Economist: Τρόμος στην Ευρώπη, η νέα τάξη πραγμάτων

«Βομ­βι­στι­κές επι­θέ­σεις στις Βρυ­ξέλ­λες. Η νέα τάξη πραγ­μά­των», είναι ο τίτλος της ανά­λυ­σης του σημε­ρι­νού τεύχους του Economist για τις τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις στις Βρυ­ξέλ­λες. «Η Ευρώπη έχει υποστεί άλλη μία σειρά από τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις από τζι­χα­ντι­στές. Δεν θα είναι η τελευ­ταία», σημειώ­νει το περιο­δικό.

Στους δρόμους των Βρυ­ξελ­λών όλοι φοβού­νταν την επόμενη επίθεση. Αλλά όταν ισλα­μικό κράτος τελικά χτύπησε, στις 22 Μαρτίου στο αερο­δρό­μιο Zaventem και στη συνέ­χεια, μόλις μία ώρα αργό­τερα, στο σύστημα του μετρό της πόλης, η «πρό­βλεψη» που υπήρχε δεν έκανε τίποτα για να μειώσει το σοκ ή τον πόνο. Ο πρω­θυ­πουρ­γός του Βελγίου, Charles Michel, χαρα­κτή­ρισε τους βομ­βαρ­δι­σμούς «τυφλούς, βίαιους και δειλούς».

Τις επό­με­νες ημέρες η Ευρώπη θα περάσει και πάλι μέσα από τα στάδια της θλίψης της τομο­κρα­τίας: Από­γνωσηγια τις αθώες ζωές που χάθηκαν, θυμόςπρος τους νέους άνδρες και γυναί­κες (μερικοί εκ των οποίων είναι πολίτες) που σκο­τώ­νουν στο όνομα της τζιχάντ, ερω­τή­σεις σχετικά με την πρό­σφυση της αστυ­νο­μίας και των μυστι­κών υπη­ρε­σιών και τελικά, όταν οι ειδή­σεις και τα πρω­το­σέ­λιδα μειω­θούν, μία κου­ρα­σμένη παραί­τηση.

Τα «μαθή­ματα» της επίθεση των Βρυ­ξελ­λών

Ωστόσο, ακόμη και τώρα, αμέσως μετά την επίθεση, δύο μαθή­ματα είναι ξεκά­θαρα.

Το ένα είναι ότι, παρά το γεγονός ότι βρί­σκο­νται χρόνια στην κορυφή της λίστας των περισ­σό­τερο κατα­ζη­τού­με­νων στον κόσμο, το ISIS παρα­μέ­νει αρκετά… επι­νοη­τικό για να συντο­νί­σει συγ­χρο­νι­σμέ­νες βομ­βι­στι­κές επι­θέ­σεις στην καρδιά της Ευρώπης.

Το άλλο, το οποίο απορ­ρέει από αυτό, είναι ότι οι μεγάλες πόλεις σε Ευρώπη και Αμερική θα πρέπει να συνη­θί­σουν σε μια μακρά εκστρα­τεία τρόμου κατά την οποία όλα είναι στόχοι.

Η ανθε­κτι­κό­τητα του ISIS θα προ­κα­λέ­σει συνα­γερμό, και δικαίως. Οι βομ­βι­στές των Βρυ­ξελ­λών χτύ­πη­σαν λίγες μέρες μετά την σύλληψη του Σαλάζ Αμπ­ντε­σλάμ, του βασικού ύποπτου για τη σφαγή στο Παρίσι όπου 130 άνθρω­ποι έχασαν τη ζωή τους.

Για τέσ­σε­ρις μήνες είχε βρει κατα­φύ­γιο και συμπά­θεια σε φίλους και γεί­το­νες μόλις λίγα τετρά­γωνα μακριά από το σπίτι του στο Molenbeek, ένα προ­ά­στιο των Βρυ­ξελ­λών. Πολύ απλά, κάποιοι είναι έτοιμοι να εγκρί­νουν τις μεθό­δους του Αμπ­ντε­σλάμ ακόμη και αν δεν είναι έτοιμοι να βάλουν τα χέρια τους στο αίμα συμπα­τριω­τών τους.

Εκτός της υπο­στή­ρι­ξης που απο­λαμ­βά­νει, το ISIS απαιτεί τεχνο­γνω­σία και νεο­σύλ­λε­κτους. Σε έξι ευρω­παϊ­κές χώρες 18 τζι­χα­ντι­στές είναι υπό κράτηση, καθώς υπάρ­χουν υποψίες ότι σχε­τί­ζο­νται με επι­θέ­σεις του Παρι­σιού. Ακόμα κι έτσι, το ISIS μπόρεσε να συγκε­ντρώ­σει αρκε­τούς τζι­χα­ντι­στές να εξα­πο­λύ­σουν μια σύνθετη, συντο­νι­σμένη επίθεση κάτω από τη μύτη των αρχών στων Βρυ­ξελ­λών, πιθανώς σε σύντομο χρονικό διά­στημα. Γάλλοι αξιω­μα­τού­χοι έχουν κατα­λή­ξει στο συμπέ­ρα­σμα ότι το ISIS έχει μάθει να κατα­σκευά­ζει βόμβες από συνήθη χημικά όπως βαφές μαλλιών και ασετόν.

