Οι νησιώτες άγνωστοι ήρωες του ‘21

Η ιστορία της εθνικής παλιγ­γε­νε­σίας είναι συνυ­φα­σμένη με τα ονόματα μιας σειράς ηρώων, οι πράξεις των οποίων μνη­μο­νεύ­ο­νται και θα μνη­μο­νεύ­ο­νται στους αιώνες ως παρά­δειγμα αυτο­θυ­σίας και άοκνης προ­σπά­θειας για την ελευ­θε­ρία της πατρί­δας. Οι επερ­χό­με­νες γενιές θα μιλούν με δέος για τους οπλαρ­χη­γούς Κολο­κο­τρώνη, Ανδρού­τσο, Διάκο, Καραϊ­σκάκη, Στα­μα­τε­λό­πουλο, τους Φιλι­κούς, τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, τον Μαυ­ρο­μι­χάλη, τον Καπο­δί­στρια, τον λόρδο Μπάιρον, τον αρχηγό Αλέ­ξαν­δρο Υψη­λά­ντη και όλους εκεί­νους που συνέ­δε­σαν την προ­σω­πι­κό­τητά τους με την εξέ­γερση των Ελλήνων κατά της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας. Στη Μολ­δο­βλα­χία, στη Στερεά Ελλάδα, στην Πελο­πόν­νησο και ακο­λού­θως στις δια θαλάσ­σης μάχες σημα­το­δο­τή­θηκε την απαρχή της ανα­γέν­νη­σης του ανε­ξάρ­τη­του ελλη­νι­κού κράτους.

Ωστόσο υπάρχει ένα πλήθος άγνω­στων ηρώων, η συμβολή των οποίων υπήρξε καθο­ρι­στική αρχικά για την εθνική αφύ­πνιση και ακο­λού­θως για την επιτυχή έκβαση της Επα­νά­στα­σης. Οι Δωδε­κα­νή­σιοι δια­δρα­μά­τι­σαν σημα­ντικό ρόλο στους τότε αγώνες και ο συγ­γρα­φέας – ερευ­νη­τής Μανόλης Μακρής στο βιβλίο του «Τα Δωδε­κά­νησα στην Εθνε­γερ­σία του 1821» κάνει μια σημα­ντική παρου­σί­αση των ηρωικών στιγμών του ακριτών του Αιγαίου. Χάρις τον κ. Μακρή, επι­τυγ­χά­νε­ται να ριχθεί φως σε αρκετές άγνω­στες πτυχές του αγώνα και μεταξύ των άλλων εκείνες που αφορούν στην Ηρωική Νήσο Κάσο και στον μαρ­τυ­ρικό θάνατο του Μάρκου Μαλ­λια­ράκη.

Το έργο αυτό του κ. Μανόλη Μακρή δείχνει ότι η ιστορία των ηρώων της Δωδε­κα­νή­σου και γενι­κό­τερα των νησιω­τών είναι σπου­δαία και υπάρχει τερά­στιο κενό σε ό,τι αφορά στην πλήρη απο­τύ­πωσή της. Εκα­το­ντά­δες ήρωες περι­μέ­νουν στη σιωπή την ιστο­ρική τους απο­κά­λυψη και αυτό είναι ένα έργο που οι ελεύ­θε­ροι νησιώ­τες του Σήμερα οφεί­λουν προς τους προ­γό­νους τους. Ένα δείγμα της δου­λειάς που πρέπει να γίνει προς την κατεύ­θυνση αυτή φαί­νε­ται μέσα από την ιστο­ρική έρευνα που έκανε ο οφθαλ­μί­α­τρος Μαρ­τί­νος Κανελ­λά­κης, για τη δική του οικο­γέ­νεια. Τα στοι­χεία συγκέ­ντρωσε ο αντι­ναύ­αρ­χος εν απο­στρα­τεία Γιάννης Μανιά­της εξ αγχι­στείας συγ­γε­νής με τον πρώην αντι­δή­μαρχο Πρό­νοιας του Δήμου Ροδίων και συν­δέ­ουν την οικο­γέ­νειά του με συνο­λικά 13 αγω­νι­στές της επα­νά­στα­σης του ’21.

