Παραγγέλθηκε πραγματογνωμοσύνη για την αγωγή της Ιεράς Μονής Πάτμου για τη νησίδα Λέβιθα

Με από­φα­ση που εξέ­δω­σε το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου ανε­στά­λη η έκ­δο­ση απο­φά­σε­ως επί της εφέ­σε­ως που άσκη­σε η «Ιερά Βα­σι­λι­κή, Σταυ­ρο­πη­για­κή και Πα­τριαρ­χι­κή Μονή Αγίου Ιω­άν­νου του Θε­ο­λό­γου και Ευαγ­γε­λι­στού Πά­τμου» κατά του Δήμου Λέρου και την ακύ­ρω­ση της υπ’ αρ. 73/2019 από­φα­σης του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Κω, με την οποία απερ­ρί­φθη η αγωγή της για το ιδιο­κτη­σια­κό κα­θε­στώς της νη­σί­δας «Λέ­βι­θα».

Το δι­κα­στή­ριο διό­ρι­σε πραγ­μα­το­γνώ­μο­να μη­χα­νι­κό που θα ει­σφέ­ρει με πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη του για την έκ­δο­ση τε­λι­κής απο­φά­σε­ως.

Όπως εκ­θέ­τει στην αγωγή της η Ιερά Μονή η νη­σί­δα «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα» βρί­σκε­ται στη Δω­δε­κά­νη­σο, στην πε­ριο­χή της νήσου Πά­τμου σε από­στα­ση 16 ναυ­τι­κών μι­λί­ων από αυτήν. Η νήσος Αμορ­γός και η νήσος Λέρος, σε από­στα­ση 21 και 20 ναυ­τι­κά μίλια αντί­στοι­χα, είναι άλλα πλη­σιέ­στε­ρα νησιά με τη νη­σί­δα «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα».

Η νη­σί­δα «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα» έχει έκτα­ση 9,121 τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρα και η Iερά Βα­σι­λι­κή, Σταυ­ρο­πη­για­κή και Πα­τριαρ­χι­κή Μονή Αγίου Ιω­άν­νη του Θε­ο­λό­γου και Ευαγ­γε­λι­στού Πά­τμου, ως έχου­σα τη διά­νοια κυ­ρί­ας ασκεί αδια­κό­πως και αε­νά­ως πρά­ξεις νομής και δια­κα­το­χής, δη­λα­δή δια­νοία κυ­ρί­ας ασκεί φυ­σι­κή εξου­σί­α­ση σε ολό­κλη­ρη την έκτα­ση της πα­ρα­πά­νω νη­σί­δας από το έτος 1088 έως σή­με­ρα, δη­μό­σια, ει­ρη­νι­κά, αδιαμ­φι­σβή­τη­τα και ανε­νό­χλη­τα, αρ­χι­κά δια μο­νά­σε­ως Μο­να­χών της Ιεράς Μονής και βο­σκή­σε­ως ποι­μνί­ων της ίδιας της Μονής (1088 – 1813) και στη συ­νέ­χεια (1813 μέχρι σή­με­ρα) δια εκ­μι­σθώ­σε­ως των εκτά­σε­ων αυτής προς κα­τοί­κους της νήσου Πά­τμου προς βό­σκη­ση αι­γο­προ­βά­των και προς καλ­λιέρ­γεια δη­μη­τρια­κών και ψυ­χαν­θών φυτών υδρο­δο­του­μέ­νων από πηγές της νη­σί­δας.

Την ακλό­νη­τη πε­ποί­θη­ση της ως άνω δια­νοία κυ­ρί­ας επί της από το έτος 1088 μέχρι σή­με­ρα δια­κα­το­χής και φυ­σι­κής εξου­σιά­σε­ως της ως άνω νη­σί­δας από την Iερά Βα­σι­λι­κή, Σταυ­ρο­πη­για­κή και Πα­τριαρ­χι­κή Μονή Αγίου Ιω­άν­νη του Θε­ο­λό­γου και Ευαγ­γε­λι­στού Πά­τμου, η Ιερά Μονή μα­ρύ­ε­ται από την ως επα­νει­λημ­μέ­νως και υπό των εκά­στο­τε ανά τους αιώ­νες αρχών και λαού εκλή­φθη­κε από­δο­ση, απο­δο­χή και από την εν τοις πράγ­μα­σι συ­ντε­λε­σθεί­σα εκτέ­λε­ση δω­ρε­άς που έγινε δια Χρυ­σό­βου­λου Λόγου.

