M. Kόκκινος: «Με τον νέο εργασιακό νόμο κανείς δεν είναι πλέον σίγουρος και ασφαλής»

Κύριε Κόκκινε, ο νέος νόμος για τα εργα­σιακά έχει προ­κα­λέ­σει πολλές αντι­δρά­σεις και θα ήθελα ένα πρώτο σχόλιο από εσάς. Φέρνει ανα­τρο­πές, κατά τη νομική σας άποψη;

Η ενα­σχό­λησή μου με τα εργα­σιακά, απο­τε­λεί ένα μεγάλο κομμάτι της δικη­γο­ρι­κής μας δου­λειάς στο γραφείο.

Έχοντας γνώση επί του θέματος, θα ήθελα να σας θυμίσω πως όλοι αυτοί οι νόμοι ήταν απο­τέ­λε­σμα μιας μεγάλης εξέ­γερ­σης στο Σικάγο το 1889 και μιας συνέ­χειας, η οποία ήρθε στην Ελλάδα, ουσια­στικά μετά την κάθοδο του Βενι­ζέ­λου το 1910 ο οποίος θεσπί­ζει νόμους (το 1920) που ισχύουν…. μέχρι και σήμερα! Ναι, αυτό ακού­γε­ται απί­στευτο αλλά είναι αληθινό. Η περί­φημη λήξη της ‘ομηρίας’ των εργα­ζο­μέ­νων με ανα­νε­ού­με­νες συμ­βά­σεις ορι­σμέ­νου χρόνου και μετα­τρο­πής σε αορί­στου, στη­ρί­ζε­ται σε νόμο του 1920! Έρχεται λοιπόν να ξεκι­νή­σει μια προ­σπά­θεια κωδι­κο­ποί­η­σης, η οποία δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε ποτέ, αλλά του­λά­χι­στον ο πρώτος σοσια­λι­στής Αλέ­ξαν­δρος Παπα­να­στα­σίου (σε μια εποχή που ο κόσμος δεν γνώριζε τι ήταν ο σοσια­λι­σμός) κατά­φερε να συμ­μα­ζέ­ψει κάπως το Εργα­τικό Δίκαιο και ουσια­στικά να βάλει μια σφρα­γίδα επ αυτού. Δεν τον πείραξε η χούντα του Ιωάννη Μεταξά, δεν τον πείραξε η χούντα του Παπα­δό­που­λου, δεν τον πείραξε η χούντα του Ιωαν­νίδη, δεν τον πείραξε και κανένα άλλο κίνημα. Να μην παρα­λεί­ψουμε τον σοσια­λι­στή της νεώ­τε­ρης πολι­τι­κής ιστο­ρίας, Ανδρέα Παπαν­δρέου που καθό­ρισε το πεν­θή­μερο και το οκτάωρο (δεκα­ε­τία του 80) από τα πρώτα μέτρα που είχε πάρει. Κι έρχεται σήμερα, εν έτει 2021 μία νεο­φι­λε­λεύ­θερη και δεξιά κυβέρ­νηση να καταρ­γή­σει το λεγό­μενο ‘οκτάωρο’ επι­κα­λού­μενη την απα­ραί­τητη μετε­ξέ­λιξη του εργα­τι­κού δικαίου (κάτι που είχε απο­φα­σι­στεί λόγω του ότι είμαστε στην Ευρω­παϊκή Ένωση και οφεί­λουμε να ακο­λου­θούμε οδηγίες) ως μέτρα τα οποία το κάθε κράτος – μέλος απο­φα­σί­ζει πώς και με ποιους τρόπους θα τα εφαρ­μό­σει. Δεν είναι κανο­νι­σμοί είναι οδηγίες. Άρα, η Ευρω­παϊκή Ένωση είπε να απε­λευ­θε­ρω­θεί η εργασία αλλά όχι να εντα­χθεί σε έναν… «εργα­σιακό μεσαί­ωνα». Μπορεί να είναι μία έκφραση κλισέ αλλά περι­γρά­φει ένα καθε­στώς του 19ου αιώνα, που βιώ­νουμε στον 21ο αιώνα!