Ο κ. Κανελ­λά­κης είναι δεινός αφη­γη­τής και επι­πρό­σθετα συμπλή­ρωσε τα λεγό­μενά του με τα γραπτά στοι­χεία που του ζητή­θη­καν από τη «δημο­κρα­τική». Έτσι ξεδί­πλωσε ολό­κληρη την κατα­γε­γραμ­μένη ιστορία με αφορμή την σημε­ρινή επέτειο των δύο αιώνων συν ένα χρόνο από την Επα­νά­σταση:

«Θα αρχίσω από την προ­για­γιά μου Μαριγώ, γιαγιά του πατέρα μου, της οποίας το πατρικό ήταν Καρα­μά­νου. Ο προ­πά­τωρ Καρα­μά­νος γεν­νή­θηκε το 1720-? είχε 4 παιδιά τον Κοσμά 1750-? ο οποίος στην επα­νά­σταση ήταν ήδη 71 ετών και έτσι πολέ­μη­σαν τα τρία του εγγόνια , παιδιά του γιού του Ανα­γνώ­στη. Ο Ιωάννης (3), ο Στα­μά­της (4) και ο Μερ­τί­κας (5), του Χατζή-Δημήτρη 1760-?, πολέ­μησε ο γιος του Γεώρ­γιος (1) του Γιάννη 1760- ? πολέ­μησε ο γιος του Γεώρ­γιος (2) και του Γιώργου 1765- ?

1. Γεώρ­γιος, του Χατζη­δη­μή­τρη Καρα­μά­νος 1790-1846 ναυ­τι­κός. Αγω­νι­στής του 21 καρα­βο­κύ­ρης του πλοίου «Ερμής», αξ/κός ΠΝ, με αριθ. μητρώου 4086. Έλαβε μέρος απαρχής του αγώνα με λίγους στρα­τιώ­τες τους οποίους συντη­ρούσε δι’ ιδίων εξόδων. Έλαβε μέρος στην μάχη της Κορίν­θου, στα Δερ­βέ­νια, τη Ρούμελη και αλλού. Τα προς αυτόν οφει­λό­μενα υπερ­βαί­νουν τα 10.000 γρόσια. Έδωσε μεγάλη ποσό­τητα κρασί στους πολιορ­κη­τές της Κορίν­θου (1625 μπότσες όπως βεβαιώ­νει ο Γρη­γό­ριος Δικαίος (πηγή Βιβλίο Γ. Αθα­να­σίου σελ. 80). Σε έγγραφο και σε διαταγή της σεβα­στής Διοί­κη­σης οι πρό­κρι­τοι της νήσου Ύδρας του δίνουν την άδεια να πάει όπου νομίζει και να συγκε­ντρώ­σει στρα­τιώ­τες προς φύλαξη της νήσου των:

“Κατ’ επι­τα­γήν της Σεβ. Διοι­κή­σεως δίδεται η άδεια παρ’ ημών των προ­κρί­των της νήσου Ύδρας εις τον επι­φέ­ρο­ντα τον παρόν μας Κ. Γεώρ­γιον Καρα­μά­νον Ποριώ­την, δια να υπάγει όπου εγκρί­νει να συνάξει στρα­τιώ­τας δια φύλαξιν της νήσου μας. Εις ένδει­ξίν δε του εδόθη το παρόν επι­σφρα­γι­σμένο με την σφρα­γίδα της κοι­νό­τη­τός μας.

Τη α’ Μαΐου 1825 Ύδρα

Οι πρό­κρι­τοι της νήσου Ύδρας”.

Ανα­φέ­ρε­ται στις κατα­γρα­φές πλη­θυ­σμού Πόρου 1828 και 1829, με σύζυγο και θυγα­τέρα. (ΚΑ.ΠΛΗ.ΠΟ. 21/07 & ΚΑ.ΠΑΡ. 25/476).

Μετά το τέλος της Επα­να­στά­σεως του 1821 ήταν πρό­κρι­τος του νησιού και περι­λαμ­βά­νε­ται σε πιστο­ποι­η­τικά ανάμεσα στους προ­κρί­τους που βεβαιώ­νουν τη δρα­στη­ριό­τητα άλλων Ποριω­τών κατά τον Αγώνα. Συγκε­κρι­μένα, στα πιστο­ποι­η­τικά του Δήμου Πόρου της 9ης Μαρτίου 1836 πιστο­ποιεί τη δράση του Ανα­γνώ­στη Δημ. Δουζίνα, και της 11ης Νοεμ­βρίου 1843 τη δράση του φονευ­θέ­ντος στη μάχη της Λει­βα­διάς (1821) Κυριά­κου Δημ. Δουζίνα.

