Γ. Υψηλάντης: «Οσο και να θέλουμε να χρυσώσουμε το χάπι, τα μέτρα είναι βαριά και ασήκωτα»

Συ­νέ­ντευ­ξη στη

Μαρία Χον­δρο­γιάν­νη

«Το πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο, ως εφαρ­μο­στι­κός νόμος του μνη­μο­νί­ου που υπο­γρά­ψα­με και ως απαί­τη­ση των δα­νει­στών, βάζει βαθιά το χέρι στις άδειες τσέ­πες των πε­ρισ­σό­τε­ρων εξ ημών και ξε­χαρ­βα­λώ­νει κοι­νω­νι­κά κε­κτη­μέ­να. Όσο και να θέ­λου­με να χρυ­σώ­σου­με το χάπι, τα μέτρα είναι βαριά κι ασή­κω­τα κι όχι πάντα κοι­νω­νι­κά δί­καια ως προς τον επι­με­ρι­σμό τους».

Την άποψη ότι τα μέτρα που πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στο πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο που ψη­φί­στη­κε στη Βουλή είναι βαριά και όχι κοι­νω­νι­κά δί­καια, εκ­φρά­ζει σε συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δ», ο επι­κε­φα­λής της δη­μο­τι­κής πα­ρά­τα­ξης ΡΟ­ΠΟ­ΑΝ κ. Γιώρ­γος Υψη­λά­ντης.

«Αυτό που πε­ρι­μέ­νει ο λαός, είναι να δει δι­καιο­σύ­νη, να δει να πλη­ρώ­νουν αυτοί που μέχρι τώρα λυ­μαί­νο­νταν τον πλού­το χωρίς να πλη­ρώ­νουν οι ίδιοι τί­πο­τα. Όσο και να θέ­λου­με να χρυ­σώ­σου­με το χάπι, τα μέτρα είναι βαριά κι ασή­κω­τα κι όχι πάντα κοι­νω­νι­κά δί­καια ως προς τον επι­με­ρι­σμό τους», δη­λώ­νει ο κ. Υψη­λά­ντης.

Ο κ. Υψη­λά­ντης ανα­φέ­ρε­ται και στην πο­ρεία της δη­μο­τι­κής αρχής και υπο­γραμ­μί­ζει πως μέχρι τώρα έχει κάνει «με­ρε­μέ­τια και μπα­λώ­μα­τα».

Σχε­τι­κά με την κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών του ΦΠΑ ο κ. Γιώρ­γος Υψη­λά­ντης δη­λώ­νει πως αν οι πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις του τόπου δεν ενώ­σουν πραγ­μα­τι­κά τις δυ­νά­μεις τους σε ένα κοινό αγώνα «θα τρώνε πολλά γκολ».

Ο κ. Γιώρ­γος Υψη­λά­ντης ανα­φέ­ρε­ται με­τα­ξύ άλλων και στο με­τα­να­στευ­τι­κό και υπο­γραμ­μί­ζει πως το πρό­βλη­μα θα επι­δει­νω­θεί.

Η συ­νέ­ντευ­ξη του κ. Γιώρ­γου Υψη­λά­ντη, ανα­λυ­τι­κά:

• Πώς κρί­νε­τε το έργο της δη­μο­τι­κής αρχής στον ένα χρόνο θη­τεί­ας της;

