“Ποια μοίρα κακή μας μάρανε; Ελεος”-του Γιάννη Παρασκευά

Πα­ρα­φρά­ζο­ντας τον ποι­η­τή, θα μπο­ρού­σε ο κάθε εχέ­φρων κά­τοι­κος του νη­σιού μας να πει, «όπου και αν ρίξω την ματιά μου το νησί μου με πλη­γώ­νει».

Κοινή η δια­πί­στω­ση, που βρί­σκε­ται στο μυαλό και στα χείλη όλων, ότι χρόνο με το χρόνο το νησί μας χάνει, λόγω λα­θε­μέ­νων επι­λο­γών και πα­ρα­λεί­ψε­ων, κατά το πρό­σφα­το και απώ­τε­ρο πα­ρελ­θόν εξ αυτού του γε­γο­νό­τος, χά­θη­καν πλε­ο­νε­κτή­μα­τα και ει­δι­κές ρυθ­μί­σεις.

Η έλ­λει­ψη μα­κρό­χρο­νου προ­γραμ­μα­τι­κού σχε­δια­σμού, αντι­κα­τα­στά­θη­κε με την πο­λι­τι­κή και τις επι­λο­γές του «βλέ­πο­ντας και κά­νο­ντας»

Στο κάθε πρό­βλη­μα που ανα­φύ­ε­ται, γί­νε­ται εκ των ενό­ντων μια κά­ποια δήθεν προ­σπά­θεια να δοθεί λύση, η οποία λύση κατά δια­βο­λι­κή σύμ­πτω­ση, δεν εντάσ­σε­ται σε κά­ποιον έστω στοι­χειώ­δη προ­γραμ­μα­τι­σμό.

Ανα­λω­θή­κα­με και ανά­λω­νό­με­θα σε ατέρ­μο­νες και αδιέ­ξο­δες συ­ζη­τή­σεις, για το ποιο θα πρέ­πει να είναι το μέλ­λον του νη­σιού, προς τα που οι στο­χεύ­σεις μας και ποιο το δέον γε­νέ­σθαι και στο τέλος τα αφή­νου­με όλα στο έλεος του Θεού και του παν­δα­μά­τω­ρος χρό­νου.

Πέ­ρα­σαν πε­ρί­που σα­ρά­ντα χρό­νια (40) από τότε που άρ­χι­σαν οι συ­ζη­τή­σεις για την χω­ρο­θέ­τη­ση και κα­τα­σκευή στο νησί μας «Μα­ρί­νας του­ρι­στι­κών σκα­φών».

(Το 1982 σαν Πρό­ε­δρος του Λι­με­νι­κού Τα­μεί­ου, συ­γκρό­τη­σα την πρώτη ομάδα ερ­γα­σί­ας για την χω­ρο­θέ­τη­ση της Μα­ρί­νας, η οποία και πρό­τει­νε πέντε θέ­σεις, όχι όμως την ση­με­ρι­νή)

Το κακό μας το κε­φά­λι και τα διά­φο­ρα συμ­φέ­ρο­ντα, έστει­λαν την κα­τα­σκευή της στις κα­λέν­δες.

Καλώς ή κακώς ξε­κί­νη­σε και έγινε η κα­τα­σκευή της εκεί που έγινε, χρό­νια τώρα καρ­κι­νο­βα­τεί η εύ­ρυθ­μος λει­τουρ­γία της για διά­φο­ρους λό­γους και που η ευ­θύ­νη βα­ρύ­νει και τους πάνω και τους κάτω.

Ίσως η λάθος θέση της Μα­ρί­νας, ίσως η κακή δια­χεί­ρη­ση της, γί­νο­νται οι αι­τί­ες και οι αφορ­μές, αλ­λα­γής δια­χει­ρι­στών.

Πρό­σφα­τα, αν η ενη­μέ­ρω­ση μου είναι από­λυ­τα ορθή, την δια­χεί­ρη­ση την ανέ­λα­βε μια ομάδα Κύ­πριων, (κατά πλη­ρο­φο­ρί­ες) επεν­δυ­τών.

(Ο Θεός να σε φυ­λά­ει από τους ου­ρα­νό­σταλ­τους επεν­δυ­τές)

Το δώρο που τους έχει προ­σφερ­θεί από το ΤΑΙ­ΠΕΔ και το Υπουρ­γείο Ανά­πτυ­ξης είναι η ανέ­γερ­ση κα­τοι­κιών οι οποί­ες θα δια­τί­θε­νται για πώ­λη­ση, κατά πλη­ρο­φο­ρί­ες εκατό, με ένα όμως βέ­βαιο απο­τέ­λε­σμα.

Θα κτι­στεί σύμ­φω­να με τα σχέ­δια τους όλος ο πε­ρι­βάλ­λον χώρος και θα κλεί­σει όλο το πα­ρα­λια­κό μέ­τω­πο.

Το εν­δια­φέ­ρον των επεν­δυ­τών δια­φαί­νε­ται ότι δεν είναι η λει­τουρ­γία της Μα­ρί­νας αλλά το real estate (το άμεσο κέρ­δος από τις κα­τοι­κί­ες)

Άγνω­στο είναι το ύψος των οι­κο­δο­μών και η πυ­κνό­τη­τα τους, ανα­ρω­τιέ­μαι, γιατί τόσος ωχα­δερ­φι­σμός, γιατί τόση ασέ­βεια στο πε­ρι­βάλ­λον, γιατί χωρίς δια­μαρ­τυ­ρία κα­τα­στρέ­φου­με τον πλού­το του νη­σιού, στο όνομα ιδιο­τε­λών συμ­φε­ρό­ντων.