(Βιβλίο: ”ΟΙ ΔΟΥΖΙΝΑΙ” στα λήμματα των αντι­στοί­χων αγω­νι­στών, σελ. 15 & 28).

Στο Μητρώο των πρώτων επί Όθωνος Αξ/κών & Υπαξ/κών ΠΝ (ΝΕ τ. 492 Μαρ 1995, σελ. 153) ανα­φέ­ρε­ται ως υπο­ναύ­κλη­ρος από Πόρο, γεν­νη­θείς το 1793 και κατα­τα­γείς στο ΠΝ τον Αύγου­στο 1831. Στο βιβλίο του πλοιάρ­χου οικ. ΒΝ Ι. Λαζα­ρό­που­λου “Το Πολε­μι­κόν Ναυ­τι­κόν της Ελλάδος” (Έκδοσις “Ναυ­τι­κής Επι­θε­ω­ρή­σεως” 1936). σελ. 217, 472, ανα­φέ­ρε­ται ότι ο Γεώρ­γιος Καρα­μά­νος μετέσχε των επι­χει­ρή­σεων του Ναυ­τι­κού Αγώνος 1821 με το κότερό του, ονο­μα­ζό­μενο ”ΕΡΜΗΣ” ως κυβερ­νή­της με τον βαθμό του Σημαιο­φό­ρου.

Ανα­λυ­τι­κό­τερα, στον Πίνακα Πλοίων Εθν. Στόλου Νοε. 1829 (Χαρα­λά­μπη) ανα­φέ­ρε­ται ως σημαιο­φό­ρος από Πόρο, κυβερ­νή­της του κοτ­τέ­ρου ”ΕΡΜΗΣ” με 1 κανόνι, διο­ρι­σμέ­νος για το Αιγαίο πέλαγος, με πλήρωμα 12 ατόμων και μισθό 150 γρόσια. (βιβλ. Ιω. Λαζα­ρό­που­λου):

”Το ΠΝ της Ελλάδος”, σελ. 217). Στη συνέ­χεια, στη σελ. 472, ανα­φέ­ρε­ται στις “Εκδου­λεύ­σεις αγω­νι­στών κατά θάλασ­σαν “ως εξής:” Γεωργ. Καρα­μά­νος, Πόρος, ετών 43 (το 1833), Α. βαθμός: υπο­πλοί­αρ­χος β΄ταξ. και τον Ιουλ. 1830 προήχθη σε υπο­πλοί­αρχο α΄τάξ. Πλέον αξίαν. Β. Αρχαιό­της υπηρ. από 1826. Γ. Οικον. κατά­σταση ‘άπορος’. Δ. Κρί­νε­ται άξιος δια τον Β. Στόλον. Ε. Εκδου­λεύ­σεις (προ­σφερ­θεί­σες υπη­ρε­σίες) από το 1826 έως το τέλος του Αγώνος ως ναύτης”. Επίσης ανα­φέ­ρε­ται στην επε­τη­ρίδα του ΠΝ έτους 1844, σελ. 23, α/α 76, ως σημαιο­φό­ρος, με ημε­ρο­μη­νία προ­α­γω­γής στο βαθμό την 28-4-1836.

(”Το ΠΝ της Ελλάδος την 1-3-1844”) Ήταν πρό­κρι­τος μετά την επα­νά­σταση 1790-1846).

2. Γεώρ­γιος του Ιωάννη Καρα­μά­νος 1790 – 2 Ιουνίου 1825, ναυ­τι­κός, αγω­νι­στής του ‘21, στην ναυ­μα­χία της Σούδας Ναύτης πηδα­λιού­χος με Αρ. Μητρώου 702. Κατά την επα­νά­σταση ήταν καρα­βο­κύ­ρης και αξ/κός του ΠΝ Διέθετε δική του σκούνα και όπως δηλο­ποιεί ο πλοί­αρ­χος 1ης τάξεως Ιωάννης Ζάκας, υπη­ρέ­τησε στο πολε­μικό πλοίο του ιδιο­κτη­σίας του με το όνομα «Αχιλ­λεύς» και παρευ­ρέθη μεταξύ άλλων και στην ναυ­μα­χία της Σούδας το 1825 όπου έδειξε μεγάλη γεν­ναιό­τητα και κατά τη διάρ­κεια της μάχης «έγινε θύμα χάριν της ελευ­θε­ρίας του Έθνους από μια βολή του εχθρού».

