Τελεσίγραφο Βρυξελλών: Συμφωνία με ΔΝΤ μέχρι τις 20/2 ή χάος

Την απόφαση να επι­στρέ­ψει η τρόικα στην Αθήνα με στόχο να κλείσει συμ­φω­νία σε επίπεδο προ­σω­πι­κού για την ολο­κλή­ρωση της 2ης αξιο­λό­γη­σης, αλλά και να δημιουρ­γη­θούν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις σύναψης προ­γράμ­μα­τος Ελλάδας – ΔΝΤ θα λάβει σήμερα το Eurogroup.

Ο στόχος που θα θέσει το Eurogroup θα είναι στην επόμενη συνε­δρί­ασή του, η διπλή συμ­φω­νία να έχει ήδη κλείσει και να εκκρε­μεί μόνο η εισή­γηση του ΔΝΤ προς το διοι­κη­τικό του Συμ­βού­λιο, οι κοι­νο­βου­λευ­τι­κές εγκρί­σεις για την επόμενη δόση και η εκτέ­λεση με πιθανές λίστες από προ­α­παι­τού­μενα.

Στην εξίσωση με τις πολ­λα­πλές μετα­βλη­τές, εξαι­ρε­τική σημασία έχουν η λίστα με τα μεσο­πρό­θε­σμα μέτρα ανα­διάρ­θρω­σης του ελλη­νι­κού χρέους (για το 2018) και τα δημο­σιο­νο­μικά μέτρα για τα έτη μετά το πρό­γραμμα.

Το Eurogroup δεν θα πει πόσα έτη θα χρεια­στεί να δια­τη­ρη­θεί το 3,5% (θα επα­να­λά­βει τη φράση μεσο­πρό­θε­σμο διά­στημα) και θα ζητήσει από τις ελλη­νι­κές αρχές νομο­θέ­τηση, με τρόπο ανεκτό από την ελλη­νική νομική πραγ­μα­τι­κό­τητα, μιας σειράς μέτρων ή μηχα­νι­σμού, ή συν­δυα­σμού των δύο, μετά από συμ­φω­νία με την τρόικα.

Το τι μορφή θα πάρει, μικρή ως ελά­χι­στη σημασία έχει, καθώς δεν θα μπει το χέρι του κόσμου στην τσέπη για αυτά τα μέτρα πριν το 2019, και όλα τα υπό­λοιπα απλά τροφή για πολι­τι­κές συζη­τή­σεις.

Αυτό είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι της εξί­σω­σης. Δεν είναι όμως ακα­τόρ­θωτο και ήδη κοι­νο­τι­κοί αξιω­μα­τού­χοι με άμεση γνώση των συζη­τή­σεων θεωρούν ότι μια συμ­φω­νία είναι εφικτή ως τις 20 Φεβρουα­ρίου.

…αλλιώς χάος

Συμ­φω­νία χωρίς το ΔΝΤ δεν υπάρχει, δεν υπήρχε ποτέ και όσοι την φαντά­στη­καν δεν είχαν δια­βά­σει προ­φα­νώς το κατα­στα­τικό του ESM και το πρό­γραμμα που υπέ­γραψε η Ελλάδα. Στις Βρυ­ξέλ­λες, ήδη αξιω­μα­τού­χοι τους κατη­γο­ρούν για σπέ­κουλα λόγω άγνοιας και τους προει­δο­ποιούν να προ­σέ­χουν τι εύχο­νται.

Χωρίς συμ­φω­νία μέσα στον Φεβρουά­ριο, η Ελλάδα πέφτει πάνω στις εκλογές των εταίρων της. Και είναι προ­φα­νές ότι τα υπό­λοιπα κυρί­αρχα κράτη, οι υπό­λοι­πες δημο­κρα­τίες, έχουν κοινή γνώμη, εκλο­γείς και πολι­τι­κούς, όπως ακριβώς η Ελλάδα.

Οπότε, αφενός θα ασχο­λού­νται με τα εσω­τε­ρικά τους, αφε­τέ­ρου μπορεί και να μην έχουν διάθεση, ή δια­θέ­σιμα κοι­νο­βού­λια για δρα­μα­τι­κές κατα­στά­σεις. Η Ελλάδα χρειά­ζε­ται λεφτά ως το καλο­καίρι και χωρίς συμ­φω­νία δεν μπορεί να έχει τίποτα.

Δεν είναι, λοιπόν, οι Βρυ­ξέλ­λες που βάζουν κάποιο τελε­σί­γραφο, αλλά η ίδια η πραγ­μα­τι­κό­τητα. Αυτό που ονο­μά­ζε­ται causality (αιτιό­τητα) και είναι πολύ δύσκολο να αντι­λη­φθούν οι συνω­μο­σιο­λό­γοι και όσοι δια­κα­τέ­χο­νται από τη λεγό­μενη “μαγική σκέψη” – ενδη­μική ασθέ­νεια στην Ελλάδα [βλ. The Savage Mind (1966), Claude Lévi-Strauss].