Γιατί δί­νου­με το δι­καί­ω­μα στο όποιο ΤΑΙ­ΠΕΔ ή στο όποιο Υπουρ­γείο Ανά­πτυ­ξης να δια­χει­ρί­ζο­νται εν κρυ­πτώ την δική μας πε­ριου­σία.

Πρω­τί­στως αφορά εμάς τους κα­τοί­κους του νη­σιού το τι θα γίνει και το τι δεν θα γίνει στο νησί μας.

Πι­στεύω και εύ­χο­μαι ότι όλοι ανε­ξαι­ρέ­τως οι το­πι­κοί μας άρ­χο­ντες, δεν θα επι­τρέ­ψουν αυτό το ανο­σιούρ­γη­μα.

Καμία σύμ­βα­ση και καμία συμ­φω­νία για την εκ­με­τάλ­λευ­ση της Μα­ρί­νας, δεν θα πρέ­πει να γίνει δεκτή, χωρίς να λη­φθούν υπ’ όψη οι από­ψεις των το­πι­κών φο­ρέ­ων.

Το βάρος και η ευ­θύ­νη πέ­φτει στους ώμους του κ. Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη και του κ. Δη­μάρ­χου, είναι αξί­ω­μα, ότι κα­τα­στρέ­φε­ται πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά δεν απο­κα­θί­στα­ται.

Έχω κατά και­ρούς εκ­φρά­σει την άποψη μου για το πως θα μπο­ρού­σα­με να αξιο­ποι­ή­σου­με τα κτί­ρια του πα­λαιού Νο­σο­κο­μεί­ου και ιδιαί­τε­ρα τα Ιτα­λι­κά.

Προ πολ­λών ετών, αμέ­σως μετά την λει­τουρ­γία του νέου Νο­σο­κο­μεί­ου, με επι­μο­νή και με το πεί­σμα που με δια­κρί­νει, πρό­τει­να την με­τα­φο­ρά των Δι­κα­στη­ρί­ων στους χώ­ρους των Ιτα­λι­κών κτι­σμά­των, με την ταυ­τό­χρο­νη κα­τε­δά­φι­ση όλων όσων κτί­στη­καν γύρω- γύρω.

Δυ­στυ­χώς η αντί­δρα­ση κά­ποιων φο­ρέ­ων και κά­ποιων θι­γο­μέ­νων, τορ­πί­λι­σε την όποια προ­σπά­θεια.

Αφε­λώς και χωρίς κα­νέ­να ου­σια­στι­κό σχε­δια­σμό άρ­χι­σε η πα­ρα­χώ­ρη­ση στέ­γης σε συλ­λό­γους, υπη­ρε­σί­ες και σε κάθε ανα­ξιο­πα­θού­ντα.

(Δεν κάνω καμία ανα­φο­ρά στο γε­γο­νος ότι ο χώρος έγινε στέκι ναρ­κο­μα­νών)

Απρό­σμε­να μου ήλθε στα αυτιά η πλη­ρο­φο­ρία, ότι σε ένα από τα κτί­ρια θα στε­γα­στούν οι Τε­χνι­κές Υπη­ρε­σί­ες του Δήμου.

Θα επα­να­λά­βω για άλλη μια φορά, δεν με­τα­κι­νού­με και δεν στε­γά­ζου­με οτι­δή­πο­τε χωρίς σχε­δια­σμό.

Η ορθή ορ­γά­νω­ση και αξιο­ποί­η­ση του αν­θρώ­πι­νου δυ­να­μι­κού του Δήμου θα προ­κύ­ψει μόνο με την δη­μιουρ­γία νέων εγκα­τα­στά­σε­ων στις πα­ρυ­φές της πό­λεις και την στέ­γα­ση όλων των Υπη­ρε­σιών του.

Δυο πράγ­μα­τα θα πρέ­πει να οδη­γούν τις απο­φά­σεις μας για το πως θα αξιο­ποι­η­θεί το κτι­ρια­κό συ­γκρό­τη­μα του πα­λαιού Νο­σο­κο­μεί­ου.

-Η συ­ντή­ρη­ση και ανά­δει­ξη των Ιτα­λι­κών κτι­σμά­των λόγω της ιδιαί­τε­ρης Αρ­χι­τε­κτο­νι­κής τους δομής.

– Η λύση στέ­γα­σης των Δι­κα­στη­ρί­ων και η απο­συμ­φό­ρη­ση του Μαν­δρα­κιού.

Ταυ­τό­χρο­νη κα­τάρ­γη­ση της Ερυ­θρού Σταυ­ρού και ενο­ποί­η­ση του αύ­λειου χώρου του Νο­σο­κο­μεί­ου με το πάρκο της Ρο­δια­κής Έπαυ­λης.

Αξιο­ποί­η­ση του πάρ­κου και του κτι­ρί­ου.

Ποια πόλη αυτόν τον πλού­το θα τον άφηνε όχι μόνο ανα­ξιο­ποί­η­το αλλά βορά στο χρόνο και στη βέ­βαιη κα­τα­στρο­φή του.

Μια ματιά στα εγκα­τα­λειμ­μέ­να Δη­μό­σια κτί­ρια θα σας πεί­σει ότι, το ποτέ δεν είναι αργά για να κά­νου­με κάτι, δεν έχει από­λυ­τη ισχύ.

Ότι δεν κά­νου­με σή­με­ρα το βρί­σκου­με αύριο μπρο­στά μας και μά­λι­στα με­γεν­θυ­μέ­νο.

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

Ρόδος 24/7/2020