Ο Κοσμάς Καρα­μά­νος είχε έναν γιο, τον Ανα­γνώ­στη Καρα­μάνο 1770- 1829, του οποίου οι τρεις γιοι πολέ­μη­σαν για την επα­νά­σταση.

3. Ο γιος του Ιωάννης Α. Καρα­μά­νος 1800- 1850. Από την αρχή του αγώνα έλαβε μέρος σε αυτόν ορί­ζο­ντας τον εαυτό του ως υπα­ξιω­μα­τικό, και έχοντας υπό τις δια­τα­γές του λίγους στρα­τιώ­τες, τέθηκε υπό τις δια­τα­γές του Ν. Στα­μα­τε­λό­που­λου. Έλαβε μέρος σε όλες τις σημα­ντι­κές μάχες της Πελο­πον­νή­σου και της Ανα­το­λι­κής Στερεάς. Κατά τη μάχη του Νεο­κά­στρου πλη­γώ­θηκε στην αρι­στερή ωμο­πλάτη από σφαίρα. Όλα τα ανωτέρω πιστο­ποιούν πολλοί αντι­στρά­τη­γοι υπό τις δια­τα­γές των οποίων είχε υπη­ρε­τή­σει, όπως οι Παντε­λής Ευστα­θίου, Π. Μαυ­ρο­μι­χά­λης, Νικήτας Στα­μα­τε­λό­που­λος και Χατζη­χρή­στος.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται και υπο­γρά­φε­ται από τον γιατρό Χρονία Ι. Δροσινό, υπη­ρέ­τησε στο Ναυτικό Νοσο­κο­μείο Πόρου, μεταξύ 1843-45, οπότε και απο­λύ­θηκε λόγω οικο­νο­μι­κών περι­κο­πών. (Βιβλίο Γ. Αθα­να­σίου σελ. 80).

4. Στα­μά­της Αναγν. Καρα­μά­νος ναύτης 1800 – < 1862

Συμ­με­τείχε στη Σπε­τσιώ­τικη εκστρα­τεία του 1825 στο καράβι του καπετάν Νικολού Καλή εις Νεό­κα­στρον (Κατά­λο­γος Πορ­γιω­τών πίνακας 12721).

Στο ΚΑΠΛΗΠΟ 1928 ανα­φέ­ρε­ται ως αυτό­χθων, κτη­μα­τίας και ναύτης, με ένα γιο. Στο ΚΑΠΑΡ 05/94 ανα­φέ­ρε­ται με τους γονείς και τον αδελφό του. (ΓΑΚ φακ. 192, τετρ. 61).

5. Μερ­τί­κας Αναγν. Καρα­μά­νος 1802-2/4/1885 Συμ­με­τείχε στη Σπε­τσιώ­τικη εκστρα­τεία του 1825 στο καράβι του καπετάν Νικολού Καλή εις Νεό­κα­στρον (Κατά­λο­γος Πορ­γιω­τών πίνακας 12721).

Ο Μερ­τί­κας έκανε 6 παιδιά, ένα από τα οποία ήταν η Μαριγώ που παντρεύ­τηκε τον προ­πάπ­που μου Χαρίτο Κανελ­λάκη.

Από την μητέρα του πατέρα μου, την γιαγιά μου Καλ­λί­τσα και την γενιά του πατέρα της Καρρά.

Ο Γιώργος Καρράς 1740- ? είχε 4 παιδιά. Τον Σωτήρη 1760-. Τον Γιάννη 1770, τον Σταμάτη 1760- και τον Δημήτρη 1770-. Ο Σωτήρης έδωσε δύο παιδιά στην επα­νά­σταση, τον Σπύρο (6) 1796-1870 και τον Ιωάννη (7) 1803-1856.

6. Σπύρος Σωτ. Καρράς καρα­βο­κύ­ρης, αγω­νι­στής ΄21, αξ/κός ΠΝ

1796/1801 – μετά το 1865 και πριν την απο­γραφή 1861-84 στον Πόρο. Αρ. Μητρώου 243.

