ΓΣΕΕ: Οδικός χάρτης για την αδήλωτη εργασία

Τις θέσεις και τις προ­τά­σεις της για την κατα­πο­λέ­μηση της αδή­λω­της εργα­σίας παρου­σί­ασε εκ νέου η ΓΣΕΕ κατά τη δια­δι­κα­σία της τρι­με­ρούς επι­κύ­ρω­σης του Οδικού Χάρτη για την αδήλωτη εργασία, που εκπο­νή­θηκε με την τεχνική βοήθεια της Διε­θνούς Οργά­νω­σης Εργα­σίας (ILO).

Σύμφωνα με σχετική ανα­κοί­νωση, η ΓΣΕΕ κατέ­στησε σαφές ότι η επι­κύ­ρωση του Οδικού Χάρτη από αυτήν γίνεται ως προς τα δύο βασικά του σημεία:

Πρώτον, την άμεση συγκρό­τηση του συντο­νι­στι­κού οργάνου για την αδήλωτη εργασία με ισότιμη συμ­με­τοχή των τριών μερών (Κράτους, εργα­ζο­μέ­νων, εργο­δο­τών) και τη δια­σφά­λιση της λει­τουρ­γίας του με συνέ­χεια και συνέ­πεια. Το όργανο αυτό θα έχει την ευθύνη, ύστερα από αξιο­λό­γηση στοι­χείων, για τη χάραξη και την παρα­κο­λού­θηση της εφαρ­μο­γής της στρα­τη­γι­κής για την κατα­πο­λέ­μηση της αδή­λω­της εργα­σίας.

Δεύ­τε­ρον, την ανάγκη δια­λει­τουρ­γι­κό­τη­τας των δημό­σιων βάσεων δεδο­μέ­νων όλων των συναρ­μό­διων Υπουρ­γείων, τα οποία περιέ­χουν στοι­χεία έγκαι­ρης διά­γνω­σης της έκτασης του φαι­νο­μέ­νου της αδή­λω­της εργα­σίας και μπορούν να συμ­βά­λουν στην απο­τε­λε­σμα­τική της κατα­πο­λέ­μηση.

Στο παρα­πάνω πλαίσιο, τονί­σθηκε εκ νέου ότι :

1) η εθνική στρα­τη­γική για την αντι­με­τώ­πιση της αδή­λω­της και της μερικά/ψευδώς δηλω­μέ­νης εργα­σίας οφείλει να στη­ρί­ζε­ται στην αποδοχή και προ­ώ­θηση ως κυρί­αρ­χου του μοντέ­λου της πλήρους και στα­θε­ρής εργα­σίας στο πλαίσιο σαφούς και στο­χευ­μέ­νης πολι­τι­κής βού­λη­σης

2) κρίσιμη για την αντι­με­τώ­πιση της αδή­λω­της εργα­σίας, αλλά και γενι­κό­τερα της παρα­βα­τι­κό­τη­τας στην αγορά εργα­σίας, είναι η άμεση απο­κα­τά­σταση του πλαι­σίου των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, της Εθνικής Γενικής ΣΣΕ και της επέ­κτα­σης των κλα­δι­κών/ομοιο­ε­παγ­γελ­μα­τι­κών ΣΣΕ, όπως και η κατάρ­γηση των μνη­μο­νια­κών δια­τά­ξεων προ­ώ­θη­σης της ευε­λι­ξίας και της επι­σφά­λειας στις ατο­μι­κές συμ­βά­σεις, αλλά και τις θέσεις εργα­σίας

3) η περαι­τέρω απορ­ρύθ­μιση της αγοράς εργα­σίας και η υπο­βάθ­μιση των κοι­νω­νι­κών δικαιω­μά­των, πόσο μάλλον στο περι­θώ­ριο ενός προ­γράμ­μα­τος κατα­πο­λέ­μη­σης της αδή­λω­της εργα­σίας, όχι μόνο δεν δια­σφα­λί­ζουν την απαι­τού­μενη προ­λη­πτική λει­τουρ­γία μιας δέσμης χρή­σι­μων, αναμ­φί­βολα, κινή­τρων για την πάταξη του φαι­νο­μέ­νου, αλλά αντι­θέ­τως, λει­τουρ­γεί ενθαρ­ρυ­ντικά για την επι­νό­ηση και εφαρ­μογή κάθε λογής παρα­βα­τι­κών συμπε­ρι­φο­ρών σε εργα­σιακό και φορο­λο­γικό επίπεδο