Συνεπώς, τι αλλάζει στην πράξη;

Είναι σαφές, ότι μέχρι σήμερα, υπήρξε η δυνα­τό­τητα για δια­πραγ­μα­τεύ­σεις μεταξύ εργο­δότη και εργα­ζό­με­νου. Να τα βρί­σκουν δηλαδή, στο θέμα των υπε­ρω­ριών (κανο­νικά και όχι με… ρεπό, διότι πολύ απλά, τα ρεπό δεν… τρώ­γο­νται και δεν μετα­φρά­ζο­νται σε φαγητό!) Τελικά, σύσσωμη η πλειο­ψη­φία της νυν κυβέρ­νη­σης, το ψήφισε αυτό το νομο­σχέ­διο.

Προ­σω­πικά, το θεωρώ ξεκά­θαρα αντι­συ­νταγ­μα­τικό αλλά και παγκό­σμια, αντι­συμ­βα­τικό σε μια ευρω­παϊκή συνθήκη που έχει υπο­γρά­ψει η Ελλάδα.

Θα ήθελα να μεί­νουμε στις λεπτο­μέ­ρειες. Καταρ­γεί­ται το οκτάωρο, οι εργο­δό­τες με τους εργα­ζό­με­νους τα βρί­σκουν με ‘ρεπό’, καταρ­γού­νται οι συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις εργα­σίας, καταρ­γεί­ται μέχρι και η Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας! Το φαντα­ζό­σα­σταν ποτέ αυτό;

Η αλήθεια είναι πως ό,τι κι αν γινόταν ανάμεσα στους εργο­δό­τες και τους εργα­ζό­με­νους, υπήρχε και η στήριξη των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας –μέσω των συν­δι­κα­λι­στι­κών οργάνων, εργα­τι­κών κέντρων κ.λπ. Ωστόσο, θέλω να σημειώσω ότι ο Συν­δι­κα­λι­σμός δεν πρέπει να εξα­φα­νι­στεί με τον τρόπο με τον οποίο το κάνει ο νέος νόμος.

Δεν μπο­ρούμε να ισο­πε­δώ­σουμε τα πάντα τόσο εύκολα. Ειδικά εδώ στη Ρόδο, οι ηγεσίες του ΕΚΡ απο­τε­λού­νταν και απο­τε­λού­νται από ανθρώ­πους που έδωσαν μάχες και αγώνες για τα εργα­σιακά δικαιώ­ματα. Και αυτό δεν μπο­ρούμε να το ξεχά­σουμε. Δυστυ­χώς, η εμπει­ρία, μας διδά­σκει ότι αυτό το… μαξι­λάρι δεν υπάρχει πια. Ο εργα­ζό­με­νος, πάει εντελώς απρο­στά­τευ­τος να συνεν­νοη­θεί με τον εργο­δότη του κι εκείνος, θα κάνει αυτό που θέλει και αυτό που τον συμ­φέ­ρει.

Δηλαδή, ο εργα­ζό­με­νος απο­δυ­να­μώ­νε­ται εντελώς ενώ χάνει κεκτη­μένα εργα­σιακά δικαιώ­ματα που κερ­δή­θη­καν με αγώνες και με αίμα. Είναι άδικο. Το περι­μέ­νατε από μία δεξιά κυβέρ­νηση;

Πολύ σωστά είπατε ότι χάνο­νται κεκτη­μένα εργα­σιακά δικαιώ­ματα που κερ­δή­θη­καν με αγώνες και με αίμα. Σε πολλές εξε­γέρ­σεις είχαμε θύματα και επι­θέ­σεις.