Με την έναρξη του Αγώνα, αφού έλαβε υπό τις οδηγίες του 10 στρα­τιώ­τες, εξε­στρά­τευσε αρχικά υπό τις δια­τα­γές του Πέτρου Μαρκέλη και στη συνέ­χεια υπό τον Θ. Κολο­κο­τρώνη στην πολιορ­κία και την έφοδο ενάντια στο Ναύπλιο.

Συμ­με­τείχε στην πολιορ­κία της Ακρο­κο­ρίν­θου μέχρι την πτώση της Κορίν­θου και ακο­λού­θησε τα στρα­τεύ­ματα στη μάχη ενάντια στον Δράμαλη. Στη συνέ­χεια βρί­σκε­ται στη Ρούμελη, στη μάχη στην Αγία Μαρίνα και τα Δερ­βε­νά­κια, όπου πλη­γώ­θηκε στο αρι­στερό χέρι.

Από το 1823 ξεκινά την προ­σφορά του στον θαλάσ­σιο αγώνα: επαν­δρώ­νει το πυρ­πο­λικό του Γ. Θεοχάρη και λαμ­βά­νει μέρος στη ναυ­μα­χία του Γέροντα στις 29 Αυγού­στου 1824, όπου πυρ­πο­λεί­ται ένα εχθρικό πλοίο. Στη συνέ­χεια από το πλοίο “ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ” εξα­κο­λου­θεί να προ­σφέ­ρει στην πατρίδα, ως αξιω­μα­τι­κός υπό τον Πλοί­αρχο Κ. Μπε­λε­μπίνη και από τότε λαμ­βά­νει μέρος σε διά­φο­ρες ναυ­μα­χίες, στο Μεσο­λόγγι, στην Κάσο, στη Χίο και αλλού.

Την 1η Ιουλίου 1830 η επί των Ναυ­τι­κών Γραμ­μα­τεία απο­φα­σί­ζει “δια τας πιστάς προς την πατρίδα εκδού­λευ­σίς σου, διο­ρί­ζε­σαι σημαιο­φό­ρος εις τον Εθνικόν Στόλον, ως τοιού­τος θέλεις παρα­μεί­νεις επί της Βελλούς “ΚΑΛΥΨΩ”.

Του απο­νε­μή­θει το ανώτερο “Αργυ­ρούν Αρι­στείον Αγώνος 1821-29″.

Όλα τα παρα­πάνω ανα­φέ­ρο­νται στην προς την επι­τροπή αίτησή του.

(Πηγή: βιβλίο Γ. Αθα­να­σίου ”Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΟΡΟΥ ΤΟ ΄21”)

Στην ΚΑ.ΠΛΗ.ΠΟ. 28 ανα­φέ­ρε­ται πως διέμενε στην ενορία Αγ. Ιω. Θεο­λό­γου στην Πούντα, με σύζυγο και 3 αγόρια.

Στο βιβλίο του Γ. Φωτό­που­λου: ‘ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΘΑΛΑΣΣΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΟΥ 1821’, Αθήνησι 1870 ανα­φέ­ρε­ται ως Ποριώ­της πυρ­πο­λη­τής (σελ. 14-15).

Στο βιβλ. Ιω. Λαζα­ρό­που­λου: ”Το ΠΝ της Ελλάδος”, σελ. 471, ανα­φέ­ρε­ται στις

“Εκδου­λεύ­σεις αγω­νι­στών κατά θάλασ­σαν ” ως εξής: ” Σπ. Καράς, Πόρος, ετών 37 (το 1833), σημαιο­φό­ρος από Ιούλιο 1830, υπο­πλοί­αρ­χος β΄ τάξ. τον Αύγου­στο του 1832 παρ’αξίαν, μη έχων εκδου­λεύ­σεις εις τον ιερόν αγώνα φέρει δίπλωμα υπο­πλοιάρ­χου β΄ταξ. παρ’αξίαν “.

Συμ­με­τείχε στην Υγειο­νο­μική επι­τροπή του δήμου το 1837 για την αντι­με­τώ­πιση της επι­δη­μίας πανώλης στο νησί, και συνυ­πο­γρά­φει την ευχα­ρι­στή­ρια επι­στολή της στον γιατρό Π.Κ. Ηπίτη από 15-7-1837. ( Β. Κιατίπη: “Η πανώλη εις Πόρον 1837″, σελ. 61).

