Μ. Κόκκινος: «Αυτή είναι η Ρόδος που οραματίζομαι»

Το όραμά του για τη Ρόδο, που θα πρέ­πει να βρεί ξανά τη χα­μέ­νη της λάμψη, πε­ρι­γρά­φει σε συ­νέ­ντευ­ξή του στη “δ”, ο γνω­στός δι­κη­γό­ρος και πρώην διοι­κη­τής του Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου κ. Μι­χά­λης Κόκ­κι­νος και δεν κρύ­βει το εν­δια­φέ­ρον του για το Δήμο.

«Οι με­γά­λες απο­φά­σεις κρύ­βουν και με­γά­λες ευ­θύ­νες. Την ευ­θύ­νη ποτέ δεν τη φο­βή­θη­κα. Όμως το να πά­ρεις μια τέ­τοια από­φα­ση, από την οποία κρί­νε­ται άμεσα το μέλ­λον το δικό σου, των παι­διών σου και το κυ­ριό­τε­ρο όλων των συ­μπο­λι­τών μας, δεν είναι μια εύ­κο­λη υπό­θε­ση. Αυτές οι απο­φά­σεις δεν λαμ­βά­νο­νται ποτέ εν θερμώ και αψή­φι­στα», δη­λώ­νει ο κ. Κόκ­κι­νος.

Σε ερώ­τη­ση σχε­τι­κά με το ρόλο που θα πρέ­πει πλέον να δια­δρα­μα­τί­ζουν τα κόμ­μα­τα στις εκλο­γές, ο κ. Κόκ­κι­νος δη­λώ­νει:

«Είναι πια και­ρός τα κόμ­μα­τα να αφή­σουν ελεύ­θε­ρες τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες να ανα­πτύ­ξουν τη δική τους δυ­να­μι­κή και οι ίδιες οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες να διεκ­δι­κή­σουν αυτά που τους έχουν στε­ρή­σει. Οποια­δή­πο­τε πα­ρέμ­βα­ση που εξαρ­τά­ται από αλ­λό­τρια συμ­φέ­ρο­ντα προς τον τόπο, οποια­δή­πο­τε από­φα­ση που λαμ­βά­νε­ται για εμάς χωρίς εμάς στο κέ­ντρο της Αθή­νας, είναι αντί­θε­τες με τη λο­γι­κή της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης».

Σχε­τι­κά με τον Καλ­λι­κρά­τη ο κ. Κόκ­κι­νος δη­λώ­νει ότι δεν απέ­τυ­χε σαν πρώτο βήμα αλλά απέ­τυ­χαν αυτοί που τον εφάρ­μο­σαν με δι­στα­κτι­κό­τη­τα, φο­βι­κό­τη­τα και αυ­στη­ρή προ­σή­λω­ση στο γράμ­μα του νόμου.

Η συ­νέ­ντευ­ξη του κ. Μι­χά­λη Κόκ­κι­νου, ανα­λυ­τι­κά:

• Έχετε ορι­στι­κο­ποι­ή­σει την από­φα­σή σας να είστε υπο­ψή­φιος στις προ­σε­χείς εκλο­γές της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης; Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να εστιά­σε­τε το εν­δια­φέ­ρον σας στο Δήμο Ρόδου και όχι στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, για πα­ρά­δειγ­μα;

Οι με­γά­λες απο­φά­σεις κρύ­βουν και με­γά­λες ευ­θύ­νες. Την ευ­θύ­νη ποτέ δεν τη φο­βή­θη­κα. Όμως το να πά­ρεις μια τέ­τοια από­φα­ση, από την οποία κρί­νε­ται άμεσα το μέλ­λον το δικό σου, των παι­διών σου και το κυ­ριό­τε­ρο όλων των συ­μπο­λι­τών μας, δεν είναι μια εύ­κο­λη υπό­θε­ση. Αυτές οι απο­φά­σεις δεν λαμ­βά­νο­νται ποτέ εν θερμώ και αψή­φι­στα. Κα­τα­νο­εί­τε ότι είναι ένα παζλ πολ­λών πα­ρα­μέ­τρων που δεν μπορώ να αγνο­ή­σω. Σαφώς είναι ιδιαί­τε­ρα τι­μη­τι­κό να συ­να­ντώ κα­θη­με­ρι­νά αν­θρώ­πους που με ωθούν στο να δια­δρα­μα­τί­σω έναν πολύ ενερ­γό ρόλο στα κοινά του τόπου. Εντού­τοις όμως η ανά­λη­ψη μιας τέ­τοιας από­φα­σης είναι από­φα­ση ζωής και ως τέ­τοια την αντι­με­τω­πί­ζω.

