Ο χαμένος πλούτος των ξένων κινηματογραφικών παραγωγών

Με Επί­καιρη Ερώτηση προς τον Υπουργό Οικο­νο­μι­κών ζητεί να παρου­σια­στεί στην εθνική αντι­προ­σω­πεία το τι έχει γίνει για την κινη­τρο­δό­τηση των ξένων κινη­μα­το­γρα­φι­κών παρα­γω­γών και την εναρ­μό­νιση της ελλη­νι­κής νομο­θε­σίας με όσα ισχύουν σε άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται η θέσπιση φορο­λο­γι­κής έκπτω­σης στους παρα­γω­γούς διεθνών κινη­μα­το­γρα­φι­κών ταινιών στην Ελλάδα θα επι­φέ­ρει πολ­λα­πλά άμεσα και έμμεσα οφέλη στην οικο­νο­μία της χώρας και στις θέσεις εργα­σίας.

Παράλ­ληλα, η προ­σέλ­κυση διεθνών παρα­γω­γών απο­τε­λεί ένα εξαι­ρε­τικό εργα­λείο προ­ώ­θη­σης και προ­βο­λής του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού στο εξω­τε­ρικό.

Όπως τονίζει ο κ. Ξυδάκης η δια­δι­κα­σία φορο­λο­γι­κής έκπτω­σης που ισχύει σε όλες τις ευρω­παϊ­κές χώρες, δεν πρέπει να συγ­χέ­ε­ται με την πρό­σφατη νομο­θέ­τηση για δυνα­τό­τητα ενί­σχυ­σης παρα­γω­γής οπτι­κο­α­κου­στι­κών έργων στην Ελλάδα, με ένταξη στον ανα­πτυ­ξιακό νόμο, καθότι υιο­θε­τεί δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση και αφορά κατά το μάλλον ή ήττον εγχώ­ριες παρα­γω­γές ή ευρω­παϊ­κές συμπα­ρα­γω­γές. Αντί­θετα, τα φορο­λο­γικά κίνητρα για ξένες παρα­γω­γές, που προ­φα­νώς και αυτά θα υπα­κού­ουν σε κάποια -απλά πάντως- κρι­τή­ρια, είναι άμεσα κατα­νοητά από τους επεν­δυ­τές και οικεία στην νοο­τρο­πία και στις ταχύ­τη­τες που λει­τουρ­γεί και υλο­ποιεί­ται μια αμε­ρι­κα­νική συνήθως παρα­γωγή.

Σύμφωνα με τη μελέτη του ΙΟΒΕ (Δεκέμ­βριος 2014[1]) «Παρα­γωγή κινη­μα­το­γρα­φι­κών ταινιών στην Ελλάδα: Επι­δρά­σεις στην οικο­νο­μία», που είχαν παρα­θέ­σει οι βου­λευ­τές του ΣΥΡΙΖΑ στην ερώτησή τους τον Απρίλιο του 2017 η προ­σέλ­κυση ξένων παρα­γω­γών συν­δέ­ε­ται με ευρύ­τε­ρες θετικές επι­δρά­σεις στην οικο­νο­μία και ανα­βάθ­μιση της εικόνας μιας χώρας στο εξω­τε­ρικό.

Όπως ανα­φε­ρό­ταν από την Ελλάδα λείπει ένα αντα­γω­νι­στικό φορο­λο­γικό πλαίσιο. Εξ αυτής της έλλει­ψης, πολλές μεγάλες κινη­μα­το­γρα­φι­κές και τηλε­ο­πτι­κές παρα­γω­γές που ενδια­φέρ­θη­καν να ανα­πτυ­χθούν στην Ελλάδα, εντέλει πήγαν σε άλλες χώρες που προ­σέ­φε­ραν ευνοϊκό φορο­λο­γικό καθε­στώς και ευνοϊ­κές συν­θή­κες παρα­γω­γής.

Θετικές επι­δρά­σεις – οικο­νο­μικά οφέλη από ξένες παρα­γω­γές

Χωρίς να υπο­λο­γί­ζο­νται οι κατα­λυ­τι­κές επι­δρά­σεις σε όρους προ­σέλ­κυ­σης του­ρι­στών από το εξω­τε­ρικό, για δαπάνη ύψους 25 εκατ. € μιας μεγάλης ξένης παρα­γω­γής στην Ελλάδα (τα στοι­χεία είναι από τη μελέτη του ΙΟΒΕ και αφορούν την παρα­γωγή Mamma Mia) εκτι­μά­ται ότι το ΑΕΠ της χώρας μπορεί να αυξηθεί έως και κατά 39 εκατ. € ως απο­τέ­λε­σμα έμμεσων, άμεσων ή προ­κα­λού­με­νων επι­δρά­σεων. Η συνο­λική αύξηση στα έσοδα του κράτους από φόρους και εισφο­ρές ανέρ­χε­ται σε €8 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Σε όρους απα­σχό­λη­σης, μία και μόνο μεγάλη ξένη παρα­γωγή μπορεί να συντη­ρή­σει κατά τη διάρ­κεια των γυρι­σμά­των πάνω από 755 θέσεις εργα­σίας (οι περισ­σό­τε­ρες βέβαια μικρής διάρ­κειας).

