Δικαστική απόφαση για προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας εργαζόμενου από τον προϊστάμενό του σε σούπερ μάρκετ στην Ρόδο

• Η Δι­καιο­σύ­νη επι­δί­κα­σε απο­ζη­μί­ω­ση 800 ευρώ και ανα­γνώ­ρι­σε ότι η σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση συ­νι­στά προ­σβο­λή προ­σω­πι­κό­τη­τας • Tο δι­κα­στή­ριο στάθ­μι­σε μαρ­τυ­ρί­ες, κα­ταγ­γε­λί­ες στην Επι­θε­ώ­ρη­ση Ερ­γα­σί­ας και εσω­τε­ρι­κούς ελέγ­χους της εται­ρεί­ας

Σε μια υπό­θε­ση που φω­τί­ζει ρε­α­λι­στι­κά τα όρια και τα ερ­γα­λεία προ­στα­σί­ας της αξιο­πρέ­πειας στον χώρο ερ­γα­σί­ας, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, δι­κά­ζο­ντας με τις ει­δι­κές δια­τά­ξεις των μι­κρο­δια­φο­ρών, έκρι­νε ότι ερ­γα­ζό­με­νος υπέ­στη σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση από τον τότε προϊ­στά­με­νό του σε σού­περ μάρ­κετ στη Ρόδο.

Το Δι­κα­στή­ριο έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή του πα­θό­ντος και επι­δί­κα­σε συ­νο­λι­κό ποσό 800 ευρώ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για ηθική βλάβη, πλέον νό­μι­μων τόκων, καθώς και 120 ευρώ για δι­κα­στι­κά έξοδα.

Η ερ­γα­σια­κή σχέση και το πλαί­σιο εξου­σί­ας

Ο ενά­γων, νε­α­ρός κά­τοι­κος Ρόδου, προ­σε­λή­φθη τον Ια­νουά­ριο του 2024 ως με­ρι­κώς απα­σχο­λού­με­νος υπάλ­λη­λος. Ο ενα­γό­με­νος, κά­τοι­κος επί­σης Ρόδου, είχε ήδη προ­σλη­φθεί ως υπεύ­θυ­νος του κα­τα­στή­μα­τος και κα­τεί­χε θέση προϊ­στα­μέ­νου. Η σχέση αυτή δη­μιούρ­γη­σε σαφή εξάρ­τη­ση του ερ­γα­ζο­μέ­νου από τον προϊ­στά­με­νο, καθώς εκεί­νος είχε κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο στην ορ­γά­νω­ση του ωρα­ρί­ου, την αξιο­λό­γη­ση και τη δια­τή­ρη­ση της θέσης ερ­γα­σί­ας.

Το πλαί­σιο αυτό εξου­σί­ας ενί­σχυ­σε το κλίμα φόβου που βίωσε ο ενά­γων όταν άρ­χι­σε να δέ­χε­ται ανε­πί­τρε­πτες συ­μπε­ρι­φο­ρές.

Η πρώτη προ­σβλη­τι­κή ενέρ­γεια ση­μειώ­θη­κε στις 8 Φε­βρουα­ρί­ου 2024, όταν ο προϊ­στά­με­νος απέ­στει­λε στον ερ­γα­ζό­με­νο μή­νυ­μα στο κι­νη­τό του με άσε­μνο και σε­ξι­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο. Το μή­νυ­μα αυτό, που έφερε ξε­κά­θα­ρο σε­ξουα­λι­κό υπο­νο­ού­με­νο, προ­κά­λε­σε έντο­νη αμη­χα­νία στον ερ­γα­ζό­με­νο, ο οποί­ος, υπό τον φόβο αντι­ποί­νων, δεν αντέ­δρα­σε τότε επί­ση­μα.

Το γε­γο­νός αυτό φέ­ρε­ται να απο­τέ­λε­σε, ωστό­σο, την πρώτη έν­δει­ξη της πρό­θε­σης του προϊ­στα­μέ­νου να ξε­πε­ρά­σει τα όρια της επαγ­γελ­μα­τι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς.