4) ταυ­τό­χρονα, τα αντι­κί­νη­τρα και ιδίως οι κυρώ­σεις σε βάρος των παρα­βα­τών, πολύ πριν συζη­τη­θούν ως προς τις ποσο­τι­κές πτυχές τους, επι­βάλ­λε­ται να περι­βλη­θούν εκείνον τον τύπο των άμεσα και πραγ­μα­τικά εφαρ­μό­σι­μων και απο­τρε­πτι­κών μέτρων, ώστε να μην καθί­στα­νται στην καθη­με­ρινή πρα­κτική κενό γράμμα, αλλά και –δυστυ­χώς – αντι­κεί­μενο “συναλ­λα­γής”.

Όλα τα παρα­πάνω εκτέ­θη­καν ανα­λυ­τικά από τον Πρόεδρο και το Γενικό Γραμ­μα­τέα της ΓΣΕΕ  στην τριμερή δια­δι­κα­σία για την αδήλωτη εργασία, η οποία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε σήμερα 26 Οκτω­βρίου υπό την αιγίδα της Διε­θνούς Οργά­νω­σης Εργα­σίας.

Ακο­λου­θεί το βασικό πλαίσιο των θέσεων/προ­τά­σεων της ΓΣΕΕ για την αντι­με­τώ­πιση της αδή­λω­της και της μερικά/ψευδώς δηλω­μέ­νης εργα­σίας.

Βασικό πλαίσιο προ­τά­σεων ΓΣΕΕ 

1. Ενί­σχυση και ανα­βάθ­μιση του ΣΕΠΕ πανελ­λα­δικά σε επίπεδο ανθρω­πί­νων και υλι­κο­τε­χνι­κών πόρων, με σκοπό τη θωρά­κιση της ανε­ξαρ­τη­σίας και της απο­τε­λε­σμα­τι­κής λει­τουρ­γίας του. Σύσταση ειδικής ομάδας Κοι­νω­νι­κών και Τεχνι­κών Επι­θε­ω­ρη­τών με δυνα­τό­τητα άμεσων ελέγχων. Αξιο­ποί­ηση της τεχνι­κής βοή­θειας από τη Διεθνή Οργά­νωση Εργα­σίας, υπό το φως των προ­βλέ­ψεων και εγγυ­ή­σεων της ΔΣΕ 81 (1947) .

2. Στε­λέ­χωση του ΣΕΠΕ με επι­πλέον διοι­κη­τικό προ­σω­πικό, ώστε να απο­φορ­τι­στούν οι Κοι­νω­νι­κοί και Τεχνι­κοί Επι­θε­ω­ρη­τές από τη γρα­φειο­κρα­τική εργασία και να μπορούν να εκτε­λούν απε­ρί­σπα­στοι το ελεγ­κτικό τους έργο. Ενί­σχυση των μεικτών κλι­μα­κίων ελέγχου.

3. Δια­σύν­δεση Πλη­ρο­φο­ρια­κών Συστη­μά­των όλων των συναρ­μό­διων υπη­ρε­σιών και Υπουρ­γείων, που περιέ­χουν στοι­χεία ικανά να επι­κου­ρή­σουν τον έλεγχο της παρα­βα­τι­κό­τη­τας στην αγορά εργα­σίας (πχ Υπουρ­γείο Εργα­σίας – ΣΕΠΕ / ΙΚΑ, Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών – Εφορίες, Υπουρ­γείο Ανά­πτυ­ξης – ΓΕΜΗ κλπ). Πρό­σβαση των εργα­ζο­μέ­νων και των εκπρο­σώ­πων τους σε δεδο­μένα των πλη­ρο­φο­ρια­κών συστη­μά­των εργα­σίας και ασφά­λι­σης.