Η ελλη­νική ευθύνη για το λαϊ­κι­σμό στην Ευρώπη

Την ίδια ώρα η οικο­νο­μία στη ΕΕ, όπως δεί­χνουν όλα τα επίσημα στοι­χεία πάει καλά (ανά­πτυξη παντού, ανεργία σε προ κρίσης επίπεδα συνεχώς μειού­μενη, πιστω­τική επέ­κταση, υγιής πλη­θω­ρι­σμός, εξά­λειψη ελλειμ­μά­των, μείωση του δημο­σίου χρέους, 4 χώρες βγήκαν από το πρό­γραμμα διά­σω­σης και παρα­τη­ρεί­ται σημα­ντική ενί­σχυση της ανθε­κτι­κό­τη­τας των θεσμών και της οικο­νο­μίας, το δια­θέ­σιμο εισό­δημα και η απο­τα­μί­ευση των νοι­κο­κυ­ριών αυξά­νε­ται, όπως και οι επεν­δύ­σεις).

Παρο­λαυτά, στην Ελλάδα κάποιοι ακόμα μιλάνε για “πολι­τι­κές λιτό­τη­τας που στραγ­γα­λί­ζουν την ανά­πτυξη παντού στην Ευρώπη” για “γερ­μα­νική Ευρώπη” και απο­δί­δουν στη πολι­τική και τους πολι­τι­κούς ιδιό­τη­τες που υπάρ­χουν μόνο στη φαντα­σία, μιλούν για ‘Φύρερ’ και θεσμούς που τάχα ερίζουν για την ελλη­νική δημόσια περιου­σία. Δυστυ­χώς αυτή η δια­σπορά ψευδών ειδή­σεων, τραβάει ήδη 7 χρόνια. Τρέλες που μόνο στο περι­θώ­ριο της κοι­νω­νίας και του δια­δι­κτύου βρί­σκο­νται, κυκλο­φο­ρούν σε κάθε επίπεδο και με κάθε τρόπο. Στη Βρε­τα­νία, που ανά­λο­γες απάτες βρί­σκο­νταν στα πρω­το­σέ­λιδα για δεκα­ε­τίες, το απο­τέ­λε­σμα ήταν ένας λαός να πυρο­βο­λή­σει τα πόδια του.

Έλληνες και Ευρω­παίοι ψηφο­φό­ροι παίρ­νουν την Ευρώπη ως δεδο­μένη και προ­τι­μούν τη “θυμα­το­ποί­ηση” από την ευθύνη. Το βασικό συστα­τικό όμως του φασι­σμού είναι η θυμα­το­ποί­ηση (Daniel Ragussis, Imperium 2016).

Είναι πολύ δύσκολο να εξη­γή­σεις ότι ένας προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός έχει δαπάνες και έσοδα και αν είσαι ανα­ξιό­πι­στος κανείς δεν σε δανεί­ζει για να κάνεις πάντα παρα­πάνω δαπάνες από έσοδα. Είναι ακόμα πιο δύσκολο να εξη­γή­σεις ότι δεν είναι αυτο­νό­ητο να σε δια­σώ­ζουν οι Ευρω­παίοι, ή ότι δεν έπρεπε να σώσουν και τις τρά­πε­ζες των 320 εκα­τομ­μυ­ρίων πολιτών, γιατί ήθελαν να χρε­ο­κο­πή­σουν οι 10. Είναι πολύ δύσκολο να εξη­γή­σεις ότι το ΔΝΤ και οι Γερ­μα­νοί δεν ερίζουν για τη δημόσια περιου­σία που πάντα ήταν ανεκ­με­τάλ­λευτη και με κακή δια­χεί­ριση. Μέσα σε λίγα χρόνια οι παρα­μυ­θά­δες έπεισαν τους Έλληνες πως για ότι περνάνε φταίνε οι Γερ­μα­νοί, το ΔΝΤ, κάποιοι κακοί ξένοι.

Και όσο οι ομάδες συμ­φε­ρό­ντων έμεναν στον αφρό και ο ιδιω­τι­κός τομέας πλήρωνε τις δαπάνες του δημο­σίου με την υπερ­φο­ρο­λό­γηση, η Ελλάδα δανει­ζό­ταν για να πλη­ρώ­νει ελλείμ­ματα, κατη­γο­ρώ­ντας τους πάντες και ζητώ­ντας αλλη­λεγ­γύη. Δυστυ­χώς αυτό θα το πλη­ρώ­σει όχι μόνο τις δικές της εκλογές, αλλά και στις εκλογές των άλλων.

Ας σημειώ­σουμε ότι το ελλη­νικό χρέος ανα­διαρ­θρώ­θηκε – κου­ρεύ­τηκε ήδη τρεις, πια, φορές, και πως η χώρα δανεί­ζε­ται με σχεδόν μηδε­νικά επι­τό­κια, περίοδο χάριτος ως το 2022 και κόστος 8 δισ. ευρώ λιγό­τερα ετησίως από τις καλύ­τε­ρες ημέρες προ Lehman.

Πηγή: real.gr