Για να κρί­νει κα­νείς το έργο αυτό, θα πρέ­πει να υπάρ­χει πρώτα απ’ όλα… έργο. Δυ­στυ­χώς έργο με­τρή­σι­μο, αξιο­λο­γή­σι­μο και σε κάθε πε­ρί­πτω­ση αντί­στοι­χο του με­γέ­θους του Δήμου της Ρόδου, δεν υπάρ­χει. Υπάρ­χουν δη­λώ­σεις, εξαγ­γε­λί­ες και δια­κη­ρύ­ξεις για έργο που κά­πο­τε… θα γίνει. Δεν θέλω να μη­δε­νί­σω τις όποιες προ­σπά­θειες γί­νο­νται, αλλά αυτές κυ­ρί­ως αφο­ρούν με­ρε­μέ­τια και μπα­λώ­μα­τα. Ευ­τυ­χώς κι η συμ­βο­λή κά­ποιων εθε­λο­ντι­κών ομά­δων και συλ­λό­γων, που συν­δρά­μουν όπως και όπου μπο­ρούν στην αντι­με­τώ­πι­ση πολ­λών το­πι­κών προ­βλη­μά­των. Ανα­γνω­ρί­ζω το ελα­φρυ­ντι­κό της αρ­νη­τι­κής συ­γκυ­ρί­ας της πε­ριό­δου αυτής (κα­τάρ­γη­ση δη.φο.δω, capital controls, κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ, οι­κο­νο­μι­κή ύφεση) που έχει αρ­νη­τι­κή επί­δρα­ση στα οι­κο­νο­μι­κά του Δήμου, αλλά μόνο ως ελα­φρυ­ντι­κό κι όχι ως άλ­λο­θι.

• Στην πρό­σφα­τη συ­νε­δρί­α­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου έγινε συ­ζή­τη­ση για τους μειω­μέ­νους συ­ντε­λε­στές του ΦΠΑ. Πέρα από την προ­σφυ­γή στα δι­κα­στή­ρια ποια θα έπρε­πε να είναι η αντί­δρα­ση;

Όπως είπα και στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, τον τε­λευ­ταίο καιρό μπαί­νου­με στο γή­πε­δο και τρώμε πολλά γκολ. Κι αυτό για πολ­λούς λό­γους. Κυ­ρί­ως, γιατί η ομάδα (και εννοώ το σύ­νο­λο των πο­λι­τι­κών, κοι­νω­νι­κών και πα­ρα­γω­γι­κών δυ­νά­με­ων του τόπου) δεν είναι δε­μέ­νη. Ο κα­θέ­νας έχει το δικό του μπαϊ­ρά­κι, την δική του αγω­νία να φανεί ότι αυτός ηγεί­ται της όποιας πρω­το­βου­λί­ας κι ότι οι άλλοι απλώς τον ακο­λου­θούν. Ο κα­θέ­νας έχει επί­σης πιο μπρο­στά την κομ­μα­τι­κή του στό­χευ­ση, από το συμ­φέ­ρον του δικού μας τόπου. Δεν μπο­ρεί τον πε­ρα­σμέ­νο Ιού­λιο κά­ποιοι να δί­νουν τον υπέρ πά­ντων αγώνα προ­κει­μέ­νου να μας πεί­σουν να ψη­φί­σου­με Ναι στο δη­μο­ψή­φι­σμα (στο ναι αυτό συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν και η κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ) με μο­να­δι­κό στόχο να ρί­ξουν την κυ­βέρ­νη­ση που δεν ταί­ρια­ζε στα κομ­μα­τι­κά τους γού­στα και σή­με­ρα να χύ­νουν κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα γιατί τε­λι­κά κι αυτή η κυ­βέρ­νη­ση υπο­κύ­πτο­ντας σ’ έναν στυ­γνό εκ­βια­σμό, υπέ­γρα­ψε ένα μνη­μό­νιο που πε­ρι­λαμ­βά­νει και την κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών, έστω και στα­δια­κά.

Δη­λα­δή η κυ­βέρ­νη­ση έκανε αυτό που της ζη­τού­σαν με το «Ναι» τους να κάνει, κι όχι αυτό που της ζη­τού­σα­με με το Όχι όλοι οι υπό­λοι­ποι και τώρα της ζη­τούν αυτοί τα ρέστα. Να τα ζη­τά­με εμείς το κα­τα­λα­βαί­νω, αλλά αυτοί; Να θυ­μί­σω ότι σε μια πο­λύ­ω­ρη συ­νε­δρί­α­ση στο Δη­μαρ­χείο, με την πα­ρου­σία όλων των πα­ρα­γό­ντων του τόπου πάρ­θη­καν απο­φά­σεις για παλ­λαϊ­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις που δεν έγι­ναν ποτέ; Αλή­θεια εκεί­νο το το­πι­κό δη­μο­ψή­φι­σμα σ’ όλο το Αι­γαίο τι απέ­γι­νε; Ελ­πί­ζω να είναι απο­λύ­τως κα­τα­νοη­τό ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά, θα συ­νε­χί­σου­με να τρώμε πολλά γκολ. Δυ­στυ­χώς για τον τόπο, το λαό μας αλλά και για την ομάδα που τον δια­φε­ντεύ­ει!

• Έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί οι δια­δι­κα­σί­ες για την πα­ρα­χώ­ρη­ση της εκ­με­τάλ­λευ­σης του αε­ρο­δρο­μί­ου στην εται­ρεία Fraport. Τι ανα­μέ­νε­τε από αυτή την εξέ­λι­ξη;

Έχω ξα­να­πεί ότι η ει­κό­να του αε­ρο­δρο­μί­ου δεν τιμά το νησί. Είναι λοι­πόν πα­ρα­πά­νω από ανα­γκαίο και επεί­γον αυτή η ει­κό­να ν’ αλ­λά­ξει. Το αε­ρο­δρό­μιο, πρέ­πει να εκ­συγ­χρο­νι­σθεί, να ανα­βαθ­μι­σθεί και να αξιο­ποι­η­θεί. Όποιος το κάνει θα κερ­δί­σει. Άρα κι η Fraport θα το κάνει, γιατί απλά έχει να κερ­δί­σει. Το ζή­τη­μα μ’ αυτήν την επι­λο­γή, είναι αν μας εν­δια­φέ­ρει μόνο η βελ­τί­ω­ση της ει­κό­νας και των πα­ρε­χό­με­νων υπη­ρε­σιών του αε­ρο­δρο­μί­ου και τα κέρδη της Fraport ή μήπως πρέ­πει να μας νοιά­ζει το αν θα έχει κέρ­δος ο τόπος και οι Ρο­δί­τες. Δη­λα­δή μπο­ρούν οι ιδιώ­τες και το κρα­τί­διο της Έσσης να κά­νουν τη δου­λειά και να βγά­λουν κέρ­δος απ’ αυτήν και δεν μπο­ρεί το «κρα­τί­διο» της Ρόδου (κι εννοώ την το­πι­κή μας αυ­το­διοί­κη­ση) κι οι Ρο­δί­τες ιδιώ­τες; Γιατί εμείς αυτό προ­τεί­να­με ως δη­μο­τι­κή πα­ρά­τα­ξη από πέ­ρυ­σι. Χρό­νος υπήρ­χε για την προ­ε­τοι­μα­σία και υπο­βο­λή εναλ­λα­κτι­κής πρό­τα­σης, «ισο­δύ­να­μης» όπως είναι της μόδας, αλλά κα­νείς δεν ασχο­λή­θη­κε. Θα μας χά­λα­γε δη­λα­δή να φτιά­χνα­με και ν’ αξιο­ποιού­σα­με το αε­ρο­δρό­μιό μας και να εί­χα­με κέρ­δος όχι μόνο για τους το­πι­κούς επεν­δυ­τές (αυ­το­διοί­κη­ση, το­πι­κοί φο­ρείς, ιδιώ­τες) αλλά για το σύ­νο­λο της το­πι­κής μας οι­κο­νο­μί­ας; Δυ­στυ­χώς όποιος δεν πι­στεύ­ει στην ανα­γκαιό­τη­τα αυ­το­δια­χεί­ρι­σης των το­πι­κών υπο­θέ­σε­ων, τε­λι­κά δεν πι­στεύ­ει στην αυ­το­διοί­κη­ση! Δεν της δίνει προ­ο­πτι­κή και εντέ­λει την κα­τα­δι­κά­ζει σε μα­ρα­σμό και γρα­φειο­κρα­τι­κή απο­νέ­κρω­ση. Ένας Σάβ­βας Κα­ρα­γιάν­νης, ένας Γιώρ­γος Γιαν­νό­που­λος, ένας Γιάν­νης Πα­ρα­σκευάς, θα είχαν κι­νη­θεί σε άλλη τρο­χιά και η κα­τά­λη­ξη δεν θα ήταν η ση­με­ρι­νή.