4. Άμεση απο­τύ­πωση των ελεγ­κτι­κών μηχα­νι­σμών και υπη­ρε­σιών συναρ­μό­διων Υπουρ­γείων, ώστε να μην παρα­τη­ρεί­ται το φαι­νό­μενο είτε ελλιπών είτε ανύ­παρ­κτων ελέγχων (πχ Υπουρ­γείο Εργα­σίας και Υπουρ­γείο Παι­δείας, Υπουρ­γείο Εργα­σίας και Υπουρ­γείο Υγείας, Υπουρ­γείο Εργα­σίας και Υπουρ­γείο Ανά­πτυ­ξης κλπ). Δια­σφά­λιση μέσω της νομο­θε­σίας και των απαι­τού­με­νων κανο­νι­στι­κών πράξεων της απο­τε­λε­σμα­τι­κής συνερ­γα­σίας των συναρ­μό­διων ελεγ­κτι­κών  μηχα­νι­σμών και παρα­κο­λού­θηση του έργου τους.

5. Θεσμο­θέ­τηση εργα­τι­κής συμ­με­το­χής και στους ελέγ­χους του ΙΚΑ. Ενί­σχυση της εργα­τι­κής συμ­με­το­χής κατά τη διάρ­κεια των ελέγχων του ΣΕΠΕ, με τη δυνα­τό­τητα παρου­σίας εκπρο­σώ­που και της αντί­στοι­χης δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Ομο­σπον­δίας. Διε­ρεύ­νηση της δυνα­τό­τη­τας δημιουρ­γίας συλ­λο­γι­κών οργάνων επί­λυ­σης εργα­τι­κών δια­φο­ρών τρι­με­ρούς εκπρο­σώ­πη­σης στο ΣΕΠΕ, κατά το πρότυπο των Τοπικών Διοι­κη­τι­κών Επι­τρο­πών του ΙΚΑ.

6. Διά­γνωση ήδη υφι­στα­μέ­νων προ­βλη­μά­των στο πλαίσιο της λει­τουρ­γίας των πλη­ρο­φο­ρια­κών συστη­μά­των, όπως πχ του ΕΡΓΑΝΗ και τρο­πο­ποί­ηση των σχε­τι­κών δια­τά­ξεων που απο­δε­δειγ­μένα οδηγούν σε παρα­βα­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές, όπως πχ

– η δυνα­τό­τητα του εργο­δότη να αναγ­γέ­λει ηλε­κτρο­νικά την οικειο­θελή απο­χώ­ρηση του εργα­ζό­με­νου, χωρίς την υπο­χρέ­ωση συνυ­πο­βο­λής του υπο­γε­γραμ­μέ­νου από τον εργα­ζό­μενο εγγρά­φου της παραί­τη­σης

– ζητή­ματα από την τήρηση του Βιβλίου Ημε­ρη­σίων Δελτίων Απα­σχο­λού­με­νου Προ­σω­πι­κού σε Οικο­δο­μο­τε­χνικά Έργα

7. Αξιο­λό­γηση (επι­μέ­ρους και κοινή) των συστη­μά­των προ­στί­μων και εν γένει ποινών για τις παρα­βιά­σεις της εργα­τι­κής και κοι­νω­νι­κο­α­σφα­λι­στι­κής νομο­θε­σίας και λήψη μέτρων για την ενί­σχυση της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας της προ­στα­σίας της εργα­σίας. Εξέταση παράλ­λη­λων ή εναλ­λα­κτι­κών μέσων και τρόπων συμ­μόρ­φω­σης των εργο­δο­τών με τις νόμιμες, αλλά και πραγ­μα­τι­κές ανάγκες απα­σχό­λη­σης στις επι­χει­ρή­σεις τους, όπως πχ υπο­χρέ­ωση απα­σχό­λη­σης (και συνα­κό­λουθα ασφά­λι­σης) του αδή­λω­του εργα­ζό­με­νου στην ειδι­κό­τητα που πρέπει και για συγκε­κρι­μένο χρονικό διά­στημα, χωρίς τη δυνα­τό­τητα από­λυ­σης.

Επι­ση­μαί­νε­ται σε κάθε περί­πτωση ότι στοι­χείο της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας των ελέγχων είναι και η δυνα­τό­τητα επι­βο­λής κυρώ­σεων, ανά­λο­γων της παρά­βα­σης και απο­τρε­πτι­κών.  Η δυνα­τό­τητα επι­βο­λής κυρώ­σεων επι­χει­ρεί να κατα­στή­σει εφικτή την πραγ­μα­το­ποί­ηση των ελέγχων σε εργο­δό­τες, απο­τρέ­πο­ντας συμπε­ρι­φο­ρές που μπορεί να τους ματαιώ­σουν.