Άλλη σοβα­ρό­τατη θετική συνέ­πεια είναι η έμμεση του­ρι­στική δια­φή­μιση που επι­τυγ­χά­νε­ται με την προβολή της ταινίας στο εξω­τε­ρικό: Οι του­ρι­στι­κές αφίξεις στον τόπο γυρι­σμά­των (παρα­δείγ­ματα Κεφαλ­λο­νιάς, Σκο­πέ­λου κλπ) αμέσως μετά την προβολή των ταινιών στο εξω­τε­ρικό σημεί­ω­σαν άνοδο από 12,5 έως 14%, ενώ ο του­ρι­σμός επε­κτεί­νε­ται σε βάθος χρόνου (π.χ. Απέ­ρα­ντο γαλάζιο, στην Αμοργό)

Σε άλλη ρότα από την ΕΕ

«Ενώ στο σύνολο των χωρών της ΕΕ έχουν νομο­θε­τη­θεί ελκυ­στικά φορο­λο­γικά κίνητρα για τις ξένες παρα­γω­γές με τα ποσοστά επι­στρο­φής να κυμαί­νο­νται από 18 έως 30% του κόστους, στην Ελλάδα δεν έχει θεσπι­στεί ανάλογο πλαίσιο κινή­τρων με απο­τέ­λε­σμα οι μεγάλες κινη­μα­το­γρα­φι­κές και τηλε­ο­πτι­κές παρα­γω­γές να μην επι­λέ­γουν τη χώρα μας. Και αυτό παρά τα εξαι­ρε­τικά φυσικά της πλε­ο­νε­κτή­ματα και άλλα συντε­λε­σθέ­ντα βήματα (πχ. απλού­στευση αδειο­δό­τη­σης για γυρί­σματα σε αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους)» ανα­φέ­ρει ανα­λυ­τικά στο κείμενο της επί­κα­ρης ο κ. Ξυδάκης και προ­σθέ­τει:

«Το ισχύον νομο­θε­τικό πλαίσιο δίνει τη δυνα­τό­τητα φορο­α­παλ­λα­γής 20% σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο ελλη­νι­κής φορο­λο­γι­κής υπο­χρέ­ω­σης στην Ελλάδα, αλλά απο­κλείει τις ξένες παρα­γω­γές όπως και  τις ελλη­νι­κές εται­ρίες παρα­γω­γών που λει­τουρ­γούν ως υπερ­γο­λά­βοι – εκτε­λε­στές ξένων παρα­γω­γών και με τον τρόπο αυτό απο­τρέ­πει σημα­ντι­κούς δυνη­τι­κούς επεν­δυ­τές.

Ο ν. 4487/2017 του υπουρ­γείου Ψηφια­κής Πολι­τι­κής για την ενί­σχυση παρα­γω­γής οπτι­κο­α­κου­στι­κών έργων στην Ελλάδα ενδε­χο­μέ­νως να λει­τουρ­γή­σει επι­κου­ρικά αλλά δεν λύνει το πρό­βλημα, καθότι υιο­θε­τεί τελείως δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση από τη φορο­λο­γική κινη­τρο­δό­τηση: εντάσ­σει τις παρα­γω­γές στις βαριές χρο­νο­βό­ρες δια­δι­κα­σίες του Ανα­πτυ­ξια­κού Νόμου και αφορά κατά το μάλλον ή ήττον εγχώ­ριες παρα­γω­γές ή ευρω­παϊ­κές συμπα­ρα­γω­γές, εφόσον οι πόροι προ­έρ­χο­νται από το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων.

Δεν είναι λογικό να προσ­δο­κούμε ότι μεγάλοι ξένοι παρα­γω­γοί θα μπουν στη δια­δι­κα­σία ένταξης στον Ανα­πτυ­ξιακό Νόμο. Είναι λογικό να ακο­λου­θή­σουμε τις εφαρ­μο­ζό­με­νες βέλ­τι­στες πρα­κτι­κές των ευρω­παϊ­κών αντα­γω­νι­στι­κών κρατών. Τα φορο­λο­γικά κίνητρα για ξένες παρα­γω­γές, που προ­φα­νώς και αυτά θα υπα­κού­ουν σε κάποια -απλά πάντως- κρι­τή­ρια, είναι άμεσα κατα­νοητά από τους επεν­δυ­τές και οικεία στη νοο­τρο­πία και στις ταχύ­τη­τες με τις οποίες λει­τουρ­γεί και υλο­ποιεί­ται μια αμε­ρι­κα­νική συνήθως παρα­γωγή.»

Γιώργος Αλε­ξά­κης