Ωδή στη διαφορετικότητα από μαθητές του 2ου Λυκείου Καλύμνου στον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Δημιουργικής Γραφής

Ήμουνα μόνος, μόνος κι αβο­ή­θη­τος

Και λίγο δια­φο­ρε­τι­κός από τους συνο­μή­λι­κους,

Ασή­μα­ντο με νόμιζαν και ήτανε σωστοί,

Γιατί δεν είχα όνειρα όπως είχαν κι αυτοί.

Προ­βλη­μα­τι­σμοί, σκέψεις, ανη­συ­χίες και αγωνίες για τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα, δια­τυ­πω­μέ­νες με στίχους και μουσική που έγραψε ομάδα μαθητών της Α’ Τάξης του 2ου Λυκείου Καλύ­μνου συμ­με­τέ­χο­ντας στον 1ο Πανελ­λή­νιο Δια­γω­νι­σμό Δημιουρ­γι­κής Γραφής που διορ­γα­νώ­νε­ται από το Μετα­πτυ­χιακό Πρό­γραμμα Σπουδών «Δημιουρ­γική Γραφή» του Πανε­πι­στη­μίου Δυτικής Μακε­δο­νίας.

Τα παιδιά, που το συγκρό­τημά τους φέρει το όνομα «Refusion» και το τρα­γούδι τους τον τίτλο «Μόνος», έγραψαν τους στίχους, τη μουσική, το συνέ­θε­σαν, το ενορ­χή­στω­σαν, το εκτέ­λε­σαν δημιουρ­γώ­ντας ταυ­τό­χρονα και ένα video-clip που γυρί­στηκε μέσα στο σχολείο τους. Μπο­ρείτε τα το ανα­ζη­τή­σετε και να το απο­λαύ­σετε στο youtube: Μόνος-ReFusion (Official Music Video) ή πατώ­ντας εδώ.

Η λογο­τε­χνία δεν είναι μάθημα, αλλά τέχνη

«Τα παιδιά καλού­νται συχνά να εκφρα­στούν με ποι­η­τικό τρόπο και ελεύ­θερο στίχο στο πλαίσιο του μαθή­μα­τος της λογοτεχνίας- η νέα διδα­κτική προ­σέγ­γιση του μαθή­μα­τος δίνει έμφαση στην πρό­σληψη ενός λογο­τε­χνι­κού έργου από τον ανα­γνώ­στη και στον τρόπο που αυτό μπορεί να εμπνεύ­σει μια νέα καλ­λι­τε­χνική δημιουρ­γία» μας εξηγεί η εκπαι­δευ­τι­κός του σχο­λείου κ. Ελένη Φλω­ρια­νού και συνε­χί­ζει:«Σκοπός δεν είναι να γίνουν λογο­τέ­χνες αλλά να μπο­ρέ­σουν να εκφρα­στούν τα ίδια με περισ­σό­τερη ελευ­θε­ρία και δημιουρ­γι­κό­τητα. Η λογο­τε­χνία δεν είναι μάθημα αλλά τέχνη και ως τέτοια θα έπρεπε- νομίζω- να αντι­με­τω­πί­ζε­ται». Ο δια­γω­νι­σμός αυτός λοιπόν ενθαρ­ρύ­νει τους μαθητές να εκφρα­στούν μέσα από τη δημιουρ­γία ταινίας, comic, μου­σι­κής σύν­θε­σης, ποι­ή­μα­τος ή διη­γή­μα­τος και δίνει την ευκαι­ρία και σε μαθητές που δεν τα κατα­φέρ­νουν και τόσο καλά στο γραπτό λόγο, αλλά έχουν άλλα καλ­λι­τε­χνικά ταλέντα και ευαι­σθη­σίες.

Θέμα του είναι η δια­φο­ρε­τι­κό­τητα (φυλε­τική, θρη­σκευ­τική, εθνική, κοι­νω­νική, πολι­τική, ιδε­ο­λο­γική, γλωσ­σική και κάθε άλλη) όπως αυτή εκδη­λώ­νε­ται και βιώ­νε­ται τόσο στο σχολικό όσο και στο κοι­νω­νικό περι­βάλ­λον, όχι μόνο ως προ­σω­πικό συναί­σθημα, αλλά και ως απο­τυ­πω­μένη συμπε­ρι­φορά. Το τρα­γούδι που έγραψαν τα παιδιά:

Μόνος – Refusion

Ήμουνα μόνος, μόνος κι αβο­ή­θη­τος

Και λίγο δια­φο­ρε­τι­κός από τους συνο­μή­λι­κους,

Ασή­μα­ντο με νόμιζαν και ήτανε σωστοί,

Γιατί δεν είχα όνειρα όπως είχαν κι αυτοί.

Γιατί δεν είχα ανθρώ­πους να μιλήσω

Και πάντα αδιέ­ξοδο όπου κι αν προ­σπα­θήσω,

Ήμουν ξένος βλέπεις φίλε και ανόητος πολύ

Κι έφερνα συνέ­χεια παντού κατα­στροφή.

Όμως εκεί που ζω εγώ,

Τι είναι λάθος και τι σωστό;

Και αν αυτό το ορίζω εγώ,

Πάντα αγάπη θα προσ­δοκώ

Κάνω την πίκρα φυλακτό, και προχωρώ κι αναζητώ.

