Οι ενστάσεις κατατίθενται στα όργανα, όχι στα μικρόφωνα

Το πρόβλημα με τη στάση του Κώστα Χαλκιά δεν είναι ότι έχει πολεοδομικές ανησυχίες. Θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι βάσιμες. Το πρόβλημα είναι πού και πότε επέλεξε να τις εκφράσει. Ήταν παρών στη σύσκεψη της 11ης Μαΐου 2026 υπό τον υπουργό Γιώργο Φλωρίδη όπου η δημοτική αρχή συναίνεσε ρητά. Ορίστηκε μέλος της επιτροπής χωροθέτησης που συγκροτήθηκε ακριβώς για να εξετάσει τέτοια ζητήματα και εκεί, όπως βεβαιώνει ο Απόστολος Ασπράκης, δεν κατέθεσε ποτέ αντίρρηση, ούτε εγγράφως ούτε προφορικώς. Απουσίασε από τη συνάντηση με τον περιφερειάρχη και τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου στην οποία προσκλήθηκε. Και εμφανίστηκε τελικά στο βήμα του δημοτικού συμβουλίου να ακυρώνει έναν σχεδιασμό που είχε κλειδώσει με πρωθυπουργική δέσμευση, αφήνοντας μάλιστα την αιχμή ότι όσοι τον πρότειναν δεν μελέτησαν τα δεδομένα. Δηλαδή το Υπουργείο Δικαιοσύνης, η Περιφέρεια και ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Η ανακοίνωση του Δικηγορικού Συλλόγου, με τις υπογραφές του Βασίλειου Καταβενάκη και της Βασιλικής Παπαγεωργίου, λέει το αυτονόητο που η Ρόδος πληρώνει επί 30 και πλέον χρόνια: οι ενστάσεις που ανακυκλώνονται εκτός θεσμικών διαδικασιών δεν βελτιώνουν τα έργα, τα θάβουν. Αν ο δήμος έχει εναλλακτική πρόταση εντός του αστικού ιστού, οφείλει να την καταθέσει πριν από την επίσκεψη του υπουργού στα τέλη του μήνα. Αν δεν έχει, τότε η στάση Χαλκιά δεν είναι πολεοδομική επιφύλαξη αλλά πολιτική υπαναχώρηση που απομονώνει τον δήμο από όλους τους θεσμικούς φορείς του τόπου.

Και όταν το Δικαστικό Μέγαρο καθυστερήσει ξανά, οι ευθύνες αυτή τη φορά θα έχουν ονοματεπώνυμο γραμμένο στα πρακτικά.