Η Ρόδος είναι ο τόπος που αγά­πη­σα, ο τόπος που με­γά­λω­σα, ο τόπος που ερ­γά­ζο­μαι και με­γα­λώ­νου­με μαζί με τη σύ­ζυ­γό μου και τα παι­διά μας. Όπου κι αν πήγα, όπου κι αν βρέ­θη­κα, όποια θέση κι αν κα­τεί­χα ήταν πάντα στην καρ­διά μου. Πάντα τα μάτια μου ήταν στραμ­μέ­να πάνω της. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση αυτό που μας εν­δια­φέ­ρει όλους μας είναι η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας και αυτή εξαρ­τά­ται από απο­φά­σεις, από πρά­ξεις, από πο­λι­τι­κές που λαμ­βά­νο­νται στον πρώτο βαθμό το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης.

• Γιατί δη­λώ­σα­τε πως θα ηγη­θεί­τε ανε­ξάρ­τη­του ψη­φο­δελ­τί­ου;

Έχω πολ­λά­κις πει και θα το επα­να­λά­βω για ακόμα μια φορά ότι είναι πια και­ρός τα κόμ­μα­τα να αφή­σουν ελεύ­θε­ρες τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες να ανα­πτύ­ξουν τη δική τους δυ­να­μι­κή και οι ίδιες οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες να διεκ­δι­κή­σουν αυτά που τους έχουν στε­ρή­σει. Οποια­δή­πο­τε πα­ρέμ­βα­ση που εξαρ­τά­ται από αλ­λό­τρια συμ­φέ­ρο­ντα προς τον τόπο, οποια­δή­πο­τε από­φα­ση που λαμ­βά­νε­ται για εμάς χωρίς εμάς στο κέ­ντρο της Αθή­νας είναι αντί­θε­τες με τη λο­γι­κή της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης. Συ­να­κό­λου­θα πι­στεύω ότι η από­φα­ση, να προ­χω­ρή­σει κά­ποιος με μο­να­δι­κό γνώ­μο­να το συμ­φέ­ρον αυτού του τόπου, πρέ­πει να είναι μα­κριά από κομ­μα­τι­κές εξαρ­τή­σεις. Πλην όμως αυτό δεν ση­μαί­νει ότι σε όλους τους χώ­ρους δεν υπάρ­χουν οι άν­θρω­ποι που έχουν το όραμα, τη θέ­λη­ση και τη δυ­να­τό­τη­τα να προ­σφέ­ρουν σ’ αυτό τον τόπο, και το το­νί­ζω κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά αυτό.

• Ήταν εποι­κο­δο­μη­τι­κή η πρώτη πε­ρί­ο­δος εφαρ­μο­γής του Καλ­λι­κρά­τη ή πα­ρου­σιά­στη­καν με­γα­λύ­τε­ρα προ­βλή­μα­τα από ό,τι πριν;

Ο Καλ­λι­κρά­της δεν εφαρ­μό­στη­κε σωστά. Πέρα από τα κενά που είχε η νο­μο­θε­σία, ένας πραγ­μα­τι­κός ηγέ­της είχε τη δυ­να­τό­τη­τα να δου­λέ­ψει για το καλό του τόπου του, ου­σια­στι­κά εξυ­πη­ρε­τώ­ντας το πνεύ­μα της νο­μο­θε­σί­ας που ήταν να δο­θούν εξου­σί­ες και αρ­μο­διό­τη­τες στις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες. Η δε κε­ντρι­κή εξου­σία, δη­λα­δή το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, να έχει ένα επι­τε­λι­κό ρόλο και να ασχο­λεί­ται με τα με­γά­λα ζη­τή­μα­τα. Αυτός είναι και ο τρό­πος που θα μπο­ρού­σε να δου­λέ­ψει κα­λύ­τε­ρα ο Καλ­λι­κρά­της, αυτό είναι και το πνεύ­μα με το οποίο ψη­φί­στη­κε. Πέρα όμως από την ανά­γκη που υπάρ­χει για τη βελ­τί­ω­σή του, είναι ση­μα­ντι­κό και πώς τον εφαρ­μό­ζει κά­ποιος. Άρα ο Καλ­λι­κρά­της δεν απέ­τυ­χε σαν πρώτο βήμα. Απέ­τυ­χαν αυτοί που τον εφάρ­μο­σαν με δι­στα­κτι­κό­τη­τα, φο­βι­κό­τη­τα και αυ­στη­ρή προ­σή­λω­ση στο γράμ­μα του νόμου.

