Η εγκατάλειψη του πάρκου του Ροδινιού προκαλεί θλίψη και απογοήτευση

Πόλος έλξης και διέ­ξο­δος στον καιρό της καρα­ντί­νας για τους Ρόδιους, έχει κατα­στεί το Πάρκο του Ροδι­νιού όπου καθη­με­ρινά το επι­σκέ­πτο­νται δεκάδες περι­πα­τη­τές, εκ των οποίων και πολλές οικο­γέ­νειες.

Παρά την απα­ρά­μιλλη ομορφιά του μονα­δι­κού αυτού τοπίου, οι εικόνες εγκα­τά­λει­ψης ωστόσο που παρου­σιά­ζει το Πάρκο, απο­τε­λούν αντι­κεί­μενο σχο­λια­σμού από τους επι­σκέ­πτες, καθώς καμία από τις δημο­τι­κές αρχές των τελευ­ταίων ετών δεν κατά­φερε να του προσ­δώ­σει την αίγλη με την οποία είχε ταυ­τι­στεί.

Πολλοί Ρόδιοι μάλιστα, μαζεύ­ουν εθε­λο­ντικά τα διά­σπαρτα σκου­πί­δια και ταΐζουν τα ελά­χι­στα ζώα που έχουν απο­μεί­νει, σε ένα πάρκο που κάποτε ήταν σημείο ανα­φο­ράς όχι μόνο για τη Ρόδο αλλά και για την Ελλάδα.

Σήμερα οι εικόνες εγκα­τά­λει­ψης προ­κα­λούν θλίψη και απο­γο­ή­τευση καθώς πρό­κει­ται για ένα από τα αρχαιό­τερα πάρκα του κόσμου, η εμφά­νιση του οποίου χρο­νο­λο­γεί­ται γύρω στον 3ο με 4ο αι. π.χ, ταυ­ρό­χρονα με την ίδρυση της πόλης της Ρόδου, όπου τμήματα της αρχαίας νεκρό­πο­λης ακριβώς πάνω από το πάρκο μαρ­τυ­ρούν και επι­βε­βαιώ­νουν την ύπαρξή του.

Να σημειω­θεί, ότι το Πάρκο του Ροδι­νιού, σε δημο­φι­λείς ταξι­διω­τι­κές πλατ­φόρ­μες, συγκε­ντρώ­νει πολλά αρνη­τικά σχόλια από επι­σκέ­πτες του νησιού, για την σημε­ρινή του εμφά­νιση γι αυτό και οι εργα­σίες απο­κα­τά­στα­σης και ανά­δει­ξής του, είναι ένα έργο που η κοι­νω­νία της Ρόδου περι­μέ­νει πολλά χρόνια τώρα.

Για το πάρκο του Ροδι­νιού, η παρά­δοση ανα­φέ­ρει πως γύρω στα 330 π.χ ίδρυσε εκεί τη ρητο­ρική σχολή του ο Αισχί­νης, από την οποία πέρασαν σημα­ντι­κές μορφές όπως ο Κικέ­ρω­νας και ο Ιούλιος Καί­σα­ρας και αργό­τερα ο Απολ­λώ­νιος ο Ρόδιος ίδρυσε τη δική του ρητο­ρική σχολή. Επι­πλέον το πάρκο είναι πρότυπο της ελλη­νι­στι­κής αρχι­τε­κτο­νι­κής με τη σημε­ρινή μορφή που έχει δια­τη­ρη­θεί.

Στο σημε­ρινό πάρκο, υπάρχει υδρα­γω­γείο, του οποίου η κατα­σκευή χρο­νο­λο­γικά είναι άγνωστη, αλλά χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για την υδρο­δό­τηση της πόλης της Ρόδου μέχρι και τα χρόνια της Τουρ­κο­κρα­τίας. Κατά την Ιταλική και Τουρ­κική κατοχή, το πάρκο του Ροδι­νιού δια­τη­ρή­θηκε ως πάρκο ανα­ψυ­χής και επι­πλέον επί Ιτα­λο­κρα­τίας φιλο­ξε­νού­νταν εκεί και η έπαυλη του Μεγάλου Μαγί­στρου.

Τα παρά­πονα που δια­τυ­πώ­νουν οι καθη­με­ρι­νοί επι­σκέ­πτες είναι πολλά, καθώς οι μνήμες από το άλλοτε φρο­ντι­σμένο πάρκο το οποίο επι­σκέ­πτο­νταν ανελ­λι­πώς οι του­ρί­στες, μεταξύ των οποίων και πολλοί διά­ση­μοι είναι ακόμα ζωντα­νές.

Η σύγκριση με την σημε­ρινή κατά­σταση που επι­κρα­τεί είναι ανα­πό­φευ­κτη και απο­γοη­τευ­τική. Το πάρκο του Ροδι­νιού, ένας κατ’ εξοχήν εμβλη­μα­τι­κός τόπος, συν­δε­δε­μέ­νος με τη χρυσή εποχή του νησιού της Ρόδου, πρέπει να ανα­κτή­σει την αίγλη του και να γίνει ξανά κομμάτι της καθη­με­ρι­νό­τη­τας της ζωής της πόλης.

Όπως λένε οι επι­σκέ­πτες του, πρέπει επι­τέ­λους να γίνει ολο­κλη­ρω­μένη παρέμ­βαση για να εξω­ραϊ­στεί και ανα­βιώ­σει ένας τόπος που είναι συν­δε­δε­μέ­νος με τις ανα­μνή­σεις που Ροδίτες και επι­σκέ­πτες της Ρόδου, “κου­βα­λούν” από τις πιο όμορφες εποχές του νησιού, τότε που το Ροδίνι βρι­σκό­ταν στο επί­κε­ντρο της κοι­νω­νι­κής, πολι­τι­στι­κής και καλ­λι­τε­χνι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας.