Μέγιστη δυνατή συναίνεση

Της Νε­κτα­ρί­ας Μπίλ­λη

Οι εθνι­κές μας υπο­θέ­σεις και τα εθνι­κά μας δί­καια βρί­σκο­νται σε διαρ­κή δο­κι­μα­σία αφε­νός λόγω της συ­νε­χούς και αμεί­ω­της τουρ­κι­κής προ­κλη­τι­κό­τη­τας και αφε­τέ­ρου λόγω της αστά­θειας και της έντα­σης που κυ­ριαρ­χούν στην ζώνη της Νο­τια­να­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου.

Τα συμ­φέ­ρο­ντα είναι με­γά­λα, οι αντα­γω­νι­σμοί εντει­νό­με­νοι και δεν επι­τρέ­πουν μέ­ρι­μνα για την τύχη της πε­ριο­χής και των αν­θρώ­πων της. Με γνώ­μο­να λοι­πόν τα προ­σω­πι­κά τους οφέλη ενερ­γούν και οι σύμ­μα­χοι μας στην Ευ­ρώ­πη αγνο­ώ­ντας τις αρχές που διέ­πουν την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση. Ο απο­κλει­σμός της Ελ­λά­δας από την σύ­νο­δο του Βε­ρο­λί­νου με αντι­κεί­με­νο την λι­βυ­κή κρίση προ­κει­μέ­νου να ανα­δει­χθεί η ακυ­ρό­τη­τα όχι μόνο του στρα­τιω­τι­κού Μνη­μο­νί­ου Τουρ­κί­ας –Λι­βύ­ης αλλά και εκεί­νου που αφορά τις θα­λάσ­σιες ζώνες επι­βε­βαιώ­νουν τα πα­ρα­πά­νω.

Επει­δή όπως ανα­φέ­ρει ο θυ­μό­σο­φος λαός, « ο λύκος στην αντά­ρα χαί­ρε­ται», έτσι και εν προ­κει­μέ­νω η Τουρ­κία μέσα σ΄αυ­τήν την πε­ρι­πλο­κή βρήκε την ευ­και­ρία να επι­βε­βαιώ­σει την με­γα­λο­μα­νία της, τον αυ­θαί­ρε­το με­γα­λοϊ­δε­α­τι­σμό και ανα­θε­ω­ρη­τι­σμό της χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ως πο­λιορ­κη­τι­κό κριό τη Λιβύη. Με το Μνη­μό­νιο που συ­νο­μο­λό­γη­σαν οι δύο χώρες η Τουρ­κία πέ­τυ­χε να κα­τα­σκευά­σει θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα με τμήμα της σπα­ρασ­σό­με­νης χώρας, αμ­φι­σβη­τώ­ντας την κα­τα­κυ­ρω­μέ­νη και προ­βλε­πό­με­νη από το Διε­θνές Δί­καιο ελ­λη­νι­κή ανε­ξάρ­τη­τη οι­κο­νο­μι­κή ζώνη και απει­λώ­ντας την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα των ελ­λη­νι­κών νη­σιών.

Το πε­ρισ­σό θρά­σος και η προ­κλη­τι­κό­τη­τας της επι­τρέ­πουν βά­σι­μες υπο­ψί­ες ότι προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για έντο­νη επι­θε­τι­κό­τη­τα ενα­ντί­ον της πα­τρί­δας μας.

Η Ελ­λά­δα επι­βάλ­λε­ται να έχει ενερ­γό ρόλο σε μια κρίση η οποία είναι στα σύ­νο­ρα της και επη­ρε­ά­ζει άμεσα όχι μόνο την ει­ρή­νη στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή , αλλά και τα δικά της στρα­τη­γι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα. Ο ελ­λη­νι­κός απο­κλει­σμός από τη σύ­νο­δο του Βε­ρο­λί­νου μαρ­τυ­ρά ότι οι σύμ­μα­χοι μας στην Ευ­ρώ­πη ενερ­γούν πρω­τί­στως με γνώ­μο­να τα δικά τους συμ­φέ­ρο­ντα και τη δική τους ασφά­λεια, αφού ο φόβος της απει­λής του με­τα­να­στευ­τι­κού υπήρ­ξε μια από τις βα­σι­κές αι­τί­ες απο­κλει­σμού της.

