Αμετάκλητη καταδίκη ψυχιάτρου για παθητική δωροδοκία

• Ζήτησε από κατη­γο­ρού­μενο σε υπόθεση ναρ­κω­τι­κών και τον πατέρα του το χρη­μα­τικό ποσό των 500€
  για να διε­νερ­γή­σει ιατρική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη
• Τι ακριβώς προ­έ­κυψε από την έρευνα της υπό­θε­σης

Με την υπ’ αρίθμ. 181/2015 απόφαση του Ζ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου, απορ­ρί­φθηκε η αίτηση αναί­ρε­σης ψυχιά­τρου του Κρα­τι­κού Θερα­πευ­τη­ρίου Λέρου, κατά από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου με την οποία κρίθηκε ένοχος παθη­τι­κής δωρο­δο­κίας.

Ο ιατρός είχε κατα­δι­κα­στεί συγκε­κρι­μένα σε ποινή φυλά­κι­σης 6 μηνών με 3ετή ανα­στολή για το ως άνω αδίκημα, ενώ του ανα­γνω­ρί­στηκε το ελα­φρυ­ντικό του προ­τέ­ρου έντιμου βίου.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται στη Λέρο, την 29-5-2007, ως ψυχί­α­τρος και διευ­θυ­ντής Α’ και Β’ Τομέα του Κρα­τι­κού Θερα­πευ­τη­ρίου Λέρου, ενώ είχε ορισθεί με την με αριθμό 11/2007 διάταξη του ανα­κριτή Κω προ­κει­μέ­νου να διε­νερ­γή­σει ιατρική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη στον Θ. Μ. του Δ., σε βάρος του οποίου είχε ασκηθεί ποινική δίωξη και διε­νερ­γείτο κύρια ανά­κριση για παρα­βά­σεις της νομο­θε­σίας περί ναρ­κω­τι­κών, κατά παρά­βαση των καθη­κό­ντων του, να ζήτησε από τον Θ. Μ. και τον πατέρα του Δ. Μ., το χρη­μα­τικό ποσό των 500€ για να διε­νερ­γή­σει την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη, ποσό το οποίο και έλαβε.

Τα ως άνω κατα­τέ­θη­καν με σαφή­νεια από τους μάρ­τυ­ρες κατη­γο­ρίας, που οι ίδιοι κατέ­θε­σαν στον λογα­ρια­σμό του στην Εμπο­ρική Τράπεζα το ανωτέρω ποσό, προ­σκο­μί­ζο­ντας μάλιστα το απο­δει­κτικό κατά­θε­σης.

Για το γεγονός εξάλλου αυτό, οι υπε­ρα­σπι­στι­κοί ισχυ­ρι­σμοί του κατη­γο­ρού­με­νου, δεν κρί­θη­καν επαρ­κείς, καθώς στη­ρί­χθη­καν στην υπόθεση ότι οι μηνυτές, οι οποίοι να σημειω­θεί, δεν είναι κάτοι­κοι Λέρου, έμαθαν τον αριθμό λογα­ρια­σμού του από τους τρα­πε­ζι­κούς υπαλ­λή­λους ή από άλλους κατοί­κους της Λέρου, που μπορεί να τον γνώ­ρι­ζαν, χωρίς όμως, όπως και ο ίδιος ο κατη­γο­ρού­με­νος ανέφερε στην απο­λο­γία του, να έχει μέχρι σήμερα ενδια­φερ­θεί όχι μόνο να ερευ­νή­σει από ποιον τρα­πε­ζικό υπάλ­ληλο ή κάτοικο Λέρου, δόθηκε χωρίς την εντολή του ο αριθμός λογα­ρια­σμού του αλλά και χωρίς να έχει μέχρι σήμερα επι­διώ­ξει να επι­στρέ­ψει τα χρήματα, αφού κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, δεν τα είχε ζητήσει.

Απορ­ρι­πτέος κρίθηκε και ο ισχυ­ρι­σμός του κατη­γο­ρού­με­νου, σύμφωνα με τον οποίο, μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 2802/2000 η προ­βλε­πό­μενη από το άρθρο 235 ΠΚ αξιό­ποινη πράξη της παθη­τι­κής δωρο­δο­κίας στοι­χειο­θε­τεί­ται μόνο για μελ­λο­ντι­κές ενέρ­γειες, παρα­λεί­ψεις του υπαι­τίου, ενώ προ­κει­μέ­νου για τελειω­μέ­νες παρελ­θού­σες υπη­ρε­σια­κές ενέργειες-παραλείψεις, πράξη παρα­μέ­νει ανέλεγκτη-ανέγκλητη.

