Εγκλωβίστηκε στην Αττική οδό ο Ρόδιος δικηγόρος Δήμος Μουτάφης

Επί 13 ολό­κλη­ρες ώρες παρέ­μεινε εγκλω­βι­σμέ­νος μαζί με εκα­το­ντά­δες άλλα οχήματα στην Αθήνα, στο ύψος της Πεντέ­λης ο γνωστός Ροδίτης δικη­γό­ρος κ. Δήμος Μου­τά­φης.

Όπως δήλωσε στην ‘δημοκρατική’ η περι­πέ­τεια ξεκί­νησε γύρω στις 12 το μεση­μέρι:

«Γύρω στις 12 το μεση­μέρι τελεί­ωσα τη δίκη που είχα στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Πειραιά και πήρα το αυτο­κί­νητο για να μεταβώ στο αερο­δρό­μιο. Στην Εθνική Οδό, η κίνηση ήταν ομαλή και μπαί­νο­ντας στην Αττική Οδό, για 15 περίπου λεπτά δεν στα­μά­τησα καθόλου. Η πορεία ήταν ομαλή και χωρίς προ­βλή­ματα. Ξαφνικά, δια­πί­στωσα μία κίνηση η οποία μου φάνηκε φυσιο­λο­γική, υπέθεσα ότι κάπου κολ­λή­σαμε σε έναν κόμβο και θα τελειώ­ναμε γρήγορα. Αυτό όμως τελικά κράτησε περίπου τρεις ώρες (πήγαινα με πρώτη – δευτέρα ταχύ­τητα) και ελά­χι­στη κίνηση. Μετά από αυτό κι ενώ περί­μενα να προ­χω­ρή­σουμε –φαντα­στείτε ότι δεν είχα ακυ­ρώ­σει καν την πτήση- ξαφνικά… κολ­λή­σαμε. Κατα­λά­βαμε ότι θα μεί­νουμε εκεί όλο το βράδυ. Είχαν κλείσει όλα και φαι­νό­ταν ότι δεν υπήρχε περί­πτωση να προ­σεγ­γί­σει καμία κρατική δύναμη. Είχαμε περι­κυ­κλω­θεί από χιόνι, τα αυτο­κί­νητα κ.λπ. Δεν θα μπο­ρού­σαμε να μετα­κι­νη­θούμε καθόλου. Μετά τις 9 το βράδυ εμφα­νί­σθη­καν κάποιοι εθε­λο­ντές που φορού­σαν φόρμες της Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, από την περιοχή της Πεντέ­λης οι οποίοι κατ’ αρχήν μας εμψύ­χω­ναν και μας έφεραν κάποια τρόφιμα, μπι­σκότα, κου­λού­ρια, χυμούς και νερά. Εμείς περι­μέ­ναμε να περά­σουμε από τον Προ­α­στιακό αλλά τελικά ήμουν από τους τυχε­ρούς που απε­γκλω­βί­στη­καν πιο νωρίς. Γύρω στις 12.30 τα μεσά­νυ­χτα, ενώ περί­μενα τον στρατό, άκουσα από πίσω μου την σειρήνα του γκρέι­ντερ. Άρχισαν να απε­γκλω­βί­ζουν ένα ένα τα αυτο­κί­νητα κι εγώ μπήκα από την Λεωφόρο Κηφι­σίας –την οποία κατέ­βηκα με…. πρώτη ταχύ­τητα. Από το Μαρούσι προς το Κάραβελ έκανα μια ώρα!

Να σημειώσω ότι ήμουν προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος, είχα αντιο­λι­σθη­τι­κές αλυ­σί­δες, είχα γεμάτο ντε­πό­ζιτο στο αυτο­κί­νητο κ.λπ. Δεν πήγα απρο­ε­τοί­μα­στος…»