Μέσα σ΄αυ­τήν την πο­λυ­πλο­κό­τη­τα η άφιξη του στρα­τάρ­χη Χα­φτάρ στην Ελ­λά­δα και οι συ­νο­μι­λί­ες που είχε τόσο με τον Πρω­θυ­πουρ­γό όσο και με τον ΥΠΕΞ κ. Δέν­δια συ­νι­στά μια ση­μα­ντι­κή πα­ρέμ­βα­ση για τον ρόλο της Ελ­λά­δας αλλά και για την ορι­στι­κή εξου­δε­τέ­ρω­ση των Μνη­μο­νί­ων. Πα­ράλ­λη­λα η δή­λω­ση του Πρω­θυ­πουρ­γού ότι η Ελ­λά­δα θα μπλο­κά­ρει με βέτο κάθε ευ­ρω­παϊ­κή από­φα­ση με τη Λιβύη πριν ακόμη φθά­σει σε επί­πε­δο Αρ­χη­γών κρα­τών, εάν δεν προ­βλέ­πει την ακύ­ρω­ση του Μνη­μο­νί­ου, στέλ­λει μη­νύ­μα­τα τόσο προς το Βε­ρο­λί­νο για τις ισορ­ρο­πί­ες που τη­ρούν φο­βού­με­νοι την διαρ­κή απει­λή του Ερ­ντο­γάν με επί­κε­ντρο το με­τα­να­στευ­τι­κό, απα­ντά ωστό­σο και στις αι­τιά­σεις της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης η οποία άσκη­σε κρι­τι­κή ότι δεν αντέ­δρα­σε στο παι­χνί­δι των Τούρ­κων στη Λιβύη και ότι δεν πέ­τυ­χε να προ­σκλη­θεί η χώρα στην ανα­φε­ρό­με­νη Συ­νά­ντη­ση του Βε­ρο­λί­νου.

Προ­φα­νώς η Αξ. Αντι­πο­λί­τευ­ση γνω­ρί­ζει ότι αυτό δεν ήταν στο χέρι της Ελ­λά­δας, αγνο­εί ωστό­σο ότι επί των ημε­ρών της ου­δέ­πο­τε εκ­δη­λώ­θη­κε εν­δια­φέ­ρον συμ­με­το­χής στη δια­δι­κα­σία του Βε­ρο­λί­νου.

Επει­δή όμως στη δι­πλω­μα­τία δεν λέ­γο­νται όλα όσα γί­νο­νται και τα­νά­πα­λιν, όλα κρί­νο­νται εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος. Επει­δή κά­ποιοι βιά­στη­καν να αμ­φι­σβη­τή­σουν τις ελ­λη­νι­κές κι­νή­σεις ως απά­ντη­ση στην τουρ­κι­κή προ­κλη­τι­κό­τη­τα-κά­ποιοι εξ αυτών κα­λό­πι­στα στο πλαί­σιο του πο­λι­τι­κού παι­χνι­διού- επει­δή κά­ποιοι βιά­στη­καν να μειώ­σουν τα όσα έγι­ναν στην αμε­ρι­κα­νι­κή πρω­τεύ­ου­σα, κατά τη διάρ­κεια του τα­ξι­διού του Πρω­θυ­πουρ­γού, οι εξε­λί­ξεις των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών έρ­χο­νται να τους δια­ψεύ­σουν. Τις τε­λευ­ταί­ες μέρες λοι­πόν οι ΗΠΑ με μια σειρά το­πο­θε­τή­σε­ων τάσ­σο­νται υπέρ των συμ­φε­ρό­ντων της Ελ­λη­νι­κής και Κυ­πρια­κής Δη­μο­κρα­τί­ας δεί­χνο­ντας μια δια­φο­ρο­ποί­η­ση από την πο­λι­τι­κή των ίσων απο­στά­σε­ων, πα­ρέ­χο­ντας κα­τ΄αυ­τόν τον τρόπο στή­ρι­ξη στις ελ­λη­νι­κές θέ­σεις σε μια ιδιαί­τε­ρα κρί­σι­μη χρο­νι­κή συ­γκυ­ρία.

Επο­μέ­νως τα μι­κρο­κομ­μα­τι­κά οφέλη και οι ελ­λη­νι­κοί δι­χα­σμοί δεν έχουν τόπο στις μέρες μας. Η πα­τρί­δα μας εν­δέ­χε­ται να δο­κι­μα­στεί και να αντι­με­τω­πί­σει δύ­σκο­λες κα­τα­στά­σεις. Η συ­γκυ­ρία επι­τάσ­σει την εθνι­κή ενό­τη­τα, την μέ­γι­στη δυ­να­τή συ­ναί­νε­ση και ομο­ψυ­χία του­λά­χι­στον στα με­γά­λα εθνι­κά μας ζη­τή­μα­τα.