Το ζήτημα της παροχής κινή­τρων στους εργο­δό­τες (πχ φορο­λο­γικά κίνητρα, η Λευκή Λίστα κλπ) είναι ανε­ξάρ­τητο από τη συνεπή και συνε­κτική λει­τουρ­γία του ελεγ­κτι­κού μηχα­νι­σμού και του συστή­μα­τος κυρώ­σεων των παρα­βα­τι­κών συμπε­ρι­φο­ρών.

8. Επα­νε­ξέ­ταση της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας του θεσμού της κάρτας εργα­σίας, στη βάση τόσο των τεχνο­λο­γι­κών εξε­λί­ξεων και δυνα­το­τή­των, αλλά και της προ­στα­σίας των δεδο­μέ­νων προ­σω­πι­κού χαρα­κτήρα των εργα­ζο­μέ­νων. Καμία κύρωση σε βάρος των εργα­ζο­μέ­νων κατά τη δια­πί­στωση παρα­βα­τι­κών πρα­κτι­κών των εργο­δο­τών.

9.  Παρα­με­τρι­κές αλλαγές σε ρυθ­μί­σεις της εργα­τι­κής νομο­θε­σίας (ατο­μι­κού ή συλ­λο­γι­κού εργα­τι­κού δικαίου), που συμ­βάλ­λουν στην αύξηση του φαι­νο­μέ­νου της αδή­λω­της ή μερικά δηλω­μέ­νης εργα­σίας, όπως πχ

– απο­κα­τά­σταση και δια­σφά­λιση της συλ­λο­γι­κής αυτο­νο­μίας, των ελεύ­θε­ρων συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων και των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας

– επα­να­φορά σε στα­θε­ρές βάσεις των πυλώνων του συλ­λο­γι­κού εργα­τι­κού δικαίου για την αρχή της εύνοιας, την επε­κτα­σι­μό­τητα των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας και τη μετε­νέρ­γεια του συνόλου των όρων τους για   την   απο­τε­λε­σμα­τική   απο­τροπή   της   μάστι­γας   των ατο­μι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας και  των επι­χει­ρη­σια­κών ΣΣΕ με όρους δυσμε­νέ­στε­ρους από τις κλα­δι­κές ΣΣΕ

– κατάρ­γηση των δια­τά­ξεων που δια­φο­ρο­ποιούν την αμοιβή στη βάση της ηλικίας   – Ισότιμη μισθο­λο­γική και κοι­νω­νι­κο­α­σφα­λι­στική κάλυψη για τους νέους σε ηλικία εργα­ζό­με­νους

– επα­να­φορά των προ­σαυ­ξή­σεων λόγω προ­ϋ­πη­ρε­σίας και ίση μετα­χεί­ριση όλων των εργα­ζο­μέ­νων  – Κατάρ­γηση των δια­τά­ξεων που δια­φο­ρο­ποιούν τα κατώ­τατα όρια αμοιβής των μακρο­χρό­νια ανέργων που προ­σλαμ­βά­νο­νται ως υπάλ­λη­λοι

– κατάρ­γηση της διά­τα­ξης, με την οποία καταρ­γή­θηκε η προ­σαύ­ξηση της αμοιβής των μερικώς απα­σχο­λού­με­νων σε περί­πτωση που τους ζητηθεί εργασία πέραν του μειω­μέ­νου ωραρίου τους

– τρο­πο­ποί­ηση των δια­τά­ξεων για τις συμ­βά­σεις έργου ή ανε­ξαρ­τή­των υπη­ρε­σιών που υπο­κρύ­πτουν εξαρ­τη­μένη εργασία – ενί­σχυση του τεκ­μη­ρίου υπέρ της εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας

– επα­να­φορά της πεν­θή­με­ρης εβδο­μα­διαίας εργα­σίας στα κατα­στή­ματα και κατάρ­γηση της δυνα­τό­τη­τας δια­κε­κομ­μέ­νου ωραρίου σε κατα­στή­ματα με συνεχές ωράριο

