Μιχ. Κορδίνας: “Λυτρωτικό να μπορείς να περπατάς ξανά με ψηλά το κεφάλι”

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Σε μια συ­νέ­ντευ­ξη-πο­τα­μό, ο Μι­χά­λης Κορ­δί­νας μιλά σή­με­ρα στη «δη­μο­κρα­τι­κή» μετά από οκτώ ολό­κλη­ρα χρό­νια σιω­πής, για την δι­κα­στι­κή του πε­ρι­πέ­τεια, για το διά­στη­μα που πέ­ρα­σε στη φυ­λα­κή και για το σύ­στη­μα που όταν δεν του ήταν πλέον χρή­σι­μος ως δή­μαρ­χος, επι­χεί­ρη­σε να τον «γκρε­μο­τσα­κί­σει».

Πε­ρισ­σό­τε­ρο συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νος και ώρι­μος από ποτέ ο Μι­χά­λης Κορ­δί­νας, κα­τα­θέ­τει σή­με­ρα τις αλή­θειες του, απα­ντά στους ψι­θυ­ρι­στές των κα­φε­νεί­ων, πε­ρι­γρά­φει την οι­κο­νο­μι­κή του κα­τά­στα­ση, κα­ταρ­ρί­πτει μύ­θους, πα­ρα­δί­δει μα­θή­μα­τα ζωής, ανα­φέ­ρε­ται στους αν­θρώ­πους που στά­θη­καν δίπλα του σε όλη αυτή την πε­ρι­πέ­τεια, δη­λώ­νει πε­ρή­φα­νος για την 12χρονη την πο­ρεία του ως δή­μαρ­χος, το­νί­ζει ότι δεν κρατά κακία σε κα­νέ­ναν και νιώ­θει λυ­τρω­μέ­νος που μπο­ρεί να περ­πα­τά ξανά με το κε­φά­λι ψηλά, έχο­ντας απο­τι­νά­ξει την ρε­τσι­νιά του «κλέ­φτη» μετά την αθω­ω­τι­κή από­φα­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου.

• Κύριε δή­μαρ­χε, έχουν πε­ρά­σει λίγα μόλις 24ωρα από την αθω­ω­τι­κή από­φα­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου. Ποια είναι τα συ­ναι­σθή­μα­τά σας;

Λυ­τρω­τι­κή από­φα­ση… Πε­ρί­με­να δια­κα­ώς την διε­ξα­γω­γή αυτής της δίκης, όπως και του πε­ρα­σμέ­νου Ιου­νί­ου, προ­κει­μέ­νου όλη αυτή η σκόνη, όλος αυτός ο κο­νιορ­τός ο οποί­ος είχε ση­κω­θεί γύρω από τον δή­μαρ­χο Μι­χά­λη Κορ­δί­να, επι­τέ­λους να κα­τα­κά­τσει και να φανεί η κα­θα­ρή ει­κό­να. Με βο­ή­θη­σε σε αυτό η Δι­καιο­σύ­νη, διότι μόνο η Δι­καιο­σύ­νη μπο­ρού­σε να κα­τα­φέ­ρει κάτι τέ­τοιο και να απο­κα­τα­στή­σει ξανά και το όνομά μου και την υπό­λη­ψή μου. Αυτό βά­ρυ­νε πε­ρισ­σό­τε­ρο. Ολη η πι­κρία που είχα μέσα μου ήταν αυτό, ότι το όνομα και η υπό­λη­ψή μου είχαν πλη­γω­θεί σε με­γά­λο βαθμό και το μόνο που θα μπο­ρού­σε να ανα­τρέ­ψει κάτι τέ­τοιο ήταν η από­φα­ση της Δι­καιο­σύ­νης.