Η κο­ρύ­φω­ση ήρθε στις 20 Απρι­λί­ου 2024. Ο ενά­γων επι­σκέ­φθη­κε το κα­τά­στη­μα εκτός ωρα­ρί­ου, συ­νο­δευό­με­νος από τη σύ­ντρο­φό του. Ο προϊ­στά­με­νος φέ­ρε­ται να τον πλη­σί­α­σε και, χωρίς συ­ναί­νε­ση, να τον θώ­πευ­σε στα οπί­σθια. Αμέ­σως μετά, με κί­νη­ση που πα­ρέ­πε­μπε σε εκ­φο­βι­σμό, φέ­ρε­ται να έφερε το δά­χτυ­λό του στα χείλη του ζη­τώ­ντας σιωπή και ψι­θύ­ρι­σε μια φράση με ξε­κά­θα­ρο σε­ξουα­λι­κό και προ­σβλη­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο. Το πε­ρι­στα­τι­κό αυτό υπήρ­ξε τραυ­μα­τι­κό για τον ερ­γα­ζό­με­νο, καθώς εκτυ­λί­χθη­κε πα­ρου­σία της συ­ντρό­φου του και εξέ­θε­σε δη­μό­σια την προ­σω­πι­κή του αξιο­πρέ­πεια.

Η κα­ταγ­γε­λία και η πα­ρέμ­βα­ση της Επι­θε­ώ­ρη­σης Ερ­γα­σί­ας

Λίγες ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, ο ερ­γα­ζό­με­νος προ­χώ­ρη­σε σε επί­ση­μη κα­ταγ­γε­λία στην Επι­θε­ώ­ρη­ση Ερ­γα­σί­ας. Κα­τα­γρά­φη­κε το Δελ­τίο Ερ­γα­τι­κής Δια­φο­ράς και στις 21 Ιου­νί­ου 2024 εκ­δό­θη­κε Πό­ρι­σμα για την υπό­θε­ση. Στο Πό­ρι­σμα, η Επι­θε­ώ­ρη­ση τό­νι­ζε την ανά­γκη απα­ρέ­γκλι­της τή­ρη­σης του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου κατά της βίας και πα­ρε­νό­χλη­σης, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας την υπο­χρέ­ω­ση της ερ­γο­δο­σί­ας να λάβει μέτρα προ­στα­σί­ας των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Πα­ράλ­λη­λα, ο εσω­τε­ρι­κός μη­χα­νι­σμός κα­νο­νι­στι­κής συμ­μόρ­φω­σης της εται­ρεί­ας ενερ­γο­ποι­ή­θη­κε, ενώ ο ενα­γό­με­νος, αντι­λαμ­βα­νό­με­νος τις συ­νέ­πειες, υπέ­βα­λε οι­κειο­θε­λώς την πα­ραί­τη­σή του στις 11 Μαΐου 2024.

Οι μαρ­τυ­ρί­ες και τα απο­δει­κτι­κά στοι­χεία

Η υπό­θε­ση έφθα­σε στο Δι­κα­στή­ριο συ­νο­δευό­με­νη από ένα πλού­σιο φάσμα απο­δει­κτι­κού υλι­κού, το οποίο εξέ­τα­σε διε­ξο­δι­κά ο δι­κα­στής. Από τις δύο πλευ­ρές κα­τα­τέ­θη­καν νο­μό­τυ­πα έγ­γρα­φα και υπο­μνή­μα­τα, που απο­τέ­λε­σαν τη βάση για την ανά­πτυ­ξη των θέ­σε­ων των δια­δί­κων. Κα­θο­ρι­στι­κή υπήρ­ξε η κα­τά­θε­ση συ­να­δέλ­φου του ενά­γο­ντος, ο οποί­ος βε­βαί­ω­σε ως αυ­τό­πτης μάρ­τυ­ρας ότι είδε τον ενα­γό­με­νο να προ­βαί­νει στη χει­ρο­νο­μία που κα­ταγ­γέλ­θη­κε και απο­κά­λυ­ψε επι­πλέ­ον ότι και ο ίδιος είχε γίνει στό­χος σε­ξι­στι­κών σχο­λί­ων στο πα­ρελ­θόν.