– ενερ­γο­ποί­ηση της διά­τα­ξης για την υπο­χρέ­ωση κατά­θε­σης των απο­δο­χών των εργα­ζο­μέ­νων στην Τράπεζα

– αυστη­ρο­ποί­ηση των δια­τά­ξεων για τη μαθη­τεία και την πρα­κτική άσκηση εργα­ζο­μέ­νων – θέσπιση ανώ­τα­του επι­τρε­πο­μέ­νου ορίου απα­σχό­λη­σης μαθητών ή πρα­κτικά ασκού­με­νων σε σχέση με το τακτικό προ­σω­πικό και ειδι­κό­τη­τες, που οφείλει να έχει μια επι­χεί­ρηση.

10. Ενί­σχυση πλαι­σίου επαγ­γελ­μα­τι­κών ειδι­κο­τή­των στη βάση του είδους της επι­χεί­ρη­σης και του κλάδου δρα­στη­ριό­τη­τας, αλλά και των ειδι­κο­τή­των ασφά­λι­σης στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και των υφι­στα­μέ­νων επαγ­γελ­μα­τι­κών περι­γραμ­μά­των, τα οποία μάλιστα είναι προϊόν συμ­φω­νίας εργα­τι­κής και εργο­δο­τι­κής πλευράς. Επίσης, συζη­τή­θηκε η ανάγκη ουσια­στι­κής συμ­με­το­χής του Υπουρ­γείου Εργα­σίας στις αδειο­δο­τή­σεις τεχνι­κών επαγ­γελ­μά­των.

11. Θεσμο­θέ­τηση ελά­χι­στης σύν­θε­σης προ­σω­πι­κού και ανά­λο­γων αντι­κει­με­νι­κών κρι­τη­ρίων ελέγχου, ανάλογα με τον κλάδο δρα­στη­ριό­τη­τας, κατά το πρότυπο των οικο­δο­μι­κών εργα­σιών και σχε­τι­κού τεκ­μη­ρίου ελέγχου των εργο­δο­τών.

12. Θέσπιση ειδικών αντι­κει­με­νι­κών τεκ­μη­ρίων  για την αντι­με­τώ­πιση της μη δήλωσης προ­σω­πι­κού σε ειδι­κό­τη­τες, όπως οι ταχυ­με­τα­φο­ρείς, με υψηλά ποσοστά αδή­λω­της εργα­σίας σε πολλούς κλάδους δρα­στη­ριό­τη­τας (από εμπο­ρικά και επι­σι­τι­στικά κατα­στή­ματα και ταχυ­δρο­μι­κές υπη­ρε­σίες, έως ταχυ­με­τα­φορά βιο­λο­γι­κού υλικού προς εργα­στή­ρια κλπ).

13. Ρητή απα­γό­ρευση των εργο­λα­βι­κών ανα­θέ­σεων για την παροχή εργα­σίας απα­ραί­τη­της για τη λει­τουρ­γία μιας επι­χεί­ρη­σης. Μέχρι να συμβεί αυτό, ενί­σχυση του ρυθ­μι­στι­κού πλαι­σίου για τις εργο­λα­βι­κές ανα­θέ­σεις στο πλαίσιο της από 26-1-2009 από­φα­σης της Ολο­μέ­λειας της Διοί­κη­σης της Γ.Σ.Ε.Ε. και της σχε­τι­κής μελέτης ΙΝΕ/Γ.Σ.Ε.Ε. για τις εργα­σια­κές σχέσεις στον κλάδο του καθα­ρι­σμού (2009), λαμ­βά­νο­ντας υπόψη την εκτε­τα­μένη χρήση εργο­λα­βιών σε πληθώρα  κλάδων επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας τόσο παροχής υπη­ρε­σιών, όσο και παρα­γω­γής πχ:

– θέσπιση ευθύνης αλλη­λεγ­γύως και εις ολό­κλη­ρον και για τον ανα­θέ­το­ντα φορέα ή αρχή (όχι μόνο για τον εργο­λάβο/υπερ­γο­λάβο)