• Πόσο καιρό κρά­τη­σε αυτή η πε­ρι­πέ­τεια;

Οκτώ χρό­νια. Από τον Μάιο του 2010 μέχρι και τον Μάρ­τιο του 2018. Οκτώ γε­μά­τα χρό­νια, μια συ­νε­χής πε­ρι­πέ­τεια… Ολα αυτά που πέ­ρα­σα με έχουν κάνει σο­φό­τε­ρο και με ωρί­μα­σαν. Γιατί είδα ότι τε­λι­κά το σύ­στη­μα μπο­ρεί κά­ποιους, όσο το εξυ­πη­ρε­τούν να τους ανε­βά­ζει όταν όμως δεν τους χρειά­ζε­ται πια τους αφή­νει σε ελεύ­θε­ρη πτώση και είναι θέμα τύχης το πώς θα πέ­σεις. Αν δη­λα­δή θα γκρε­μο­τσα­κι­στείς ή αν έχεις τις δυ­νά­μεις να στα­θείς στα πόδια σου.

• Εσείς τη βρή­κα­τε τη δύ­να­μη.

Εγώ τη βρήκα, άντε­ξα όλη αυτή τη δια­δι­κα­σία και ξα­να­στέ­κο­μαι στα πόδια μου.

• Η πιο δύ­σκο­λή στιγ­μή ποια ήταν σε αυτά τα οκτώ χρό­νια;

Η φυ­λα­κή… Είναι κάτι που με έχει ση­μα­δέ­ψει. Μια πληγή η οποία μπο­ρεί να έκλει­σε αλλά το ση­μά­δι έμει­νε.

• Το πρώτο βράδυ εκεί μέσα το θυ­μά­στε;

Βέ­βαια το θυ­μά­μαι. Ηταν στο Αστυ­νο­μι­κό Τμήμα της Κω ώσπου να πάμε το πρωί στην φυ­λα­κή. Μετά από εκεί και πέρα όλα ήταν πρω­τό­γνω­ρα…

• Στο διά­στη­μα των τεσ­σά­ρων μηνών που μεί­να­τε στη φυ­λα­κή, τι σκε­φτό­σα­σταν εκεί μέσα; Πώς περ­νού­σε η μέρα, η νύχτα σε ένα κελί;

Τι να σας πω… Πέ­ρα­σαν τέσ­σε­ρις ολό­κλη­ροι μήνες για να δω ξανά το φεγ­γά­ρι. Τα βρά­δια έβλε­πα μόνο ένα μικρό κομ­μά­τι ου­ρα­νού… Σκέ­φτε­σαι «τι κάνω εγώ εδώ μέσα; Γιατί είμαι εδώ; Τι έχω κάνει για να βρί­σκο­μαι μέσα σε ένα κελί; Πώς να πείσω ότι δεν έχω κάνει κάτι; Πώς να κι­νη­θώ προ­κει­μέ­νου να ξε­κι­νή­σει η δια­δι­κα­σία της απο­φυ­λά­κι­σής μου;». Αυτά σκε­φτό­μουν, νύχτα-μέρα. Οπότε αρ­χί­ζεις να μα­θαί­νεις νο­μι­κά, πώς λει­τουρ­γεί το σύ­στη­μα και ούτω κα­θε­ξής… Εκεί μέσα το μόνο που σε σώζει είναι η επι­κοι­νω­νία με τον έξω κόσμο. Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα τα ξό­δευα σε τσι­γά­ρα και σε τη­λε­φω­νι­κές κάρ­τες. Το μόνο σου μέ­λη­μα είναι να επι­κοι­νω­νή­σεις με τον έξω κόσμο, να μην αι­σθαν­θείς ότι απο­μο­νώ­θη­κες πλή­ρως, ότι σε ξέ­χα­σαν…

• Τε­ρά­στια αντί­θε­ση αυτή που μας πε­ρι­γρά­φε­τε… Ο αλ­λο­τε δρα­στή­ριος, προ­βε­βλη­μέ­νος ανά την Ελ­λά­δα δή­μαρ­χος Πε­τα­λού­δων να βρί­σκε­ται μέσα σε ένα κελί με μόνη επαφή με τον έξω κόσμο μια τη­λε­φω­νι­κή κάρτα και έναν τη­λε­φω­νι­κό θά­λα­μο.