• Εκτός από το έλ­λειμ­μα της απο­κέ­ντρω­σης ποια άλλα τρωτά εντο­πί­σα­τε στη λει­τουρ­γία του Δήμου Ρόδου;

Η δη­μο­τι­κή αρχή έχει ανά­γκη από μια άλλη, εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή, κο­σμο­θε­ω­ρία σχε­τι­κά με τον τρόπο που αντι­με­τω­πί­ζει το ρόλο της. Έχου­με έναν τόπο ο οποί­ος είναι αυ­θε­ντι­κός θη­σαυ­ρός και πα­ρα­κο­λου­θού­με με λύπη και με ζή­λεια, ας μου επι­τρα­πεί η έκ­φρα­ση, άλ­λους τό­πους, οι οποί­οι φτιά­χτη­καν από το που­θε­νά, να συ­γκε­ντρώ­νουν σή­με­ρα τα φώτα της δη­μο­σιό­τη­τας, την προ­τί­μη­ση του κό­σμου, τους πιο πλού­σιους επι­σκέ­πτες σε αντί­θε­ση με το δικό μας. Όσοι θυ­μού­νται πα­λιές επο­χές, ανα­σύ­ρουν μνή­μες ενός τόπου που ήταν πραγ­μα­τι­κά το δια­μά­ντι της Ευ­ρώ­πης και μέσα στο μυαλό του κάθε Ρο­δί­τη υπάρ­χει αυτή ακρι­βώς η επι­θυ­μία. Να ξα­να­δεί τον τόπο μας, όπως ήταν κά­πο­τε και ακόμα κα­λύ­τε­ρο. Όταν, λοι­πόν, έχεις στα χέρια σου έναν τέ­τοιο θη­σαυ­ρό είναι του­λά­χι­στον έγκλη­μα να μην μπο­ρείς να τον εκ­με­ταλ­λευ­τείς και να τον προ­βά­λεις, όπως πρέ­πει. Αυτό πι­στεύω ότι είναι το πρό­βλη­μα που υπήρ­ξε στην πα­ρού­σα δη­μο­τι­κή αρχή, η οποία ανα­λώ­θη­κε κυ­ρί­ως σε θέ­μα­τα διοι­κη­τι­κής δια­χεί­ρι­σης και δεν έκανε το με­γά­λο βήμα, διεκ­δι­κώ­ντας, απαι­τώ­ντας με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα αυτά που έχει ανά­γκη ο τόπος και οι πο­λί­τες του.

• Πόσο εύ­κο­λη είναι η ενα­σχό­λη­ση με τα κοινά ει­δι­κά για νέους αν­θρώ­πους όπως εσείς, που υπη­ρε­τή­σα­τε ένα πολύ δύ­σκο­λο χώρο όπως είναι αυτός του νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου;

Η δικιά μου η γενιά και οι μι­κρό­τε­ρες γε­νιές έχουν μεί­νει για χρό­νια στο πε­ρι­θώ­ριο. Αυτό, ένα γε­νι­κό­τε­ρο πο­λι­τι­κό κα­τε­στη­μέ­νο, το οποίο απο­δεί­χθη­κε στην πράξη πόσο “βρώ­μι­κο” ήταν, το πέ­τυ­χε με μια επί­πλα­στη ευ­δαι­μο­νία που της είχε πα­ρου­σιά­σει.

Με μία απα­ξί­ω­ση όσον αφορά το ρόλο και τη συμ­με­το­χή στα κοινά. Είναι αλή­θεια ότι ήταν με­γά­λη τιμή για μένα, ως εκ­πρό­σω­πος της γε­νιάς μου, να διοι­κή­σω το Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου. Νο­μί­ζω ότι με τους συ­νερ­γά­τες μου στο διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο και τους ερ­γα­ζο­μέ­νους, πε­τύ­χα­με πάρα πολλά. Ανε­βά­σα­με το Νο­σο­κο­μείο στην πρώτη θέση ανά­πτυ­ξης σε όλη τη χώρα. Αντι­με­τω­πί­σα­με τα προ­βλή­μα­τά του και δεί­ξα­με ότι αυτός ο τόπος και στον τομέα της υγεί­ας έχει πάρα πολλά να δώσει. Αυτές τις προ­σπά­θειες και τις στιγ­μές που έζησα με τους συ­νερ­γά­τες μου και τους ερ­γα­ζο­μέ­νους τις κου­βα­λάω ως προί­κα και ως μια ωραία και δι­δα­κτι­κή εμπει­ρία.

Έχο­ντας αυτά τα βιώ­μα­τα πι­στεύω ότι ήρθε η ώρα εμείς οι νε­ό­τε­ρες γε­νιές να σπά­σου­με τα δεσμά που μας κρα­τού­σαν όλο αυτόν τον καιρό στο πε­ρι­θώ­ριο, να διεκ­δι­κή­σου­με ένα ρόλο στη δια­κυ­βέρ­νη­ση αυτού του τόπου απ’ οποια­δή­πο­τε θέση, γιατί πραγ­μα­τι­κά υπάρ­χουν πολύ καλά μυαλά, ιδέες σο­βα­ρές και είναι με­γά­λη πρό­κλη­ση να τις εφαρ­μό­σου­με και στον τόπο μας και στο κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό. Είναι η με­γά­λη ευ­και­ρία για τους νέους αν­θρώ­πους να διεκ­δι­κή­σουν το ρόλο και τη θέση που τους έχει στε­ρη­θεί στα πο­λι­τι­κά πράγ­μα­τα αυτού του τόπου.

• Σας προ­βλη­μά­τι­σε το γε­γο­νός ότι μετά την θε­ο­μη­νία που εί­χα­με στις 22 Νο­εμ­βρί­ου δια­πι­στώ­θη­κε πως η Ρόδος δεν δια­θέ­τει τα απα­ραί­τη­τα έργα προ­στα­σί­ας της πε­ριο­χής από τις πλημ­μύ­ρες;

Το γε­γο­νός αυτό δεν γεννά μόνο προ­βλη­μα­τι­σμό. Γεννά και θλίψη σχε­τι­κά με το τι θα μπο­ρού­σα­με να έχου­με και τι πραγ­μα­τι­κά έχου­με ως Ρόδος. Η αλή­θεια είναι ότι όλοι σι­γο­ψι­θυ­ρί­ζα­με και για την επέμ­βα­ση που έχει γίνει στο πε­ρι­βάλ­λον και για την έλ­λει­ψη υπο­δο­μών και για την αδυ­να­μία, παρά τις όποιες προ­σπά­θειες, να αντι­με­τω­πί­σου­με θε­ο­μη­νί­ες και άλλα δύ­σκο­λα και­ρι­κά φαι­νό­με­να. Η ουσία είναι ότι τε­λι­κά έπρε­πε να θρη­νή­σου­με τέσ­σε­ρις συ­ναν­θρώ­πους μας απλά για να επι­βε­βαιω­θεί η γύ­μνια του τόπου μας όσον αφορά τις υπο­δο­μές και την αντι­με­τώ­πι­ση σο­βα­ρών προ­βλη­μά­των. Δυ­στυ­χώς δεν είναι κάτι που συ­νέ­βη μόνο τώρα. Έχει συμ­βεί και κατά το πα­ρελ­θόν και ξε­χά­στη­κε. Και­ρός είναι να μην ξε­χά­σου­με άλλη μια φορά και να προ­χω­ρή­σου­με άμεσα στην εξεύ­ρε­ση λύ­σε­ων, απαι­τώ­ντας από την κε­ντρι­κή εξου­σία ό,τι μας έχει στε­ρή­σει και σ’ αυτόν τον τομέα.