– επέ­κταση του πεδίου εφαρ­μο­γής των δια­τά­ξεων για τις εργο­λα­βι­κές ανα­θέ­σεις φύλαξης και καθα­ρι­σμού σε όλα τα είδη εργο­λα­βιών

– έναρξη λει­τουρ­γίας του “Μητρώου Παρα­βα­τών Εται­ρειών Παροχής Υπη­ρε­σιών Καθα­ρι­σμού ή/και Φύλαξης” και δημο­σιο­ποί­ηση στοι­χείων του στις Εκθέ­σεις του Σ.ΕΠ.Ε.  και επέ­κτασή του σε όλα τα είδη εργο­λα­βι­κών ανα­θέ­σεων

– μέχρι τη ρητή απα­γό­ρευση των εργο­λα­βι­κών ανα­θέ­σεων για την παροχή εργα­σίας απα­ραί­τη­της για τη λει­τουρ­γία μιας επι­χεί­ρη­σης, θέσπιση αυστη­ρών δια­δι­κα­σιών πιστο­ποί­η­σης εργο­λα­βι­κών εται­ριών ως προς τις παρε­χό­με­νες από αυτές υπη­ρε­σίες

– κύρωση της Διε­θνούς Σύμ­βα­σης Εργα­σίας 94 (1949) “για τις ρήτρες εργα­σίας στις συμ­βά­σεις με το Δημόσιο” και της ΔΣύστασης 84, ως σημα­ντι­κής ρυθ­μι­στι­κής παρα­μέ­τρου στην ενί­σχυση του θεσμι­κού πλαι­σίου κατά των κατα­χρή­σεων στις εργο­λα­βι­κές ανα­θέ­σεις. Ουσια­στική συμβολή βέβαια στην ενί­σχυση του εθνικού ρυθ­μι­στι­κού πλαι­σίου θα είχε και η κύρωση της Διε­θνούς Σύστα­σης Εργα­σίας 204 (2015) για τη “Μετά­βαση από την άτυπη στην τυπική οικο­νο­μία”.

14. Ειδικό κεφά­λαιο απο­τε­λούν τα ζητή­ματα υγείας και ασφά­λειας της εργα­σίας, για τα οποία, πλέον της πρό­τα­σης της ΓΣΕΕ για την εθνική στρα­τη­γική για την υγεία και την ασφά­λεια (2010-2015), οι εκπρό­σω­ποι της ΓΣΕΕ τόσο στο ΣΚΕΕΕ όσο και στο ΑΣΕ (Συμ­βού­λιο Υγείας και Ασφά­λειας) έχουν επα­νει­λημ­μένα θέσει.

Ενδει­κτικά ανα­φέ­ρο­νται:

– η στε­λέ­χωση, ενδυ­νά­μωση και εξο­πλι­σμός με τα κατάλ­ληλα εργα­λεία ελέγχου των τεχνι­κών επι­θε­ω­ρή­σεων σε συν­δυα­σμό με τη δια­μόρ­φωση πρω­το­κόλ­λων ελέγχου

– η ολο­κλη­ρω­μένη τήρηση και παρα­κο­λού­θηση στα­τι­στι­κών στοι­χείων,

– η συνέρ­γεια με εξει­δι­κευ­μέ­νους φορείς στο ζήτημα της υγείας και της ασφά­λειας, όπως το ΕΛΙΝΥΑΕ

– η ενί­σχυση της εκπαί­δευ­σης όχι μόνο των Επι­θε­ω­ρη­τών, αλλά και των εργο­δο­τών σε θέματα υγείας και ασφά­λειας στην εργασία

– η δυνα­τό­τητα δια­σταύ­ρω­σης εργα­τι­κών ατυ­χη­μά­των και ασθε­νειών με επαγ­γελ­μα­τι­κές ειδι­κό­τη­τες

– η στο­χευ­μένη ενα­σχό­ληση με τα ζητή­ματα επαγ­γελ­μα­τι­κού κιν­δύ­νου και επαγ­γελ­μα­τι­κών ασθε­νειών

– η ενερ­γο­ποί­ηση των μητρώων ιατρών εργα­σίας και τεχνι­κών ασφα­λείας

– η αυστη­ρο­ποί­ηση των ελέγχων στις ΕΞΥΠΠ