Επίσης ανα­φέ­ρε­ται στην επε­τη­ρίδα του ΠΝ έτους 1844, σελ. 21, α/α 34, ως σημαιο­φό­ρος, με ημε­ρο­μη­νία προ­α­γω­γής στο βαθμό την 9-1-1835. (”Το ΠΝ της Ελλάδος την 1-3-1844”).

Στον Πίνακα Πλοίων Εθν. Στόλου Νοε. 1829 (Χαρα­λά­μπη) ανα­φέ­ρε­ται ως σημαιο­φό­ρος από Πόρο, κυβερ­νή­της της βελλούς ”ΚΑΛΥΨΩ” με 1 κανόνι, στα παράλια Αττικής, με πλήρωμα 14 ατόμων και μισθό 150 γρόσια. (βιβλ. Ιω. Λαζα­ρό­που­λου: ”Το ΠΝ της Ελλάδος”, σελ. 217).

Ανα­φέ­ρε­ται στον Πίνακα Ενόρκων Πόρου το 1855, ως κτη­μα­τίας με αξία ακί­νη­της περιου­σίας 8.000 δρχ.

Ανα­γρά­φε­ται στους Βου­λευ­τι­κούς Κατα­λό­γους Τροι­ζη­νίων έτους 1856 ως αυτό­χθων κτη­μα­τίας ετών 55. Πηγή: ΓΑΚ/ΒΟΥΛ.ΚΑ.ΤΡΟΙ 1856 α/α 01

Ο Σπύρος Σωτ. Καρράς ήταν παππούς της γιαγιάς μου Καλ­λί­τσας που παντρεύ­τηκε τον παππού μου Μαρτίνο Χ. Κανελ­λάκη.

7. Ιωάννης Σωτ. Καρράς ναύτης, αγω­νι­στής ’21 1803 ~ 1856 Πόρο.

Αγω­νι­στής του ΄21. Τιμή­θηκε με το Αργυρό (ανώτερο) Αρι­στείο Αγώνος ΄21, σ/φ με το αρ. 7177 από 28-4-1844 διά­ταγμα του βασιλιά Όθωνα, διότι” εκτελών καθή­κο­ντα αξιω­μα­τι­κού, έλαβεν ενερ­γη­τικό μέρος εις τας μάχας του υπέρ ανε­ξαρ­τη­σίας της πατρί­δος Αγώνος” (Φακ. ΓΑΚ 282, εγγρ 094, 095).

Από την Καλ­λί­τσα, μητέρας του πατέρα μου το γένος της μητέρας της Πιπίνου

Ο Πιπίνος 1720-? Είχε 2 παιδιά, τον Θεόδωρο 1740-? και τον Δημήτρη 1740-?. Ο Θεό­δω­ρος είχε 3 παιδιά, τον Γιώργο 1760-? τον Χρήστο 1770-? και τον Ιωάννη, οι οποίοι έδωσαν ο καθένας τους από ένα παιδί στην επα­νά­σταση.

Ο γιος του Γιώργου ο

8. Θεο­δω­ρής Γ. Πιπίνος ναύτης, αγω­νι­στής ’21 1788 – ?

Συμ­με­τείχε στη Σπε­τσιώ­τικη εκστρα­τεία του 1825 στο Σπε­τσιώ­τικο πλοίο με τον καπετάν Γιάννη Κούτζη εις Νεό­κα­στρον (βιβλίο Αθα­να­σίου ”Η προ­σφορά του Πόρου …” σελ. 156 : Κατά­λο­γος Πορ­γιω­τών πίνακα 12721)

Ο γιος του Χρήστου ο

9. Δαμια­νός Χ. Πιπίνος ναυ­τι­κός 1803 πέθανε προ απο­γρα­φής 1861-84.

Αγω­νι­στής του ΄21. Στην Απο­γραφή 1928 ανα­φέ­ρε­ται ως αυτό­χθων κτη­μα­τίας και ναύτης, άγαμος, με μητέρα και αδελφό (ΚΑ.ΠΛΗ.ΠΟ. 30/91).

