Μετρώντας αποκαίδια…

Η προ­χθε­σινή κόλαση φωτιάς, έφερε στο νου οδυ­νη­ρές ανα­μνή­σεις κατα­στρο­φής από άλλα καλο­καί­ρια. Τόσες φωτιές σ’ αυτό το πανέ­μορφο νησί, τόση κατα­στροφή.

Τόση θλίψη για όσους έχουν περ­πα­τή­σει (και) αυτό το δάσος, κάτω από τον ίσκιο των πανύ­ψη­λων πεύκων, αλλά και των πιο μικρών που δειλά είχαν αρχίσει να μεγα­λώ­νουν μετά την φωτιά του 2008. Θύματα της αδια­φο­ρίας μας. ΟΛΩΝ μας.

Και ημών των πολιτών που ανά­βουμε φωτιές για κλαριά και σου­βλά­κια, πετάμε προσανάματα-σκουπίδια για να’χει να φου­ντώ­νει η φωτιά και των σεβα­στών αρχό­ντων που θυμού­νται το δάσος, εάν είναι να παρα­στούν σε κανένα πανη­γύρι εις τας εξοχάς.

Θέμα χρόνου ήταν να συνε­χι­στεί και φέτος η κατα­στροφή. Ευχές κάναμε να είμαστε τυχεροί, με ομο­λο­γου­μένη την ανε­πάρ­κεια σε ανθρώ­πινο δυνα­μικό και μέσα, τα χρόνια της κρίσης.

Εδώ και­γό­μα­σταν όταν υπήρχε οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα πόσο μάλλον τώρα.

Τότε βέβαια κατη­γο­ρού­σαμε τους ανέμους, ψάχναμε μέχρι και Τούρ­κους κατα­σκό­πους και δεν απο­δε­χό­μα­σταν ότι υπήρχε παντε­λής έλλειψη συντο­νι­σμού, ανύ­παρ­κτη πρόληψη των πυρ­κα­γιών και δια­χεί­ριση των δασών.

Τώρα τα έχουμε όλα αυτά μαζί, συν τα ετοι­μόρ­ροπα κανα­ντέρ και ήρωες πυρο­σβέ­στες που δεν έχουν δεύτερη στολή ν’ αλλά­ξουν.

Μοι­ραίοι κι άβουλοι όλοι, εξα­ντλούν τις δυνά­μεις τους στο να μετρούν απο­καί­δια.

Α… ξέχασα, βγάζουν και φωτο­γρα­φίες δίπλα σε πυρο­σβε­στικά. Κατά προ­τί­μηση με ένα κινητό στο χέρι. Είδα και φωτο­γρα­φίες προφίλ, καλ­λι­τε­χνι­κές, με φόντο σε πρώτο πλάνο ένα πεύκο να καί­γε­ται και στο βάθος την απόλυτη κόλαση.

Χαράς το κου­ρά­γιο του φωτο­γρα­φι­ζό­με­νου «άρχοντα» που δεν έχει επί­γνωση της συμ­με­το­χής του στο «έγκλημα».

Πώς να την έχει θα μου πείτε. Ατε­νί­ζο­ντας σαν άλλοι Νέρωνες τις φλόγες, σκέ­πτο­νται που θα πετά­ξουν το μπαλάκι των ευθυνών.

Αμε­τα­νό­η­τοι πολιτικΑντηδες, δεν τους πτοεί τίποτε.

Και δεν υπάρ­χουν δικαιο­λο­γίες «μα ήταν εκεί δημο­σιο­γρά­φοι». Θα έπρεπε να απα­γο­ρεύ­σουν σε όλους, να τους φωτο­γρα­φί­ζουν και να δημο­σιο­ποιούν φωτο­γρα­φίες τους.

Οι ανεί­πω­τες κατα­στρο­φές επι­βάλ­λουν ΣΙΩΠΗ δεν προ­σφέ­ρο­νται για ταρα­τα­τζουμ.

Υ.Γ. Εξα­κο­λου­θεί να παρα­μέ­νει η απορία, με ποια λογική μια επι­χεί­ρηση πυρό­σβε­σης συντο­νί­ζε­ται (και) από πολι­τι­κούς και όχι από επι­χει­ρη­σιακά στελέχη της Πυρο­σβε­στι­κής και των Σωμάτων Ασφα­λείας και μόνον;

Οι πολι­τι­κοί, δεν συντο­νί­ζουν καλύ­τερα το προ πυρ­κα­γιών διά­στημα, όσο μπορούν, το οποίο λέγεται ΠΡΟΛΗΨΗ;

Και όχι δεν προ­σφέ­ρουν προ­σπα­θώ­ντας να πείσουν, ότι άργησε το κράτος των Αθηνών να στείλει πυρο­σβε­στικά μέσα.

Πόσες δια­δη­λώ­σεις, πόσα ταξίδια πόσες κινη­το­ποι­ή­σεις έκαναν οι φορείς συντο­νι­σμένα, για να ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΝ τα αυτο­νό­ητα, προ­κει­μέ­νου να δια­φυ­λά­ξουν ότι απέ­μεινε στο νησί τους;

Οποιος δεν κατα­λα­βαί­νει ότι η προ­στα­σία της απα­ρά­μιλ­λης ομορ­φιάς αυτού του νησιού, είναι η ζωή όλων (και μιλώ και για την οικο­νο­μική) είναι αλλού νυχτω­μέ­νος.

Κατά προ­τί­μηση εκεί γύρω τριγύρω στο Μαντράκι…