Βρέ­θη­κα σε αυτή τη θέση χωρίς να έχει γίνει δίκη… Η υπό­θε­ση ήταν στο στά­διο της προ­α­να­κρι­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας και εγώ εκεί­νες τις ημέ­ρες είχα ξε­κι­νή­σει με­τα­κό­μι­ση από την Ια­λυ­σό στην Κρε­μα­στή και κατά την ανα­κρί­τρια έπρε­πε να έχω ενη­με­ρώ­σει το Αστυ­νο­μι­κό Τμήμα για την αλ­λα­γή κα­τοι­κί­ας. Οπότε, επει­δή δεν είχα κοι­νο­ποι­ή­σει στο Α.Τ. την πρό­θε­σή μου να αλ­λά­ξω κα­τοι­κία, για μια από­στα­ση δύο χι­λιο­μέ­τρων, κρί­θη­κα ύπο­πτος φυγής, ότι θα το σκάσω από τη χώρα. Κι όλα αυτά το 2015, πέντε χρό­νια μετά την ολο­κλή­ρω­ση της θη­τεί­ας μου.

• Η κα­τη­γο­ρία αφο­ρού­σε την πε­ρί­ο­δο που ήσα­σταν δή­μαρ­χος αλλά η προ­φυ­λά­κι­ση έγινε το 2015.

Ναι, ακρι­βώς. Ηταν μια εμπει­ρία δύ­σκο­λη.

• Σε αυτά τα οκτώ χρό­νια και κυ­ρί­ως στο διά­στη­μα της φυ­λα­κής, ποιοι στά­θη­καν δίπλα σας;

Η γυ­ναί­κα που εί­μα­στε σή­με­ρα μαζί, γιατί αν δεν ήταν εκεί­νη δεν πι­στεύω ότι θα την έβγα­ζα κα­θα­ρή… Η μάνα μου, ευ­τυ­χώς ο πα­τέ­ρας μου είχε απο­βιώ­σει δύο μήνες πριν…

• Λέτε «ευ­τυ­χώς…

Ναι. Ακρι­βώς. Γιατί αν δεν είχε απο­βιώ­σει, θα τον σκό­τω­νε η προ­φυ­λά­κι­σή μου. Ευ­τυ­χώς δεν έζησε για να το δει αυτό. Δίπλα μου ήταν και η αδελ­φή μου, τα παι­διά μου. Οι πολύ πολύ στε­νοί συγ­γε­νείς. Από εκεί και πέρα, το χάος…

• Εί­χα­τε όμως πολύ με­γά­λο κύκλο συ­νερ­γα­τών, φίλων…

Κατά κά­ποιο τρόπο, επει­δή όλος αυτός ο κό­σμος ασχο­λή­θη­κε ξανά με την πο­λι­τι­κή, δεν ήθελε επου­δε­νί να ταυ­τι­στεί μαζί μου. Εκεί­νη την εποχή ήμουν στιγ­μα­τι­σμέ­νος και όποιος θα ήταν κοντά μου ήταν και κα­τα­κρι­τέ­ος. Πε­ρισ­σό­τε­ρο γι αυτό πι­στεύω ότι απο­μα­κρύν­θη­καν όλοι.

• Μετά, ήρθαν; Σας προ­σέγ­γι­σαν ξανά όταν βγή­κα­τε από την φυ­λα­κή;

Ναι… Κά­ποιοι ήρθαν και πρέ­πει να ευ­χα­ρι­στή­σω και αρ­κε­τό κόσμο που συ­νει­σέ­φε­ρε για να βγω από την φυ­λα­κή. Γιατί και για να βγεις χρειά­ζε­σαι χρή­μα­τα που εγώ δεν τα είχα.

• Μα λένε ότι από την πο­λι­τι­κή έχετε πλου­τί­σει, ότι έχετε κρυμ­μέ­να χρή­μα­τα και επι­πλέ­ον ότι έχετε δύο ξε­νο­δο­χεία στο εξω­τε­ρι­κό.

Αυτό είναι μια με­γά­λη πλάνη.

• Το γνω­ρί­ζε­τε όμως ότι αυτά λέ­γο­νται, αυτά ψι­θυ­ρί­ζο­νται στα κα­φε­νεία και στα πη­γα­δά­κια.

