“Έφυγε” ο Ντέμης Ρούσσος

Τα ξη­με­ρώ­μα­τα της Κυ­ρια­κής ο αγα­πη­μέ­νος Έλ­λη­νας ερ­μη­νευ­τής πέ­θα­νε σε ιδιω­τι­κό νο­σο­κο­μείο. Σύμ­φω­να με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες του enikos.gr ο Ντέ­μης Ρούσ­σος ήταν βαριά άρ­ρω­στος και το τε­λευ­ταίο χρο­νι­κό διά­στη­μα νο­ση­λευό­ταν στο συ­γκε­κρι­μέ­νο νο­σο­κο­μείο.

Ο Έλ­λη­νας τρα­γου­δι­στής που αγα­πή­θη­κε τόσο στην Ελ­λά­δα και στο εξω­τε­ρι­κό γεν­νή­θη­κε στις 15 Ιου­νί­ου 1946 και με­γά­λω­σε στην Αλε­ξάν­δρεια καθώς οι γο­νείς του Γε­ώρ­γιος και Όλγα ήταν Έλ­λη­νες της Αι­γύ­πτου.

Με τις ανα­τα­ρα­χές του Σουέζ έχα­σαν όλη την πε­ριου­σία τους κι επέ­στρε­ψαν στην Ελ­λά­δα. Η μη­τέ­ρα του, Όλγα, ήταν διά­ση­μη καλ­λι­τέ­χνης με το ψευ­δώ­νυ­μο Νέλλη Μα­σλούμ.

Είχε προ­γραμ­μα­τί­σει στις 12 Μαρ­τί­ου συ­ναυ­λία στη Μόσχα και οι κρα­τή­σεις των ει­σι­τη­ρί­ων είχαν ξε­κι­νή­σει.

Οι γο­νείς του Γε­ώρ­γιος και Όλγα ήταν Έλ­λη­νες της Αι­γύ­πτου. Γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε στην Αλε­ξάν­δρεια. Έχα­σαν τα πάντα και ήρθαν στην Ελ­λά­δα με τις ανα­τα­ρα­χές του Σουέζ. Η μη­τέ­ρα του, Όλγα, ήταν γνω­στή καλ­λι­τέ­χνης με το ψευ­δώ­νυ­μο Νέλλη Μα­σλούμ.[1]

Μετά από την εγκα­τά­στα­σή του στην Ελ­λά­δα, συμ­με­τεί­χε σε διά­φο­ρα μου­σι­κά συ­γκρο­τή­μα­τα αρ­χί­ζο­ντας με τους The Idols σε ηλι­κία 17 χρό­νων. Αρ­γό­τε­ρα πήγε με τους We Five χωρίς ιδιαί­τε­ρη επι­τυ­χία.

Στο ευ­ρύ­τε­ρο ακρο­α­τή­ριο έγινε γνω­στός το 1968 με το συ­γκρό­τη­μα Aphrodite’s Child, αρ­χι­κά στα φω­νη­τι­κά και αρ­γό­τε­ρα ως μπα­σί­στας. Το δια­κρι­τι­κό φω­νη­τι­κό του ύφος προ­ώ­θη­σε το συ­γκρό­τη­μα σε διε­θνή επι­τυ­χία, ιδιαί­τε­ρα με τη συμ­με­το­χή του στον δίσκο 666, ο οποί­ος έγινε κλα­σι­κή επι­τυ­χία.

Μετά από τη διά­λυ­ση των Aphrodite’s Child, συ­νέ­χι­σε διά­φο­ρες σπο­ρα­δι­κές ηχο­γρα­φή­σεις. Από τη συ­νερ­γα­σία του με τον άλλο διά­ση­μο φίλο του, τον Βαγ­γέ­λη Πα­πα­θα­να­σί­ου, κυ­κλο­φό­ρη­σαν το 1970 τον δίσκο Sex Power, και το 1977 το Magic. Η επι­τυ­χέ­στε­ρη συ­νερ­γα­σία τους ήταν το Race to the End, μια φω­νη­τι­κή προ­σαρ­μο­γή του μου­σι­κού θέ­μα­τος από το βρα­βευ­μέ­νο με Oscar Οι Δρό­μοι της Φω­τιάς, που κυ­κλο­φό­ρη­σε και στα ισπα­νι­κά με τον τίτλο Tu Libertad. Το 1982 ο Ρούσ­σος πήρε μέρος με έκτα­κτη συμ­με­το­χή στο soundtrack της κι­νη­μα­το­γρα­φι­κής ται­νί­ας Blade Runner.