Όπως το­νί­ζει δια της από του έτους 1088 Δω­ρε­άς που έγινε υπό τύπον Χρυ­σό­βου­λου Λόγου από τον Βυ­ζα­ντι­νό Αυ­το­κρά­το­ρα Αλέ­ξιο Α’ Κο­μνη­νό με δω­ρε­ο­δό­χο τον ΄Οσιο Χρι­στό­δου­λο Λα­τρη­νό, Κτή­το­ρα της Μονής Αγίου Ιω­άν­νη του Θε­ο­λό­γου και Ευαγ­γε­λι­στού Πά­τμου, της οποί­ας δω­ρε­άς αντι­κεί­με­νο ήταν η Ιερά Νήσος της Πά­τμου «μετά πάσης αυτής της πε­ριο­χής και δια­κρα­τή­σε­ως». Το­νί­ζει πε­ραι­τέ­ρω ότι ει­σέ­τι και επί της με­τα­γε­νέ­στε­ρης πε­ριό­δου από του έτους 1813 και μέχρι σή­με­ρα, δια­σώ­ζο­νται επί­σης σω­ρεία εγ­γρά­φων επί πρά­ξε­ων εκ­μι­σθώ­σε­ως της νη­σί­δας. Εκ­θέ­τει πα­ρα­πέ­ρα ότι παρά την ως ανω­τέ­ρω από­λυ­τη και αναμ­φι­σβή­τη­τη νο­μι­κή και πραγ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο μετά την εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου με τον εθνι­κό κορμό, προ­φα­νώς θε­ω­ρώ­ντας αυ­θαί­ρε­τα, απα­ρα­δέ­κτως ανι­στό­ρη­τα και προ­δή­λως εσφαλ­μέ­να ότι αφε­νός μεν η νη­σί­δα «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα» δεν είχε ιδιο­κτή­τη και ότι αφε­τέ­ρου η νη­σί­δα αυτή ανήκε γε­νι­κώς στην Ιτα­λία ως προ­ϋ­φι­στά­με­νο κα­τα­κτη­τή των Δω­δε­κα­νή­σων, την οποία Ιτα­λία σύμ­φω­να με τη πα­ρα­πά­νω Συν­θή­κη Ει­ρή­νης δια­δέ­χθη­κε και επί της δη­μό­σιας ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας, προ­έ­βη στην εξής αυ­θαί­ρε­τη ενέρ­γεια:

Με τη διά­τα­ξη της πα­ρα­γρ. 1 του άρ­θρου 18 του Ν. 3800/1957 η ως άνω νη­σί­δα δια νόμου με­τα­βι­βά­σθη­κε από μη κύριο σε τρίτο και συ­γκε­κρι­μέ­να από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο προς τον Δήμο Λέρου.

Το­νί­ζει ωστό­σο ότι η ως άνω πα­ρα­χώ­ρη­ση ήταν και έμει­νε εν τοις πράγ­μα­σι ανε­φάρ­μο­στη ως προ­ερ­χό­με­νη από διά­τα­ξη που είναι «κενό γράμ­μα», δη­λα­δή πα­ρα­χώ­ρη­ση από φε­ρό­με­νο δι­καιο­πά­ρο­χο-δω­ρη­τή μη έχο­ντα στο πρό­σω­πο του τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις με­τα­βί­βα­σης και πα­ρά­δο­σης στον δω­ρε­ο­δό­χο της κυ­ριό­τη­τας νομής και κα­το­χής, εξ ου άλ­λω­στε και οι υφι­στά­με­νες μι­σθώ­σεις της Ιεράς Μονής με τρί­τους μι­σθω­τές ου­δέ­πο­τε δια­τα­ρά­χτη­καν και καμιά νο­μι­κή και πραγ­μα­τι­κή με­τα­βο­λή εν τοις πράγ­μα­σι δεν με­τα­βλή­θη­κε, καθώς άλ­λω­στε εξέ­λει­πε και ο πε­ριε­χό­με­νος στην πα­ρα­πά­νω διά­τα­ξη ου­σιώ­δης όρος και προ­ϋ­πό­θε­ση της απο­κλη­θεί­σας αυ­θαι­ρέ­τως «δω­ρε­άς», ο οποί­ος έπρε­πε να συ­ντρέ­χει στο πρό­σω­πο του δω­ρε­ο­δό­χου: Οτι δη­λα­δή η νη­σί­δα Λέ­βι­θα βρι­σκό­ταν μέχρι τότε (1957) στη χρήση του Δήμου Λέρου προς βό­σκη­ση ζώων, κα­θό­σον βε­βαί­ως τέ­τοιο γε­γο­νός χρή­σε­ως υπέρ του Δήμου Λέρου ου­δέ­πο­τε υπήρ­ξε.

Για πρώτη φορά από το 1957 ύστε­ρα από 56 ολό­κλη­ρα χρό­νια πλή­ρους αδρά­νειας και αδια­φο­ρί­ας ο Δήμος Λέρου «ενερ­γο­ποί­η­σε» την πα­ρα­πά­νω διά­τα­ξη και το έτος 2013 προ­έ­βη σε προ­κλη­τι­κή αμ­φι­σβή­τη­ση της επί νη­σί­δας «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα» κυ­ριό­τη­τας, νομής και δια­κα­το­χής – φυ­σι­κής εξου­σιά­σε­ως της Μονής δια της λή­ψε­ως της υπ’αρ. 10/08-03-2013 απο­φά­σε­ως της Οι­κο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου Λέρου και στη συ­νέ­χεια δια της λή­ψε­ως των συ­να­φών υπ’αρ. 28 και 29/2013 απο­φά­σε­ων του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Δήμου Λέρου.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται το δι­κη­γο­ρι­κό γρα­φείο της κ. Μα­ρί­ας-Πη­νε­λό­πης Λια­κό­γκο­να.