Η απειλή δεν πρό­κει­ται να μειωθεί. Θα μπουν στην «ομάδα» και νέοι, επί­δο­ξοι τρο­μο­κρά­τες. Χιλιά­δες άνδρες και γυναί­κες έχουν εγκα­τα­λεί­ψει την Ευρώπη για το αυτο­α­πο­κα­λού­μενο χαλι­φάτο του ISIS στη Συρία και το Ιράκ, όπου έχουν λάβει εκπαί­δευση και κατή­χηση. H Λιβύη βράζει. Η Αλ-Κάιντα και το ISIS αντα­γω­νί­ζο­νται για να απο­δεί­ξουν τα τζι­χα­ντι­στικά του δια­πι­στευ­τή­ρια. Οι περισ­σό­τε­ρες επι­θέ­σεις σε περισ­σό­τε­ρες πόλεις είναι λοιπόν σχεδόν βέβαιη.

Πώς θα πρέπει να απα­ντή­σουν οι κυβερ­νή­σεις;

Πώς θα πρέπει να απα­ντή­σουν οι κυβερ­νή­σεις ; Το σημείο εκκί­νη­σης είναι η συνει­δη­το­ποί­ηση ότι οι τρο­μο­κρά­τες έχουν στόχο να προ­κα­λέ­σουν μια υπερ­βο­λική αντί­δραση. Φου­σκώ­νουν από περη­φά­νια όταν οι πολι­τι­κοί, όπως ο Donald Trump παίρ­νουν όρκο να απο­κλεί­σουν τους μου­σουλ­μά­νους από τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, όταν οι ηγέτες από την Ανα­το­λική Ευρώπη λένε ότι θα δεχτούν μετα­νά­στες από τη Συρία μόνο αν είναι Χρι­στια­νοί, ή όταν η Marine Le Pen, ηγέτης του γαλ­λι­κού Εθνικού Μετώπου, συγκρί­νει τους μου­σουλ­μά­νους που προ­σεύ­χο­νται στο δρόμο με τη ναζι­στική κατοχή.

Αυτή η… δυσα­νε­ξία βοηθά να μετα­τρέ­ψει τον θυμό για τον «κακό» σε συμπά­θεια και τους εξτρε­μι­στές σε βομ­βι­στές. Εξίσου, το ISIS χαί­ρε­ται όταν οι δυτικές χώρες «στέ­κο­νται» στους δεκάδες ανθρώ­πους που πεθαί­νουν «στο σπίτι της Ευρώπης» παρά στις εκα­το­ντά­δες μου­σουλ­μά­νων που σκο­τώ­θη­καν από βόμβες στη Βηρυτό και στην Τουρκία ή στα εκα­τομ­μύ­ρια που ζουν στα στρα­τό­πεδα προ­σφύ­γων και στα θύματα του εμφύ­λιου πολέμου της Συρίας. Η πολι­τική πρέπει να στο­χεύει να δια­λύ­σει τους εξτρε­μι­στές, να τους απο­δυ­να­μώ­σει, όχι να σπρώξει την επι­κρα­τούσα τάξη στα χέρια τους.

Μια άλλη προ­τε­ραιό­τητα, η οποία κατά κάποιο τρόπο βοηθά στην πρόληψη μιας υπερ­βο­λι­κής αντί­δρα­σης – είναι να καθη­συ­χά­σουν τους απλούς ανθρώ­πους ότι η κυβέρ­νηση εργά­ζε­ται για την προ­στα­σία τους. Ορι­σμέ­νοι πολι­τι­κοί πιστεύ­ουν ότι ο φόβος των πολιτών ότι θα χτυ­πη­θούν από μια τρο­μο­κρα­τική επίθεση, είναι παρά­λο­γοι. Ο Μπαράκ Ομπάμα, σε πρό­σφατη συνέ­ντευξή του εξήγησε πως θέλει να υπεν­θυ­μί­σει το προ­σω­πικό του ότι περισ­σό­τε­ροι Αμε­ρι­κα­νοί πεθαί­νουν πέφτο­ντας στο μπάνιο. Αλλά η τρο­μο­κρα­τία είναι δια­φο­ρε­τική από το θάνατο από ατύχημα ή ακόμη και από τυχαίες δολο­φο­νίες. Ο κόσμος αντιδρά στην τρο­μο­κρα­τία τόσο έντονα, επειδή αισθά­νε­ται ότι η κυβέρ­νησή του δεν μπορεί να εκπλη­ρώ­σει το βασικό της καθήκον να τους κρα­τή­σει ασφα­λείς από τέτοιους εχθρούς. Ο φόβος ότι η τρο­μο­κρα­τία προ­κα­λεί δεν είναι απλώς μια στα­τι­στική αυτα­πάτη, αλλά και μια ιδέα ότι οι άνθρω­ποι που δεν έχουν όρια διορ­γα­νώ­νουν μια συνω­μο­σία ενάντια στο κράτος.