Ο Ρούσ­σος άρ­χι­σε σόλο κα­ριέ­ρα μετά από τη διά­λυ­ση των Aphrodite’s Child, αρ­χί­ζο­ντας με το τρα­γού­δι “We Shall Dance”. Αρ­χι­κά χωρίς αντα­πό­κρι­ση, πε­ριό­δευ­σε στη νότια Ευ­ρώ­πη και έγινε σύ­ντο­μα ευ­ρύ­τε­ρα γνω­στός ως κο­ρυ­φαί­ος τρα­γου­δι­στής. Η στα­διο­δρο­μία του έφτα­σε στο ζενίθ τη δε­κα­ε­τία του ’70 με πολ­λούς δί­σκους που έγι­ναν επι­τυ­χί­ες. Το “Forever and Ever” ανέ­βη­κε σε πολλά ευ­ρω­παϊ­κά charts το 1973.

Το 1974 κυ­κλο­φο­ρεί το “White Sails”, μια αγ­γλι­κή δια­σκευή του τρα­γου­διού “Άσπρα, Κόκ­κι­να, Κί­τρι­να, Μπλε” από τον δίσκο “Συ­νοι­κι­σμός Α΄” του 1972, ση­μα­το­δο­τώ­ντας μια σύ­ντο­μη πε­ρί­ο­δο συ­νερ­γα­σί­ας του τρα­γου­δι­στή με τον συν­θέ­τη Δήμο Μού­τση, ο οποί­ος θα ακο­λου­θή­σει στη συ­νέ­χεια ένα μο­να­χι­κό μου­σι­κό σταυ­ρο­δρό­μι με έντο­νες επιρ­ρο­ές από βε­τε­ρά­νους της rock και της folk, όπως ο Eric Clapton, η Joni Mitchell και ο Paul Simon.

Ακο­λού­θη­σαν τα “My Friend the Wind”, “My Reason”, “Velvet Mornings”, “Goodbye My Love, Goodbye”, “Someday Somewhere” και “Lovely Lady of Arcadia”. Το 1980 είχε επι­τυ­χία με το “Lost in Love” των Air Supply που το τρα­γού­δη­σε ντου­έ­το μαζί με την Florence Warner και με τον Dick Morrissey στο σα­ξό­φω­νο.

Επα­να­κυ­κλο­φό­ρη­σε τα τρα­γού­δια του σε διά­φο­ρες γλώσ­σες και είχε επι­τυ­χία στις χώρες της Ευ­ρώ­πης και της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής. Στην Αμε­ρι­κή το LP Demis έγινε χρυ­σός δί­σκος.

Το 1982 εξέ­δω­σε το βι­βλίο ‘A Question of Weight’ (“Είναι θέμα βά­ρους”), μαζί με την Veronique Skawinska, στο οποίο ασχο­λή­θη­κε αμε­ρό­λη­πτα με το θέμα της πα­χυ­σαρ­κί­ας.

Μετά από μια πε­ρί­ο­δο σιω­πής και κλι­νι­κής κα­τά­θλι­ψης τη δε­κα­ε­τία του ’80, επα­νήλ­θε το 1993 με το Insight (γνω­στό και ως Morning has Broken) και συ­νερ­γά­στη­κε με την ολ­λαν­δι­κή εται­ρεία BR Music για την πα­ρα­γω­γή των δί­σκων Immortel, Serenade και In Holland, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ποι­κί­λα εθνι­κά και ηλε­κτρο­νι­κά στυλ.

Συ­νε­χί­ζο­ντας τις ηχο­γρα­φή­σεις και τις πε­ριο­δεί­ες, την άνοι­ξη του 2002 έκανε μια επι­τυ­χη­μέ­νη πε­ριο­δεία στην Αγ­γλία.