ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Πέθανε ο Κωνσταντίνος Τζούμας

news room 4 λεπτά ανάγνωση
Κωνσταντίνος Τζούμας

Σε ηλικία 78 ετών απε­βί­ωσε σήμερα ο ηθο­ποιός, συγ­γρα­φέας και ραδιο­φω­νι­κός παρα­γω­γός Κων­στα­ντί­νος Τζούμας.

Ευφυο­λό­γος, παρα­δο­ξο­λό­γος, κοσμο­πο­λί­της, εστέτ, εναλ­λα­κτι­κός, επι­κρι­τι­κός, καυ­στι­κός, υπερ­φί­α­λος, σνομπ, δανδής, flâneur, ταλα­ντού­χος θεα­τρί­νος, εμβλη­μα­τι­κός παρα­γω­γός του ραδιο­φώ­νου. Ο Κων­στα­ντί­νος Τζούμας απο­τέ­λεσε για περισ­σό­τε­ρες από τρεις  δεκα­ε­τίες  από τις πλέον χαρι­σμα­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες της καλ­λι­τε­χνι­κής και εναλ­λα­κτι­κής Αθήνας. Χαρα­κτη­ρι­στική φιγούρα ενός ψιλό­λι­γνου άντρα, με φουλάρι – κασκόλ γύρω από το λαιμό, και μαύρα γυαλιά ντίβας, μόνιμος θαμώνας τα τελευ­ταία χρόνια του Φίλιον, το καφέ των συγ­γρα­φέων και των δια­νο­ού­με­νων της οδού Σκουφά μεταξύ Κολω­νάκι και Εξαρ­χείων. Συχνά περι­τρι­γυ­ρι­σμέ­νος από ωραίες, πάντα νεό­τε­ρες του, γυναί­κες.

Γεν­νη­μέ­νος το 1944 στον Πειραιά από αστική οικο­γέ­νεια, μεγά­λωσε στο Πασα­λι­μάνι με ιδιαί­τε­ρες επι­δό­σεις στον κλασικό αθλη­τι­σμό, στο πινγκ-πονγκ, στο μπι­λιάρδο και στο ροκ εντ ρολ όπως συνή­θιζε να λέει, αν και η κύρια ασχολία του ήταν το διά­βα­σμα κλασ­σι­κής λογο­τε­χνίας. Στα 15 του έχασε τη μητέρα του και στα 18 του ανη­φό­ρισε στην Αθήνα για να σπου­δά­σει ηθο­ποιός στη Σχολή Θεο­δο­σιάδη. Ενώ παρα­κο­λου­θούσε μαθή­ματα χορού στη σχολή της Ζουζούς Νικο­λαϊδη, αρχές δεκα­ε­τίας του ’70 εγκα­τα­στά­θηκε στην Νέα Υόρκη με σκοπό να γίνει χορευ­τής. Έκανε μαθή­ματα ανάμεσα σε άλλους και με κορυ­φαί­ους χορο­γρά­φους όπως ο Άλβιν Νίκολαϊ, ο Μερς Κάνιχαμ και ο Άλβιν Έιλι. Χορευ­τής εντέλει δεν έγινε αλλά έμεινε τέσσερα χρόνια ζώντας από κοντά, ρου­φώ­ντας μέχρι το μεδούλι τη ζωή του Μαν­χά­ταν σε εποχές μεγάλης κραι­πά­λης, σεξουα­λι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης και σημα­ντι­κών καλ­λι­τε­χνι­κών κινη­μά­των.

Άρεσε και προ­κα­λούσε συχνά το ενδια­φέ­ρον, οι πιο σοφι­στικέ νέοι ήθελαν αν ακούνε τη γνώμη του σε θέματα κοι­νω­νικά, τέχνης, ακόμα και πολι­τι­κής είτε μέσα από τις εκπο­μπές του είτε μέσα από δηλώ­σεις του στην τηλε­ό­ραση και στον τύπο, μέχρι που έκανε το μοιραίο λάθος να αστειευ­τεί με το θέμα των γυναι­κο­κτο­νιών.

Επέ­στρεψε στην Αθήνα το 1975 όπου και έπαιξε σε ταινίες και παρα­στά­σεις της γενιάς του που άφησαν εποχή. Στις δύο πιο χαρα­κτη­ρι­στι­κές του Νίκου Νικο­λαϊδη «Γλυκιά Συμ­μο­ρία» και «Τα κου­ρέ­λια τρα­γου­δάνε ακόμα», στον «Δρά­κουλα των Εξαρ­χείων» του Νίκου Ζερβού, στους «Απέ­να­ντι» του Γιώργου Πανου­σό­που­λου, στο «Ρεμπέ­τικο» του Κώστα Φέρρη, αλλά και στο «Happy day», στο «Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος 1910-1927» και «Ακροπόλ» του Παντελή Βούλ­γαρη. Στο τελευ­ταίο ως συμπρω­τα­γω­νι­στής με τον Λευτέρη Βογια­τζή. Η κινη­μα­το­γρα­φική του καριέρα έκλεισε το 2017 με το «Γυναί­κες που περά­σατε από δω» του Σταύρου Τσιώλη.