Τιμή­θηκε με το Αργυρό (ανώτερο) Αρι­στείο Αγώνος ΄21, σ/φ με το αρ. 7177 από 28-4-1844 διά­ταγμα του βασιλιά Όθωνα, διότι ” εκτελών καθή­κο­ντα αξιω­μα­τι­κού, έλαβεν ενερ­γη­τικό μέρος εις τας μάχας του υπέρ ανε­ξαρ­τη­σίας της πατρί­δος Αγώνος”

(Φακ. ΓΑΚ 282, εγγρ. 094, 095).

Ο Δαμια­νός γέννησε την Φρόσω 1855- 25/12/1912, η οποία ήταν μητέρα της γιαγιάς μου Καλ­λί­τσας 1888-1941.

Ο γιος του Ιωάννη ο

10. Γεώρ­γιος Ιω. Πιπίνος ναυ­τι­κός, αγω­νι­στής ’21 1790 – 30 Μαρ. 1885.

Υπα­ξιω­μα­τι­κός, τάξη 1η Αρ. Μ. 1036. Γεν­νή­θηκε το 1795. Έλαβε μέρος απ’ αρχής του αγώνος, επι­κε­φα­λής στρα­τιω­τών, με το τρε­χα­ντήρι του με το όνομα» Θιάκη «και αξιώ­θηκε το υπ’ αριθμόν 12317/ 01.09.1845 Χαλκούν Αρι­στείον Αγώνος 1821. Τιμή­θηκε με το Χαλκούν (μεσαίας κλάσης) Αρι­στείο Αγώνος ΄21, σ/φ με την αρ. 6603 από 28-4-1844 διαταγή του Υπουρ­γείου Στρα­τιω­τι­κών, ” χάριν της συμ­με­το­χής του εις τον Λυτρω­τι­κόν Πόλεμον “, ως “παλαιός υπα­ξιω­μα­τι­κός ” (Φακ. ΓΑΚ 282, εγγρ 121, 137).

Ο Δημή­τρης έδωσε και τα δύο του παιδιά στην επα­νά­σταση και τον εγγονό του:

11. Βασί­λειος Δημ. Πιπίνος γεωργός 1768 – ?

Συμ­με­τείχε στη Σπε­τσιώ­τικη εκστρα­τεία του 1825 στο καράβι της Μπου­μπου­λί­νας με τον καπετάν Πέτρο Νόση εις Νεό­κα­στρον (Κατά­λο­γος Πορ­γιω­τών πίνακα 12721). Πρέπει να είναι αυτός που συμ­με­τείχε στην Σπε­τσιώ­τικη εκστρα­τεία του1825, αν και μεγάλος σε ηλικία, διότι δεν έχει βρεθεί άλλος της εποχής με τα ίδια στοι­χεία. Στην Απο­γραφή 1828 ανα­φέ­ρε­ται ως αυτό­χθων κτη­μα­τίας και γεωργός, με σύζυγο, ένα αγόρι και ένα κορίτσι (ΚΑ.ΠΛΗ.ΠΟ. 25/07). Και…

12. Ο γιος του Γεώρ­γιος ήταν και αυτός αγω­νι­στής της επα­νά­στα­σης Γεώρ­γιος Βασ. Πιπίνος ναυ­τι­κός, αγω­νι­στής ΄21, 1800/1802 –

Αγω­νι­στής του ΄21. Στην Απο­γραφή 1928 ανα­φέ­ρε­ται ως γιος Βασι­λείου, ετών 28, αυτό­χθων κτη­μα­τίας και ναύτης, με σύζυγο και μία κόρη (ΚΑ.ΠΛΗ.ΠΟ. 05/35). Τιμή­θηκε με το Χαλκούν (μεσαίας κλάσης) Αρι­στείο Αγώνος ΄21, σ/φ με την αρ. 6603 από 28-4-1844 διαταγή του Υπουρ­γείου Στρα­τιω­τι­κών, ” χάριν της συμ­με­το­χής του εις τον Λυτρω­τι­κόν Πόλεμον “, ως “παλαιός υπα­ξιω­μα­τι­κός ” (Φακ. ΓΑΚ 282, εγγρ 121, 137)

13. Θεό­δω­ρος Δημ. Πιπίνος ναύτης, αγω­νι­στής ’21 1786 – πέθανε πριν την απο­γραφή 1861-84.