Μα έτσι ξε­κί­νη­σε αυτή η πε­ρι­πέ­τεια. Δια της εις άτο­πον απα­γω­γής. Εφ΄ό­σον ο Δήμος Πε­τα­λού­δων χρω­στά­ει, αυτά τα χρή­μα­τα τα οι­κειο­ποι­ή­θη­κε ο δή­μαρ­χος και έχει κάνει τα «κα­ζά­ντια» του, έχει φτιά­ξει δύο ξε­νο­δο­χεία στο εξω­τε­ρι­κό. Φα­ντα­στεί­τε ότι με τον δι­κη­γό­ρο μου, προ­σπά­θη­σα μέσω της Πρε­σβεί­ας στην Πο­λω­νία, να πάρω μια βε­βαί­ω­ση ότι δεν έχω απο­λύ­τως τί­πο­τα στην ιδιο­κτη­σία μου εκεί, και μου είπαν ότι έπρε­πε να εγκα­τα­στα­θώ εκεί, να πάρω ΑΦΜ και μετά να μου δώ­σουν οποια­δή­πο­τε βε­βαί­ω­ση. Αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι κάτι τέ­τοιο δεν θα μπο­ρού­σε να γίνει, οπότε δεν μπο­ρού­σα να πάρω και καμία βε­βαί­ω­ση για να αντι­κρού­σω κατά κά­ποιον τρόπο όλα αυτά τα σχό­λια και τους ψι­θύ­ρους… Και να σκε­φτεί­τε ότι όλα αυτά ξε­κί­νη­σαν από έναν αστεϊ­σμό στο facebook το 2011 όταν κά­ποιος έγρα­ψε ότι «έκλει­σε μια σουί­τα στο ξε­νο­δο­χείο του Μι­χά­λη Κορ­δί­να στην Πο­λω­νία».

• Σαν αστείο δη­λα­δή ξε­κί­νη­σε όλο αυτό και κα­τέ­λη­ξε σε εφιάλ­τη.

Ναι, ξε­κί­νη­σε σαν αστείο και άρ­χι­σε όλο αυτό το γαϊ­τα­νά­κι… Ο κό­σμος εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο ήταν αρ­κε­τά θυ­μω­μέ­νος, γιατί ήρθε η κρίση που εντε­λώς ξαφ­νι­κά του άλ­λα­ζε τη ζωή από την μία μέρα στην άλλη κι έψα­χνε δια­κα­ώς ενό­χους. Εψα­χνε να στιγ­μα­τί­σει και να ενο­χο­ποι­ή­σει αν­θρώ­πους που κατά την άποψή του αυτοί έφται­γαν, οι πο­λι­τι­κοί πε­ρισ­σό­τε­ρο, που μας έφε­ραν στο ση­μείο αυτό. Πα­νελ­λα­δι­κά υπήρ­χε όλος αυτός ο ανα­βρα­σμός ενά­ντια στους πο­λι­τι­κούς. Το­πι­κά, έπρε­πε κι εδώ να βρού­με κά­ποιον να στο­χο­ποι­ή­σου­με, γιατί ο κό­σμος ήθελε «αίμα» εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο. Θυ­μά­μαι όταν το 2011 κα­τέ­βη­κα σε μια δια­δή­λω­ση για τα μνη­μό­νια με έβλε­παν όλοι με μισό μάτι… Σαν να έλε­γαν τι δου­λειά έχει τώρα αυτός εδώ;

• Τι δου­λειά έχει αυτός ο πλού­σιος, εδώ;

Ο πλού­σιος, ναι. Σε κά­ποια άλλη φάση, μόλις βγήκα από τη φυ­λα­κή, ήταν το πα­νη­γύ­ρι στην Κρε­μα­στή. Και περ­νά­ει μια γυ­ναί­κα δίπλα μου και λέει «καλά, αυτός ακόμα έξω είναι;». Είχε πε­ρά­σει στον κόσμο ότι ήμουν κλέ­φτης.

• Είναι βαρύ φορ­τίο αυτό.