Τούτο διότι στην προ­κει­μένη περί­πτωση, η ενέρ­γεια του κατη­γο­ρού­με­νου, για την οποία φέρεται να ζήτησε και να έλαβε το ποσό των 500 ευρώ, δεν ήταν αυτή της συνά­ντη­σής του με τον Θ. Μ., τον οποίο εξέτασε την 29-5-2007, αλλά αυτή της σύντα­ξης της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης και της απο­στο­λής της στον Ανα­κριτή Κω, η οποία του ζητή­θηκε και κατα­βλή­θηκε το χρη­μα­τικό ποσό των 500 ευρώ, δεν είχε λάβει χώρα.

Το δικα­στή­ριο του Αρείου Πάγου έκρινε ότι το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου διέλαβε στην απόφασή του την απαι­τού­μενη ειδική και εμπε­ρι­στα­τω­μένη αιτιο­λο­γία, αφού εκθέτει σ’ αυτή, με σαφή­νεια, πλη­ρό­τητα και χωρίς αντι­φά­σεις ή λογικά κενά τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά, τα οποία απο­δεί­χθη­καν από την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία και συγκρο­τούν την αντι­κει­με­νική και υπο­κει­με­νική υπό­σταση του παρα­πάνω εγκλή­μα­τος της παθη­τι­κής δωρο­δο­κίας, για το οποίο κατα­δι­κά­στηκε ο αναι­ρε­σείων υπάλ­λη­λος ιατρός κρα­τι­κού νοσο­κο­μείου ιατρός, τις απο­δεί­ξεις από τις οποίες συνή­γαγε αυτά καθώς επίσης και τους συλ­λο­γι­σμούς, με βάση τους οποίους τα υπήγαγε στις ουσια­στι­κές ποι­νι­κές δια­τά­ξεις των άρθρων 26 παρ. 1 εδ. α’, 27 παρ. 1, 235 παρ. 1, 263 α’ ΠΚ, που εφάρ­μοσε και τις οποίες ορθά ερμή­νευσε και εφάρ­μοσε και δεν παρα­βί­ασε ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου, με ελλι­πείς ή ασαφείς ή αντι­φα­τι­κές αιτιο­λο­γίες ή με άλλον τρόπο.

Εξάλλου, όπως έκρινε, από το παρα­πάνω αιτιο­λο­γικό, σαφώς προ­κύ­πτουν χωρίς αντι­φά­σεις παρα­δο­χές ουσίας, που δεν μπορούν να ελεγ­χθούν από τον Άρειο Πάγο, ότι το χρη­μα­τικό ποσό των 500 ευρώ ο αναι­ρε­σείων το ζήτησε στις 29-5-2007 από τον ασθενή Θ. Μ. για να διε­νερ­γή­σει ιατρική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη, που είχε δια­τα­χθεί από τον Ανα­κριτή Κώ και το έλαβε, με κατά­θεση στον τρα­πε­ζικό του λογα­ρια­σμό στη Λέρο από τον πατέρα του ασθε­νούς, χάριν μελ­λο­ντι­κής ενέρ­γειας, που ήταν όχι η εξέταση του ασθε­νούς τοξι­κο­μα­νούς, αλλά η σύνταξη της άνω πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης και η απο­στολή της στον Ανα­κριτή Κω, (μελ­λο­ντική ενέρ­γεια), ενέρ­γειες που κατά τις παρα­δο­χές έγιναν μετά την κατα­βολή του ποσού, ήτοι όταν ζητή­θηκε και κατα­βλή­θηκε στον κατη­γο­ρού­μενο το άνω χρη­μα­τικό ποσό, δεν είχαν λάβει χώρα, δεν είχε συντα­χθεί ακόμα η έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης.

Αυτή δε η ουσια­στική παρα­δοχή, όπως τονί­ζε­ται στο σχετικό βού­λευμα, είναι ανέ­λεγ­κτη και δεν μπορεί να ερευ­νη­θεί αναι­ρε­τικά διότι πλήττει την ουσία, αδιά­φορα του ό,τι δεν έχει σημασία η φερό­μενη στην έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης ημε­ρο­μη­νία της 29-5-2007 και το ότι η κατά­θεση των χρη­μά­των στην τράπεζα έγινε στις 30-5-2007, αφού μπορεί η έκθεση να προ­χρο­νο­λο­γή­θηκε στην ημε­ρο­μη­νία εξέ­τα­σης του ασθε­νούς (29-5-2007) και στην πραγ­μα­τι­κό­τητα να συντά­χθηκε μετα­γε­νέ­στερα, μετά την κατά­θεση των χρη­μά­των, όπως δέχθηκε και το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο.

Οι αιτιά­σεις του κατη­γο­ρού­με­νου στην αίτηση αναί­ρε­σης του κρί­θη­καν έτσι αβά­σι­μοι και απορ­ρι­πτέοι.