Εξοδος…

Αυτά τα Χρι­στού­γεν­να, η μόνη ευχή που μπορώ να δώσω, είναι να  κρα­τη­θεί­τε γερά και να  κρα­τή­σε­τε όσο μπο­ρεί­τε γε­ρούς τους αγα­πη­μέ­νους σας. Πρέ­πει να μεί­νου­με  ζω­ντα­νοί και να αντλή­σου­με το ψυ­χι­κό σθέ­νος των αντο­χών που χρειά­ζε­ται. Ο δρό­μος είναι μα­κρύς ακόμη απ’ ότι φαί­νε­ται. Ξέρω πως οι άν­θρω­ποι αγα­πούν να γιορ­τά­ζουν, είναι μέρος της επα­να­λαμ­βα­νό­με­νης δια­κο­πής της ρου­τί­νας, είναι πλευ­ρά της συ­νύ­παρ­ξης και της ζωής. Όμως ας χα­ρού­με αυτή τη μέρα  επει­δή μπο­ρού­με να έχου­με υγεία, φα­γη­τό, ζεστό σπίτι, τους αγα­πη­μέ­νους μας γε­ρούς. Μπο­ρεί να είναι μια θαυ­μα­τουρ­γή κα­νο­νι­κή μέρα μέσα στις αγκα­λιές της οι­κο­γέ­νειάς μας, με τα εσω­τε­ρι­κά φώτα αναμ­μέ­να, δω­ρί­ζο­ντας αλή­θεια, στή­ρι­ξη, εμπι­στο­σύ­νη, τρυ­φε­ρό­τη­τα. Είναι ευ­και­ρία να με­τρή­σου­με πόσο λίγα είναι αυτά που πραγ­μα­τι­κά χρεια­ζό­μα­στε. Και να ετοι­μα­στού­με να (ξανα)ξε­κι­νή­σου­με. Η γέν­νη­ση είναι έτσι κι αλ­λιώς από μόνη της ένα κα­τα­πλη­κτι­κό γε­γο­νός, είναι αρχή, ξε­κί­νη­μα, έξο­δος. Εξο­δος στο φως…