Από την άλλη πλευ­ρά, ερ­γα­ζό­με­νοι που εμ­φα­νί­στη­καν να υπε­ρα­σπί­ζο­νται τον ενα­γό­με­νο υπο­στή­ρι­ξαν ότι δεν αντι­λή­φθη­καν πε­ρι­στα­τι­κά πα­ρε­νό­χλη­σης στον χώρο ερ­γα­σί­ας. Ωστό­σο, το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η απλή μη πα­ρα­τή­ρη­ση ενός πε­ρι­στα­τι­κού δεν αρκεί για να αμ­φι­σβη­τη­θούν τα απο­δε­δειγ­μέ­να γε­γο­νό­τα, ει­δι­κά όταν αυτά επι­βε­βαιώ­νο­νται από αξιό­πι­στη και ευ­θέ­ως σχε­τι­κή μαρ­τυ­ρία. Η στάθ­μι­ση των κα­τα­θέ­σε­ων κα­τέ­λη­ξε στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι η συ­μπε­ρι­φο­ρά του ενα­γο­μέ­νου ήταν πράγ­μα­τι αυτή που πε­ρι­γρά­φε­ται στην αγωγή.

Η νο­μι­κή θε­με­λί­ω­ση

Στην αι­τιο­λο­γία της από­φα­σης, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανέ­λυ­σε διε­ξο­δι­κά το νο­μι­κό πλαί­σιο που διέ­πει τέ­τοιου εί­δους υπο­θέ­σεις. Έκανε ανα­φο­ρά στα άρθρα 57 και 59 του Αστι­κού Κώ­δι­κα, τα οποία κα­το­χυ­ρώ­νουν το δι­καί­ω­μα προ­στα­σί­ας της προ­σω­πι­κό­τη­τας από κάθε πα­ρά­νο­μη προ­σβο­λή. Στη συ­νέ­χεια επι­κα­λέ­στη­κε το άρθρο 914 ΑΚ, που αφορά την αδι­κο­πρα­ξία και θε­με­λιώ­νει την υπο­χρέ­ω­ση απο­ζη­μί­ω­σης σε πε­ρί­πτω­ση ζη­μιο­γό­νου και πα­ρά­νο­μης πρά­ξης. Επί­σης, το άρθρο 932 ΑΚ, που προ­βλέ­πει τη δυ­να­τό­τη­τα κα­τα­βο­λής χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης λόγω ηθι­κής βλά­βης, κρί­θη­κε από­λυ­τα εφαρ­μο­στέο στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση.

Η από­φα­ση δεν πα­ρέ­λει­ψε να ανα­φερ­θεί και στο άρθρο 337 του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα, το οποίο αφορά την προ­σβο­λή της γε­νε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας, όταν αυτή συ­ντε­λεί­ται με ασελ­γείς χει­ρο­νο­μί­ες ή λε­κτι­κές πρά­ξεις. Σύμ­φω­να με το Δι­κα­στή­ριο, οι πρά­ξεις του ενα­γο­μέ­νου συ­νι­στού­σαν σο­βα­ρή πα­ρα­βί­α­ση της προ­σω­πι­κό­τη­τας του ερ­γα­ζό­με­νου, υπε­ρέ­βαι­ναν κατά πολύ τα όρια της κοι­νω­νι­κής ανε­κτι­κό­τη­τας και απο­τε­λού­σαν ευ­θεία προ­σβο­λή της αξιο­πρέ­πειάς του.

Η αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή. Ο ενα­γό­με­νος υπο­χρε­ώ­θη­κε να κα­τα­βά­λει στον ενά­γο­ντα το ποσό των 800 ευρώ, με τον νό­μι­μο τόκο από την επο­μέ­νη της επί­δο­σης της αγω­γής έως και την πλήρη εξό­φλη­ση. Επι­πλέ­ον, του επι­βλή­θη­κε να κα­τα­βά­λει τα δι­κα­στι­κά έξοδα του ενά­γο­ντος, τα οποία ορί­στη­καν στο ποσό των 120 ευρώ.

Ο ενά­γων εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον δι­κη­γό­ρο κ. Αρι­στεί­δη Τσά­τσο και ο ενα­γό­με­νος από τον κ. Νι­κη­φό­ρο Πα­πα­νι­κό­λα.