• Δεν έχει κλεί­σει το ζή­τη­μα που αφορά το με­τα­να­στευ­τι­κό. Τι θα πρέ­πει να διεκ­δι­κή­σουν οι Δήμοι;

Το με­τα­να­στευ­τι­κό δεν έχει κλεί­σει και δεν θα κλεί­σει σύ­ντο­μα. Αντί­θε­τα θα επι­δει­νω­θεί. Με λε­ο­ντα­ρι­σμούς, με απαν­θρω­πιά και άλλες πα­ρό­μοιες πρα­κτι­κές που μας κα­λούν να υιο­θε­τή­σου­με κά­ποιοι εταί­ροι μας, δεν λύ­νε­ται. Δεν είναι στη φύση και στην κουλ­τού­ρα μας να συ­μπε­ρι­φε­ρό­μα­στε σαν κι αυ­τούς, σε πρό­σφυ­γες, ανή­μπο­ρους και κα­τα­τρεγ­μέ­νους. Δεν εί­μα­στε όλοι Ούγ­γροι! Δεν λύ­νε­ται όμως μόνο με την εθε­λο­ντι­κή πρω­το­βου­λία που έχει ανα­λά­βει το κύριο βάρος ως τώρα κι ας την απα­ξιώ­νει –ακόμα και προ­χθές- ο ίδιος ο δή­μαρ­χος. Ο ρόλος του κρά­τους και της αυ­το­διοί­κη­σης είναι και πρέ­πει να γίνει κα­θο­ρι­στι­κός. Προ­χθές στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, προ­τεί­να­με να διεκ­δι­κή­σου­με η κα­τα­νο­μή των ευ­ρω­παϊ­κών πόρων, να γί­νε­ται απ’ ευ­θεί­ας από τα ευ­ρω­παϊ­κά τα­μεία στους ΟΤΑ, ανά­λο­γα με την επι­βά­ρυν­ση και τις πρω­το­βου­λί­ες που ανα­λαμ­βά­νουν για τη δια­χεί­ρι­ση των με­τα­να­στευ­τι­κών ροών.

• Ποια είναι η άποψη σας για το ζή­τη­μα της ανα­κύ­κλω­σης με αφορ­μή και όσα συ­ζη­τή­θη­καν στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο;

Είναι τε­ρά­στιο θέμα για να απα­ντη­θεί στα στενά πλαί­σια αυτής της συ­νέ­ντευ­ξης. Όπως το­νί­σα­με στην προ­χθε­σι­νή συ­νε­δρί­α­ση, δεν είναι ο για­λός στρα­βός, εμείς στρα­βά αρ­με­νί­ζου­με. Ο Δήμος δεν έχει εκ­πο­νή­σει το Το­πι­κό Σχέ­διο Δια­χεί­ρι­σης – όπως προ­βλέ­πει ο νόμος- το οποίο θα κα­θο­ρί­σει και όλο το πλέγ­μα δρά­σε­ων, ενερ­γειών, πόρων και έργων που απαι­τού­νται. Η δη­μο­τι­κή αρχή, βα­σι­σμέ­νη σε μια ο Θεός να την πει με­λέ­τη και σε από­ψεις κά­ποιων «ει­δι­κών», παίρ­νει σκόρ­πιες και ασυ­ντό­νι­στες απο­φά­σεις που δεν οδη­γούν σ’ ένα χει­ρο­πια­στό και συ­νε­κτι­κό απο­τέ­λε­σμα. Ένα πράγ­μα δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με. Από το σχε­δόν τί­πο­τα που ανα­κυ­κλώ­νου­με σή­με­ρα, έχου­με νο­μι­κή υπο­χρέ­ω­ση να ανα­κυ­κλώ­νου­με 32.000 τό­νους ανα­κυ­κλώ­σι­μων υλι­κών και μέχρι 15.000 τό­νους βιο­α­πο­βλή­των πε­ρί­που, μέχρι το 2020. Πε­ρι­μέ­νω αλή­θεια να δω, το έχουν αντι­λη­φθεί; Και πωώ σκέ­φτο­νται να το πε­τύ­χουν; Εμείς εί­μα­στε στη διά­θε­σή τους να βοη­θή­σου­με. Αρκεί να θέ­λουν να ακού­σουν και να βοη­θη­θούν.