Η Γαλλία, η οποία έχει υποστεί δύο επι­θέ­σεις, εξα­κο­λου­θεί να ζει κάτω από μια κατά­σταση έκτα­κτης ανάγκης όπου η αστυ­νο­μία μπορεί να εισβά­λει στα σπίτια χωρίς ένταλμα και θέτει τους υπό­πτους σε κατ ‘οίκον περιο­ρι­σμό. Ο Φραν­σουά Ολάντ και ο πρω­θυ­πουρ­γός του εξα­κο­λου­θούν συχνά να δηλώ­νουν ότι η Γαλλία βρί­σκε­ται σε πόλεμο. Ισχυρές λέξεις και η ανα­στολή των κανο­νι­κών δικαιω­μά­των, ήταν κατα­νοητά αμέσως μετά τις επι­θέ­σεις του Νοεμ­βρίου. Τώρα όμως μπορεί να είναι αντι­πα­ρα­γω­γι­κές, σημειώ­νει ο Economist.

Η καλύ­τερη προ­στα­σία θα είναι ειρήνη στη Μέση Ανατολή – ένα μακρινό όνειρο όμως. Εχει σημειω­θεί πρόοδος κατά του ISIS στο χαλι­φάτο του, το οποίο συρ­ρι­κνώ­νε­ται και χάνει ανθρώ­πους. Αλλά η εξά­λειψή του χρειά­ζε­ται ιρακινά στρα­τεύ­ματα (τα οποία είναι ακόμη απρο­ε­τοί­μα­στα) και χερ­σαίες δυνά­μεις στη Συρία (ακόμη ανύ­παρ­κτες). Εν τω μεταξύ, η ικα­νό­τητά του ISIS να διοι­κή­σει και να εμπνεύ­σει τους τρο­μο­κρά­τες θα συνε­χι­στεί και, ούτως ή άλλως, η Δύση έχει τους δικούς της αυτο-ριζοσπαστικοποιημένους τζι­χα­ντι­στές να ασχο­λη­θεί.

Ετσι, η αστυ­νο­μία και οι μυστι­κές υπη­ρε­σίες στη Ευρώπη πρέπει να λει­τουρ­γούν σε όλους τους τομείς, από την επι­τή­ρηση μέχρι την αντι-ριζοσπαστικοποίηση. Ένα πράγμα που μπορεί να διορ­θω­θεί γρήγορα είναι η υπο­ε­πέν­δυση. Τα απαρ­χαιω­μέ­νες συστή­ματα πλη­ρο­φο­ρι­κής εμπο­δί­ζουν τη συνερ­γα­σία. Οι υπη­ρε­σίες ασφα­λείας πρέπει επίσης να διεισ­δύ­σουν στα δίκτυα της τζιχάντ και των υπο­στη­ρι­κτών τους, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας και ανθρώ­πους αλλά και ενι­σχυ­μένα συστή­ματα των υπη­ρε­σιών πλη­ρο­φο­ριών. Η διυ­πη­ρε­σιακή συνερ­γα­σία έχει βελ­τιω­θεί, αλλά η προ­στα­σία της ιδιω­τι­κής ζωής εξα­κο­λου­θεί να εμπο­δί­ζει την ανταλ­λαγή των δεδο­μέ­νων. Οι τζι­χα­ντι­στές εργά­ζο­νται πέραν των συνόρων πιο εύκολα από ό, τι οι υπη­ρε­σίες ασφα­λείας. Η καλύ­τερη αστυ­νό­μευση και οι φυλακές μπορεί να βοη­θή­σουν να στα­μα­τή­σει την ριζο­σπα­στι­κο­ποι­ήση των μικρο-εγκληματιών.

Οσο οι τζι­χα­ντι­στές απει­λούν τη Δύση, δεν υπάρχει διαφυγή από την ανάγκη να υπάρξη δράση. Καλώς ήρθατε στην νέα τάξη πραγ­μά­των, κατα­λή­γει ο Economist.

thetoc.gr