Συμ­με­τείχε στη Σπε­τσιώ­τικη εκστρα­τεία του 1825 με τον καπετάν Λάζαρο Κου­τρου­μπή εις Νεό­κα­στρον (βιβλ. Αθα­να­σίου σε. 156 – Κατά­λο­γος Πορ­γιω­τών πίνακα 12721).

Τιμή­θηκε με το Χαλκούν (μεσαίας κλάσης) Αρι­στείο Αγώνος ΄21, σ/φ με την αρ. 6603 από 28-4-1844 διαταγή του Υπουρ­γείου Στρα­τιω­τι­κών, ” χάριν της συμ­με­το­χής του εις τον Λυτρω­τι­κόν Πόλεμον “, ως “παλαιός υπα­ξιω­μα­τι­κός ” (Φακ. ΓΑΚ 282, εγγρ 121, 137).

Θα ήταν άδικο να παρα­λείψω και την νεότερη γενιά, τον πατέρα μου Γεώργιο Μ. Κανελ­λάκη 1916-1968, ο οποίος μαζί με τον θείο μου τον ιατρό Γεώργιο Α. Χιωτάκη και τον Μήτρο Τσαγ­γάρη, πατέρα του γεω­πό­νου Μιχάλη Τσαγ­γάρη από την Κάρπαθο, κατά την διάρ­κεια της γερ­μα­νι­κής κατοχής έκρυβαν επί 6 μήνες στο δια­μέ­ρι­σμά τους στην οδό Σονιέ­ρου στην Αθήνα έναν Νεο­ζη­λανδό στρα­τιώτη που τους τον είχε φέρει μια φίλη τους που ήταν στην αντί­σταση για να τον κρύψουν μέχρι να κατα­φέ­ρουν να τον φυγα­δέ­ψουν από την Ελλάδα. Για την ιστο­ρική μνήμη και αλήθεια οφείλω να αποδώσω και τιμές στην κόρη του βιο­μή­χα­νου Χρι­στο­πού­λου, η οποία τον έφερε για να τον κρύψουν, και η οποία ως κάλυψη και για να συλ­λέ­γει πλη­ρο­φο­ρίες για την αντί­σταση έκανε παρέα με Γερ­μα­νούς, με απο­τέ­λε­σμα να την βρίζουν οι άλλοι με τα χει­ρό­τερα κοσμη­τικά επίθετα. Αυτή υπέμενε μέχρι την απε­λευ­θέ­ρωση όλο αυτόν τον εξευ­τε­λι­σμό με καρ­τε­ρία για την πατρίδα. Έκρυβαν επίσης στο δια­μέ­ρι­σμά τους και τα ξαδέλ­φια του πατέρα μου, τους Νίκο και Σταύρο Καρρά, στελέχη του ΚΚΕ, που τους κυνη­γούσε η Γκε­στάπο. Επειδή άρχισαν να κυκλο­φο­ρούν φήμες για την δράση τους απο­φά­σι­σαν να δρα­πε­τεύ­σουν για την Αίγυπτο, αλλά τους συνέ­λα­βαν στην Βάρκιζα και τους φυλά­κι­σαν στο Χαϊδάρι μαζί με τον Σταύρο Καρρά. Ευτυχώς ο πόλεμος έληξε και απε­λευ­θε­ρώ­θη­καν. Στην διάρ­κεια της κατοχής ο πατέρας μου προ­σέ­φερε τις ιατρι­κές του υπη­ρε­σίες δωρεάν σε υπόγεια που είχε δια­μορ­φώ­σει ως ιατρεία ο δήμος για τους δει­νο­πα­θού­ντες Αθη­ναί­ους και μετά τον πόλεμο έλαβε έπαινο για την δράση του αυτή. Είκοσι χρόνια αργό­τερα στην Αφρική συνε­τέ­λεσε στο να δημιουρ­γη­θεί δωδε­κα­τά­ξιο Ελλη­νικό σχολείο και παρα­ση­μο­φο­ρή­θηκε για τις υπη­ρε­σίες του προς τον Ελλη­νι­σμό. Όλοι αυτοί οι γνωστοί – άγνω­στοι που δώρισαν τις περιου­σίες τους και την ζωή τους για την πατρίδα, δεν πολέ­μη­σαν τους αντι­πά­λους τους από μίσος, αλλά για το σημα­ντι­κό­τερο και πολυ­τι­μό­τερο αγαθό των Ελλήνων. Την Ελευ­θε­ρία».