Εξοδος…

Αυτά τα Χρι­στού­γεννα, η μόνη ευχή που μπορώ να δώσω, είναι να  κρα­τη­θείτε γερά και να  κρα­τή­σετε όσο μπο­ρείτε γερούς τους αγα­πη­μέ­νους σας. Πρέπει να μεί­νουμε  ζωντα­νοί και να αντλή­σουμε το ψυχικό σθένος των αντοχών που χρειά­ζε­ται. Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη απ’ ότι φαί­νε­ται. Ξέρω πως οι άνθρω­ποι αγαπούν να γιορ­τά­ζουν, είναι μέρος της επα­να­λαμ­βα­νό­με­νης δια­κο­πής της ρου­τί­νας, είναι πλευρά της συνύ­παρ­ξης και της ζωής. Όμως ας χαρούμε αυτή τη μέρα  επειδή μπο­ρούμε να έχουμε υγεία, φαγητό, ζεστό σπίτι, τους αγα­πη­μέ­νους μας γερούς. Μπορεί να είναι μια θαυ­μα­τουργή κανο­νική μέρα μέσα στις αγκα­λιές της οικο­γέ­νειάς μας, με τα εσω­τε­ρικά φώτα αναμ­μένα, δωρί­ζο­ντας αλήθεια, στήριξη, εμπι­στο­σύνη, τρυ­φε­ρό­τητα. Είναι ευκαι­ρία να μετρή­σουμε πόσο λίγα είναι αυτά που πραγ­μα­τικά χρεια­ζό­μα­στε. Και να ετοι­μα­στούμε να (ξανα)ξεκι­νή­σουμε. Η γέννηση είναι έτσι κι αλλιώς από μόνη της ένα κατα­πλη­κτικό γεγονός, είναι αρχή, ξεκί­νημα, έξοδος. Εξοδος στο φως…