Είναι τε­ρά­στιο φορ­τίο. Γι αυτό μετά την από­φα­ση της δι­καιο­σύ­νης, ένιω­σα ότι επι­τέ­λους είχε ολο­κλη­ρω­θεί η από­δει­ξη του αντι­θέ­του. Από το 2010 και μετά αντι­με­τω­πί­ζω πάρα πολλά οι­κο­νο­μι­κά προ­βλή­μα­τα τα οποία δεν­προ­σφέ­ρο­νται βέ­βαια για δη­μό­σιο διά­λο­γο, ωστό­σο αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

• Υπο­θέ­τω θα ήταν και πο­λυ­δά­πα­νη όλη αυτή η πε­ρι­πέ­τεια, πέρα από τον ψυ­χο­λο­γι­κό φόρτο.

Βε­βαί­ως. Όλα αυτά, δι­κα­στή­ρια, δι­κη­γό­ροι, πα­ρά­βο­λα… είναι πολλά τα έξοδα, πάρα πολλά.

• Ο Μι­χά­λης Κορ­δί­νας λοι­πόν δεν κέρ­δι­σε χρή­μα­τα από την πο­λι­τι­κή, κέρ­δι­σε όμως κάτι;

Κέρ­δι­σα βέ­βαια. Οσο ήμουν δή­μαρ­χος κέρ­δι­σα τον σε­βα­σμό, την εκτί­μη­ση των συ­μπο­λι­τών μου… Είμαι πε­ρή­φα­νος για όλη μου τη θη­τεία, δεν με­τα­νιώ­νω για τί­πο­τα. Με τα λάθη που έχω κάνει, διότι δεν είναι δυ­να­τόν κά­ποιος στα 12 χρό­νια στη θέση του δη­μάρ­χου να μην έχει κάνει λάθη, λαν­θα­σμέ­νες επι­λο­γές…

• Λαν­θα­σμέ­νες επι­λο­γές συ­νερ­γα­τών;

Και συ­νερ­γα­τών. Ξέ­ρε­τε, στις εκλο­γές προ­σπα­θείς να βρεις τους κα­λύ­τε­ρους κάθε φορά για να κά­νεις μια ομάδα καλή. Τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές οι καλοί, θέ­λουν να μεί­νουν αμέ­το­χοι. Κι έτσι, βρί­σκε­σαι όχι απα­ραί­τη­τα με τους κα­λύ­τε­ρους αλλά με τους δια­θέ­σι­μους. Χωρίς να έχω κάτι ενα­ντί­ον όλων των συ­νερ­γα­τών μου, λέω όμως ότι θα μπο­ρού­σε να είναι κα­λύ­τε­ρα.

• Μετά τη λήξη της πε­ρι­πέ­τειας αυτής, η ενα­σχό­λη­ση ξανά με την πο­λι­τι­κή είναι στα πλάνα σας;

Ασχο­λού­μαι με την πο­λι­τι­κή για «προ­σω­πι­κή μου χρήση», που λένε.

• Δεν θα σας ξα­να­δού­με στα κοινά δη­λα­δή;

Δεν το βλέπω. Η πο­λι­τι­κή έχει χάσει το νόημά της. Δεν πα­ρά­γε­ται πια πο­λι­τι­κή, μόνο δια­χεί­ρι­ση γί­νε­ται. Λένε ότι «η πο­λι­τι­κή είναι η τέχνη του εφι­κτού», όμως επει­δή έχουν βα­φτί­σει τα πάντα ανέ­φι­κτα κατά το πε­ρί­φη­μο “δόγμα ΤΙΝΑ” της πε­ριό­δου Θά­τσερ «there is no alternative», που στη ση­με­ρι­νή εποχή είναι πιο επί­και­ρο από ποτέ, άρα εφό­σον δεν υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή για τί­πο­τα, η τέχνη του εφι­κτού παύει να υπάρ­χει, άρα η πο­λι­τι­κή αυ­το­α­ναι­ρεί­ται και αυ­το­α­κυ­ρώ­νε­ται… Αρα λοι­πόν γιατί να ασχο­λη­θεί κα­νείς με την πο­λι­τι­κή; Για να ει­σπρά­ξει την μήνη του κό­σμου επει­δή δεν μπο­ρεί να κάνει τί­πο­τα;