Στο θέατρο ξεκι­νώ­ντας με το «Περι­μέ­νο­ντας τον Γκοντό» ακο­λού­θη­σαν επι­τυ­χίες στις οποίες πάντα έδινε το προ­σω­πικό του στίγμα σε όποιο ρόλο κι αν του ανα­θέ­τανε:  «Εσω­τε­ρι­καί ειδή­σεις», «Φαύστα» (έπαιξε το Ριτσάκι), «89,90 Fm Stereo», «Αι δύο Ορφαναί», «La Nonna», «Ένα και­νούρ­γιο κόκκινο», «Ο φίλος μου ο Λευ­τε­ρά­κης», και τα τελευ­ταία χρόνια το «Εγώ δεν …» του Βασίλη Αλεξάκη, το «Κ. Π. Καβάφης Αυτο­βιο­γρα­φού­με­νος» σύνθεση κει­μέ­νων του Γιάννη Φαλκώνη και «Επι­κίν­δυ­νες Μαγει­ρι­κές» του Ανδρέα Στάικου. Το μεγάλο τηλε­ο­πτικό κοινό τον έμαθε μέσα από έκτα­κτες εμφα­νί­σεις στις κωμικές σειρές «Οι Απα­ρά­δε­κτοι», «Οι Τρεις Χάριτες», «Οι Μεν και οι Δεν» και «Δύο Ξένοι».

Η νεότερη γενιά τον ξέρει κυρίως από τη δημο­φιλή του πρωινή ραδιο­φω­νική εκπομπή «Café Society» στον σταθμό En Lefko, με τις μου­σι­κές επι­λο­γές της Kafka (Κατε­ρί­νας Καφεν­τζή). Αλλά και ως μια περσόνα που τον έβλεπαν να κυκλο­φο­ρεί στα πάρτι και στα κλαμπ ντυμένο με ένα μονα­δικό προ­σω­πικό στυλ, ακριβώς όπως περι­διά­βαινε τους δρόμους της Αθήνας όλες τις υπό­λοι­πες ώρες της ημέρας. Όταν εξέδωσε τα τρία του βιβλία, (μια αυτο­βιο­γρα­φική σάγκα) «Ως εκ θαύ­μα­τος» (2008), «Complete Unknown»(2009) και «Πανω­λε­θρί­αμ­βος» (2010) άρχισε να δίνει μπαράζ συνε­ντεύ­ξεων εκτι­νάσ­σο­ντας τη δημο­φι­λία του στα ύψη χάρη σε έναν απε­νο­χο­ποι­η­μένο λόγο που με απα­ρά­μιλλο μπλαζέ ύφος και παρά­δο­ξους αφο­ρι­σμούς κατέρ­ρι­πτε όλα τα πολι­τικά και καλ­λι­τε­χνικά κλισέ της δικής του καταρ­χήν γενιάς αλλά και της τρέ­χου­σας. Έχει πει χαρα­κτη­ρι­στικά σχο­λιά­ζο­ντας τον ίδιο: «Το δήθεν εμπε­ριέ­χει μια παρά­σταση. Δίνεις μια παρά­σταση για τους άλλους, για να δείξεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που νομί­ζεις ότι είσαι, γιατί δεν αντέ­χεις αυτό που είσαι. Πάρα πολλά όμορφα πράγ­ματα, όμως, ξεκί­νη­σαν από κάτι δήθεν, για να κατα­λή­ξουν σε κάτι ουσια­στικό».

Άρεσε και προ­κα­λούσε συχνά το ενδια­φέ­ρον, οι πιο σοφι­στικέ νέοι ήθελαν αν ακούνε τη γνώμη του σε θέματα κοι­νω­νικά, τέχνης, ακόμα και πολι­τι­κής είτε μέσα από τις εκπο­μπές του είτε μέσα από δηλώ­σεις του στην τηλε­ό­ραση και στον τύπο, μέχρι που έκανε το μοιραίο λάθος να αστειευ­τεί με το θέμα των γυναι­κο­κτο­νιών. Η αφε­λέ­στατη αν όχι ανεύ­θυνη τοπο­θέ­τηση του εξόρ­γισε πολλές και πολλούς απο­μυ­θο­ποιώ­ντας το όνομα και την καλή φήμη που είχε απο­κτή­σει μέσα στα χρόνια. Κάποιοι και κάποιες του το συγ­χώ­ρε­σαν, άλλοι πάλι όχι. Οι φίλοι και οι φίλες του τον συμπα­ρα­στά­θη­καν, τα social media και οι ινστρού­κτο­ρες της νέας ηθικής τον διέ­γρα­ψαν δια παντός. Ήδη όμως είχε κατα­πο­νη­μένη υγεία. Αυτό το ήξεραν λίγοι. Οι συνέ­πειες ήταν καθο­ρι­στι­κές.

Πηγή lifo.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.