• Ποιο είναι το όραμά σας για τη Ρόδο;

Ονει­ρεύ­ο­μαι έναν τόπο αυ­τάρ­κη. Διοι­κη­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά αυ­το­δύ­να­μο. Στα μάτια μου τα χω­ρά­φια, πη­γαί­νο­ντας στα χωριά, είναι γε­μά­τα καρ­πούς, μι­κρές μο­νά­δες πα­ρα­γω­γής με το­πι­κά προ­ϊ­ό­ντα. Στ’ αυτιά μου η Ρόδος ακού­γε­ται όχι μόνο για τον του­ρι­σμό αλλά και για το εύ­φο­ρο και πλού­σιο πε­ρι­βάλ­λον της, τη γη της. Ορα­μα­τί­ζο­μαι τη Ρόδο να ξε­χω­ρί­ζει για την ευ­ρη­μα­τι­κό­τη­τα των αν­θρώ­πων της, μέσα από την μο­να­δι­κό­τη­τα των προ­ϊ­ό­ντων της και μέσα από τις και­νο­το­μί­ες της. Περ­πα­τώ­ντας στις πα­ρα­λί­ες της, βλέπω γω­νιές γε­μά­τες γού­στο και αι­σθη­τι­κή που απο­τε­λούν ση­μείο ανα­φο­ράς για τον κάθε Ευ­ρω­παίο. Κα­τη­φο­ρί­ζο­ντας τη γει­το­νιά μου, τον Άη Νι­κό­λα, βλέπω στη Νέα Μα­ρί­να σκάφη αραγ­μέ­να. Βλέπω αν­θρώ­πους με πλού­το, με γού­στο να έρ­χο­νται να επι­σκε­φθούν το δια­μά­ντι της Με­σο­γεί­ου και να ενι­σχύ­ουν την το­πι­κή οι­κο­νο­μία. Συ­νε­χί­ζο­ντας τη βόλτα μου στο Μαν­δρά­κι, που έχει με­τα­τρα­πεί σε μια απ’ αυτές τις γω­νιές που έχουν όλες οι σύγ­χρο­νες πα­ρα­λια­κές πό­λεις της Ευ­ρώ­πης, περ­πα­τώ παρέα με το Ρο­δί­τη, τη Ρο­δί­τισ­σα και με αν­θρώ­πους διά­ση­μους ή μη δίπλα στη θά­λασ­σα και θαυ­μά­ζου­με μαζί τα αξιο­θέ­α­τά μας. Κι όταν τε­λειώ­σει η βόλτα μου, πη­γαί­νω στο Εθνι­κό Θέ­α­τρο με την οι­κο­γέ­νειά μου και πα­ρα­κο­λου­θού­με μια πα­ρά­στα­ση διε­θνούς εμ­βέ­λειας με προ­σω­πι­κό­τη­τες απ’ ολό­κλη­ρο τον κόσμο. Αρ­γό­τε­ρα κα­τα­λή­γου­με στο μο­να­δι­κό μνη­μείο της πα­γκό­σμιας κλη­ρο­νο­μιάς, την Παλιά μας Πόλη, για να πα­ρευ­ρε­θού­με σε μια εκ­δή­λω­ση που έχουν διορ­γα­νώ­σει διε­θνείς φο­ρείς μαζί με όλους εμάς μέσα στο Κα­στέλ­λο. Τε­λειώ­νο­ντας η μέρα με βρί­σκει στο άλλο μας μνη­μείο, στις Πηγές Καλ­λι­θέ­ας, για να συ­νο­μι­λή­σω με αν­θρώ­πους που έχουν γυ­ρί­σει από τις μο­να­δι­κές γω­νιές του νη­σιού μας, τις Πε­τα­λού­δες, τις Επτά Πηγές, τη Λίνδο και να μοι­ρά­ζο­μαι τις εμπει­ρί­ες τους, νιώ­θο­ντας πλή­ρης και ευ­λο­γη­μέ­νος που ζω σ’ έναν τόσο όμορ­φο τόπο.