• Κακία, σή­με­ρα, κρα­τά­τε σε κά­ποιους;

Όχι. Πο­λι­τι­κά παι­χνί­δια παί­ζο­νταν, παί­ζο­νται και θα εξα­κο­λου­θούν να παί­ζο­νται πάντα. Κά­ποιος που δεν είναι αρε­στός φεύ­γει από τη μέση με οποιο­δή­πο­τε τρόπο και κό­στος. Εγώ δεν ήμουν πια αρε­στός γιατί ήμουν τρεις τε­τρα­ε­τί­ες δή­μαρ­χος, ήμουν πρό­ε­δρος στην ΤΕΔΚΔ, ήμουν πρό­ε­δρος στην ΕΤΑΙ­ΠΡΟ­ΦΥ­ΚΑ, ήμουν πρό­ε­δρος του πε­ρι­φε­ρεια­κού συμ­βου­λί­ου, ήμουν εκ­πρό­σω­πος της Δω­δε­κα­νή­σου στην ΚΕΔΚΕ. Είχαν πολλά «κακά» πάνω μου… Οπότε επει­δή δεν είχα ση­μεία ανα­φο­ράς ούτε υπουρ­γούς ούτε βου­λευ­τές και είχα μια αυ­τό­φω­τη πο­ρεία κατά κά­ποιον τρόπο, ασχέ­τως αν ήμουν με το ΠΑΣΟΚ –αυτό είναι κάτι δια­φο­ρε­τι­κό- δεν ήμουν λοι­πόν δια­χει­ρί­σι­μος.

• Αυτό για έναν πο­λι­τι­κό, δεν είναι συ­νή­θως πλε­ο­νέ­κτη­μα…

Ακρι­βώς!

­• Πά­ντως όλοι ακού­με γι αυτό πε­ρι­βό­η­το σύ­στη­μα το οποίο επι­κα­λεί­στε. Είναι με­τα­βαλ­λό­με­νο;

Δια­μορ­φώ­νε­ται ανα­λό­γως των συν­θη­κών κάθε φορά. Εμένα, λίγο έλει­ψε να με πε­ρά­σουν πει­θαρ­χι­κό από το ΠΑΣΟΚ επει­δή είχα βρα­βεύ­σει τον τότε πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Χ. Κόκ­κι­νο, που έλυσε το τε­ρά­στιο πρό­βλη­μα ύδρευ­σης της Κρε­μα­στής. Κι εκεί­νος αντί­στοι­χα από τη ΝΔ αντι­με­τώ­πι­σε το ίδιο πρό­βλη­μα, επει­δή δέ­χθη­κε να βρα­βευ­θεί από έναν «ΠΑ­ΣΟ­Κο». Εγώ είχα όραμα για την Αυ­το­διοί­κη­ση… Αι­σθά­νο­μαι προ­δο­μέ­νος από τον θεσμό τον ίδιο, από το πώς τον έκα­ναν να λει­τουρ­γή­σει τόσο σε επί­πε­δο Κα­πο­δι­στρια­κών Δήμων όσο και στο «πα­ρα­μύ­θι» του Καλ­λι­κρά­τη όπου έπεσα κι εγώ στη φάκα. Κι εγώ νό­μι­ζα ότι με τον Καλ­λι­κρά­τη θα φτιά­ξου­με τις πό­λεις-κράτη, την άμεση δη­μο­κρα­τία, την πραγ­μα­τι­κή αυ­το­δια­χεί­ρι­ση και την πραγ­μα­τι­κή ανά­πτυ­ξη… Αλλά όλα αυτά ήταν για λό­γους Μνη­μο­νί­ου, για να ελέγ­ξουν κα­λύ­τε­ρα τους αν­θρώ­πους που είναι το πρώτο σκα­λο­πά­τι εξου­σί­ας. Αν αυτοί οι άν­θρω­ποι είναι ελεγ­χό­με­νοι και είναι από όλες τις με­ριές εγκλω­βι­σμέ­νοι με τις νο­μο­θε­σί­ες, με τα μνη­μό­νια, θα απα­ξιω­θούν από τον κόσμο, δεν θα έχει ση­μείο ανα­φο­ράς ο κό­σμος ούτε σε το­πι­κούς πο­λι­τι­κούς, οπότε απα­ξιώ­νε­ται η Αυ­το­διοί­κη­ση… Θε­ω­ρεί­τε εσείς ότι ο κό­σμος πε­ρι­μέ­νει κάτι σή­με­ρα από το Δήμο του, ανε­ξαρ­τή­τως ποιος είναι δή­μαρ­χος;