Τώρα, όσον αφορά στην κυβέρ­νηση, έχει κατα­φέ­ρει να επι­βά­λει μια ‘ύπνωση’ για να περάσει τις οδηγίες της Ε.Ε. φορώ­ντας το ‘προσωπείο’ του εκσυγ­χρο­νι­σμού. Καταρ­γού­νται λοιπόν όλα: ο συν­δι­κα­λι­σμός, το οκτάωρο, οι συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις εργα­σίας, η Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας… που την μετα­τρέ­πουν σε μία ‘δήθεν’ Ανε­ξάρ­τητη Αρχή, χωρίς ελεγ­κτές! Μιλάμε για αδια­νό­ητα πράγ­ματα. Και ποιος επι­θε­ω­ρη­τής θα έρθει να κάνει το ανάχωμα και τον διαι­τητή σε τέτοιες υπο­θέ­σεις που θα είναι χρο­νο­βό­ρες και ψυχο­φθό­ρες; Συνεπώς, η Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας, όπως την ξέραμε, τελεί­ωσε και δεν ξέρω αν θα μπο­ρέ­σει να βρεθεί λύση με τη νέα μορφή της.

Τελικά πώς θα χαρα­κτη­ρί­ζατε τα νέα μέτρα; Αντι­λαϊκά, αντερ­γα­τικά;

Αντι­κοι­νω­νικά! Σίγουρα όλα τα παρα­πάνω που ανα­φέ­ρατε αλλά κυρίως αντι­κοι­νω­νικά. Αυτή τη στιγμή, όλοι μαζί, εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται μια συγκυ­ρία που αφορά κάθε κατη­γο­ρία. Κι εδώ θέλω να επι­ση­μάνω πως δεν είναι όλοι οι εργο­δό­τες κακο­προ­αί­ρε­τοι. Υπάρ­χουν και άνθρω­ποι που είναι καλοί εργο­δό­τες, θέλουν να τηρή­σουν τους νόμους και να δια­τη­ρούν την εργα­σιακή ειρήνη στην επι­χεί­ρησή τους. Και ο αγώνας είναι τερά­στιος.

Μην ξεχνάτε τα μνη­μο­νιακά πέτρινα χρόνια και την κρίση της παν­δη­μίας που διέλυσε τα πάντα και κανείς δεν είναι σε θέση να γνω­ρί­ζει τι του επι­φυ­λάσ­σει το άμεσο μέλλον. Αυτό ισχύει για όλους: τόσο για τον ιδιω­τικό όσο και για τον δημόσιο τομέα. Κανείς δεν είναι πλέον σίγου­ρος και ασφαλής.

Μετά τα… μνη­μο­νιακά πέτρινα χρόνια ζήσαμε την παν­δη­μική κρίση. Τι περι­μέ­νουμε κύριε Κόκκινε;

Πέραν της οικο­νο­μι­κής ύφεσης και της ψυχικής κρίσης, τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Μπαί­νουμε σε αχαρ­το­γρά­φητα νερά. Αν γυρί­σουμε πίσω και εξε­τά­σουμε την Ιστορία, μετά από κάθε επιβολή τέτοιων εξο­ντω­τι­κών μέτρων επα­κο­λού­θη­σαν αντι­δρά­σεις, εξε­γέρ­σεις, επα­να­στά­σεις, θυσίες. Φτάσαμε στον 21ο αιώνα να αντι­με­τω­πί­ζουμε μια νεο­φι­λε­λεύ­θερη λογική που δεν έχει καμία σχέση με την ιδέα του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού.

Εν πάση περι­πτώ­σει, θεωρώ ότι μπροστά μας έχουμε μια ‘τερατογένεση’ η οποία θα δημιουρ­γή­σει τους πλού­σιους και τους φτωχούς καταρ­γώ­ντας την μεσαία τάξη μέχρι και τον ελεύ­θερο επαγ­γελ­μα­τία.

Ο νέος νόμος, δίνει Γη και Υδωρ στις τρά­πε­ζες. Αυτή η νεο­φι­λε­λεύ­θερη κυβέρ­νηση της χώρας, μας εντάσ­σει σε έναν νέο εργα­σιακό μεσαί­ωνα και ουδείς γνω­ρί­ζει τι μας επι­φυ­λάσ­σει το άμεσο μέλλον…