• Πι­στεύ­ε­τε πως θα γίνει τε­λι­κά η με­τε­γκα­τά­στα­ση των τσιγ­γά­νων σε άλλο χώρο καθώς οι κά­τοι­κοι αντι­δρούν;

Αυτό το ζή­τη­μα δεν θέλω πραγ­μα­τι­κά να το απα­ντή­σω. Έχει κα­τα­ντή­σει ανέκ­δο­το, επο­χι­κής κα­τα­νά­λω­σης. Ανέκ­δο­το όμως που έχει θλι­βε­ρές συ­νέ­πειες για την κοι­νω­νία μας, για τους κα­τοί­κους του Ρο­δι­νιού ιδιαί­τε­ρα, αλλά και για τους ίδιους τους τσιγ­γά­νους εντέ­λει.

• Με αφορ­μή την ψή­φι­ση του πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου με τα προ­α­παι­τού­με­να πι­στεύ­ε­τε πως έχει ει­σέλ­θει σε ποιο σωστή τρο­χιά η οι­κο­νο­μία της χώρας; Τι πρέ­πει να γίνει με την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση;

Δεν νο­μί­ζω πως μέχρι στιγ­μής έχει αλ­λά­ξει τί­πο­τα στην τρο­χιά της οι­κο­νο­μί­ας της χώρας που εδώ και χρό­νια βρί­σκε­ται σε βαθιά ύφεση. Το τι θα συμ­βεί από δω και πέρα, μένει ν’ απο­δει­χθεί στην πο­ρεία του χρό­νου. Το πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο, ως εφαρ­μο­στι­κός νόμος του μνη­μο­νί­ου που υπο­γρά­ψα­με και ως απαί­τη­ση των δα­νει­στών, βάζει βαθιά το χέρι στις άδειες τσέ­πες των πε­ρισ­σό­τε­ρων εξ ημών και ξε­χαρ­βα­λώ­νει κοι­νω­νι­κά κε­κτη­μέ­να. Αυτό που πε­ρι­μέ­νει ο λαός, είναι να δει δι­καιο­σύ­νη, να δει να πλη­ρώ­νουν αυτοί που μέχρι τώρα λυ­μαί­νο­νταν τον πλού­το χωρίς να πλη­ρώ­νουν οι ίδιοι τί­πο­τα. Όσο και να θέ­λου­με να χρυ­σώ­σου­με το χάπι, τα μέτρα είναι βαριά κι ασή­κω­τα κι όχι πάντα κοι­νω­νι­κά δί­καια ως προς τον επι­με­ρι­σμό τους. Όσο για την αυ­το­διοί­κη­ση, το ζη­τού­με­νο είναι κυ­ρί­ως να βρει το δρόμο της μέσα από μια θε­σμι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση που θα της επι­τρέ­ψει να κα­τα­κτή­σει την ου­σια­στι­κή πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή της αυ­το­τέ­λεια. Γιατί έτσι μόνο θα μπο­ρεί να στα­θεί στο πλάι του δο­κι­μα­ζό­με­νου λαού και ν’ απα­λύ­νει τα βά­σα­νά του. Χωρίς αυτό να ση­μαί­νει πως σε κά­ποιο βαθμό του­λά­χι­στον, δεν μπο­ρεί να το κάνει και σή­με­ρα. Αρκεί να το έχει ως προ­τε­ραιό­τη­τά της.