• Τα σχέ­διά σας ποια είναι στο εξής; Τι θα θέ­λα­τε να κά­νε­τε;

Μετά από μια τέ­τοια πε­ρι­πέ­τεια οκτώ ετών, νο­μί­ζω ότι το πρώτο που θέλω είναι να ηρε­μή­σω και να δω το επάγ­γελ­μά μου ως μη­χα­νι­κός, στο οποίο έχω επι­στρέ­ψει από το 2011, που βέ­βαια περ­νά­ει μια τε­ρά­στια κρίση. Και τί­πο­τα άλλο. Να ενη­με­ρώ­νο­μαι για τα πο­λι­τι­κά δρώ­με­να και να έχω μια κρι­τι­κή σκέψη για όσα συμ­βαί­νουν.

• Το τη­λέ­φω­νό σας σή­με­ρα χτυ­πά­ει;

Ναι. Με πήραν πολ­λοί τη­λέ­φω­νο για να με συγ­χα­ρούν για την από­φα­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου. Με ξα­να­θυ­μή­θη­καν!

• Ολο αυτό πά­ντως πρέ­πει να ήταν ένα τε­ρά­στιο μά­θη­μα.

Οπωσ­δή­πο­τε. Δεν με εκ­πλήσ­σει πια τί­πο­τα. Εχω αλ­λά­ξει κι εγώ ως άν­θρω­πος και βλέπω δια­φο­ρε­τι­κά τους αν­θρώ­πους, όχι με την έν­νοια της κα­κί­ας. Δεν κρατώ κακία σε κα­νέ­ναν. Αλλά και οι άν­θρω­ποι και οι εντός ει­σα­γω­γι­κών «φίλοι» και τα κόμ­μα­τα νο­μί­ζω ότι με έχουν κάνει σο­φό­τε­ρο. Και πώς να τα αντι­με­τω­πί­ζω και πώς να δρω και πώς να σκέ­φτο­μαι…

• Κλεί­νο­ντας τι θα θέ­λα­τε να πείτε;

Σή­με­ρα δίνω αυτή τη συ­νέ­ντευ­ξη επει­δή χρη­μά­τι­σα δή­μαρ­χος. Θέλω να πω ότι είμαι υπε­ρή­φα­νος για την πο­ρεία που είχα στα κοινά, δεν έχω να ντρα­πώ για τί­πο­τα και κα­νέ­ναν. Ολες αυτές οι κα­τη­γο­ρί­ες έχουν κα­ταρ­ρεύ­σει πια και μπορώ να περ­πα­τώ με το κε­φά­λι ψηλά ξανά. Σκό­πι­μα οκτώ χρό­νια τώρα δεν είχα μι­λή­σει, δεν είπα τί­πο­τα, δεν έδωσα συ­νε­ντεύ­ξεις και δεν βγήκα σε κα­νά­λια για να πα­ρα­πο­νε­θώ, να φω­νά­ξω, να χτυ­πή­σω τα χέρια μου. Ποτέ δεν το έκανα αυτό γιατί ήξερα ότι όλη αυτή η πλάνη κά­ποια στιγ­μή με τη βο­ή­θεια της Δι­καιο­σύ­νης θα ανα­τρα­πεί και η αλή­θεια θα λάμ­ψει. Κι έτσι έγινε. Ευ­χα­ρι­στώ τη Δι­καιο­σύ­νη. Ουδέν κακόν αμι­γές καλού, μπο­ρεί να πέ­ρα­σα όλο αυτό αλλά δεν θα έβγαι­νε από πάνω μου αυτή η ρε­τσι­νιά αν δεν το περ­νού­σα.