Ήμουνα μόνος κι αισθα­νό­μουνα μικρός,

Για μένα δεν υπήρχε λέξη φίλος, ούτε κολ­λη­τός

Ήμουν ο άλλος, ο ξένος, ο έρημος εκείνος,

Ο μοναχός, δια­φο­ρε­τι­κός, μα πάλι τόσο ίδιος.

Όλοι βιά­ζο­νταν νωρίς να μεγα­λώ­σουν,

Να φύγει η ανω­ρι­μό­τητα, μεγάλοι πια να νιώσουν

Να αφήσουν πίσω όνειρα, χαρές και ανα­μνή­σεις,

Που είναι μέσα στην καρδιά μα θέλεις να τις σβήσεις.

Όμως εκεί που ζω εγώ,

Τι είναι λάθος και τι σωστό;

Και αν αυτό το ορίζω εγώ,

Πάντα αγάπη θα προσ­δοκώ

Κάνω την πίκρα φυλακτό, και προχωρώ κι αναζητώ.

Όμως εκεί που ζω εγώ,

Τι είναι λάθος και τι σωστό;

Και αν αυτό το ορίζω εγώ,

Πάντα αγάπη θα προσ­δοκώ

Κάνω την πίκρα φυλακτό, και προχωρώ κι αναζητώ.

Οι συντε­λε­στές

Μουσική ενορ­χή­στρωση: Μιχαήλ Καρα­φύλ­λης Στίχοι: Νικό­λαος Λυσγά­ρης, Μιχαήλ Καρα­φύλ­λης, Γιώργος Καρα­γε­ωρ­γίου Πλήκτρα, κανο­νάκι: Μιχαήλ Καρα­φύλ­λης Κιθάρες: Γιώργος Καρα­γε­ωρ­γίου Λαούτο: Μανόλης Ατσάς Λύρα: Νικό­λαος Λυσγά­ρης Φωνη­τικά: Μιχάλης Καλι­κάν­τζα­ρος

Οι μαθητές ευχα­ρι­στούν επίσης τους: Θεοφίλη Βούη, Μαρία Κυπραίου, Άννα Καρα­ντώνη, Αγγε­λική Καρυώτη, Μιχάλη Γαβαλά και Γιάννη Μήλα.

Καλ­λι­τε­χνι­κές… φλέβες στο 2ο Λύκειο Καλύ­μνου

Στον ίδιο δια­γω­νι­σμό συμ­με­τέ­χουν τρεις ακόμη ομάδες μαθητών της Α΄Λυκείου:

-με ταινία για τα άτομα με ειδικές ανάγκες

-με ταινία για το θρη­σκευ­τικό φανα­τι­σμό –

με κόμικ για τα δικαιώ­ματα των ομο­φυ­λό­φι­λων και

-μια μαθή­τρια της Β΄λυ­κείου με ποίημα.

Να υπεν­θυ­μί­σουμε ότι στο δια­γω­νι­σμό της Ένωσης Ελλήνων λογο­τε­χνών (ποίηση-διήγημα, ελεύ­θερο θέμα) το σχολείο συμ­με­τείχε με τρεις μαθή­τριες (2 της Β΄λυ­κείου και μια της Γ΄λυ­κείου) και βρα­βεύ­τηκε η Πανα­γιώτα Κορ­φιάτη με το 1ο βραβείο.

Ταινία το «Γιατί» του Γιάννη Μαγκλή

Και οι καλ­λι­τε­χνι­κές ανησυχίες-δημιουργίες των μαθητών στο 2ο Λύκειο δεν έχουν τέλος. Μαθητές της Γ’ Λυκείου (Γ1) στο πλαίσιο του μαθή­μα­τος της λογο­τε­χνίας δια­σκεύ­α­σαν το αντι­πο­λε­μικό διήγημα του Καλύ­μνιου συγ­γρα­φέα Γιάννη Μαγκλή σε κινη­μα­το­γρα­φικό σενάριο και το γύρισαν ταινία μικρού μήκους με έντονο αντι­πο­λε­μικό χαρα­κτήρα. Με την ταινία αυτή θα συμ­με­τά­σχει το σχολείο στον 5ο πανελ­λή­νιο μαθη­τικό δια­γω­νι­σμό ταινίας μικρού μήκους, που λήγει στις 3 Μαρτίου.

Πρω­τα­γω­νι­στές είναι οι Γιώργος Κορφιάς και Ηλίας Κου­τελ­λάς. Σκη­νο­θε­σία ανέ­λα­βαν η Ειρήνη Κου­λια­νού και η Ελένη Καρα­φύλλη, μακι­γιάζ η Εύα Βρόντου και η Ειρήνη Καρα­γε­ωρ­γίου, ενδυ­μα­το­λό­γος η Απο­ρέλλη Μαρία, μουσική επι­μέ­λεια οι Γιώργος Αθα­να­σίου, Θανάσης Αθα­να­σίου και Σκεύος Σαμάρ­κος ενώ τις λήψεις έκαναν η Καρα­φύλλη Ελένη και η Φλω­ρια­νού Ελένη.

Οι ίδιοι μαθητές πριν 2 χρόνια (όταν ήταν στην Α΄Λυκείου) γύρισαν ταινία μικρού μήκους με θέμα τον ρατσι­σμό «Η σιωπή είναι ανοχή», η οποία βρα­βεύ­τηκε σε δια­γω­νι­σμό που διορ­γά­νωσε η Ύπατη Αρμο­στεία του ΟΗΕ για τους πρό­σφυ­γες.

kalymnosola.wordpress.com