Πέτη Πέρκα: «Η Νέα Αριστερά δεν πρόκειται να μετατραπεί σε συνιστώσα μιας αφηρημένης δημοκρατικής παράταξης»

«Η Νέα Αρι­στε­ρά δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί ως ένα “κόμμα τράν­ζιτ” χωρίς σαφή ιδε­ο­λο­γι­κή ταυ­τό­τη­τα, και δεν πρό­κει­ται να με­τα­τρα­πεί σε συ­νι­στώ­σα μιας αφη­ρη­μέ­νης δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρά­τα­ξης. Αντι­θέ­τως θα δια­τη­ρή­σει και θα εν­δυ­να­μώ­σει τη δική της σο­βα­ρή πα­ρου­σία εντός και εκτός Βου­λής».

Αυτό υπο­γραμ­μί­ζει σε συ­νέ­ντευ­ξή της προς τη “δ” η νέα εκ­πρό­σω­πος Τύπου της Νέας Αρι­στε­ράς η Πέτη Πέρκα η οποία ανέ­λα­βε κα­θή­κο­ντα στις 12 Φε­βρουα­ρί­ου 2026.

Σύ­ντο­μο βιο­γρα­φι­κό

Η Πέτη Πέρκα γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε στη Φλώ­ρι­να. Είναι δι­πλω­μα­τού­χος πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, από­φοι­τη της Πο­λυ­τε­χνι­κής Σχο­λής του ΑΠΘ, με Με­τα­πτυ­χια­κές Σπου­δές στα Συ­γκοι­νω­νια­κά (ΑΠΘ). Από τα φοι­τη­τι­κά της χρό­νια έχει συ­νε­χή και ενερ­γή πα­ρου­σία στην Αρι­στε­ρά, στους κοι­νω­νι­κούς αγώ­νες και στα κι­νή­μα­τα. Υπήρ­ξε μέλος της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής του ΣΥΝ και στη συ­νέ­χεια του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Διε­τέ­λε­σε αντι­πρό­ε­δρος και γε­νι­κή γραμ­μα­τέ­ας της ΕΜ­ΔΥ­ΔΑΣ, μέλος της Αντι­προ­σω­πεί­ας του Τε­χνι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ελ­λά­δας (ΤΕΕ) και μέλος της Διοι­κού­σας Επι­τρο­πής του ΤΕΕ/ΤΚ Μα­κε­δο­νί­ας. Συμ­με­τεί­χε στη Διοί­κη­ση του ΤΕΕ και ήταν υπεύ­θυ­νη για το πό­ρι­σμα ενά­ντια στην εξό­ρυ­ξη χρυ­σού στη Χαλ­κι­δι­κή. Έχει ερ­γα­στεί στον ιδιω­τι­κό και στη συ­νέ­χεια στον δη­μό­σιο τομέα (ΚΥΔΕΠ, ΔΕΚΕ, Ορ­γα­νι­σμός Ρυθ­μι­στι­κού Θεσ­σα­λο­νί­κης, Διεύ­θυν­ση Πε­ρι­βάλ­λο­ντος Πε­ρι­φέ­ρειας Κε­ντρι­κής Μα­κε­δο­νί­ας). Υπήρ­ξε ιδρυ­τι­κό μέλος και υπο­ψή­φια δη­μο­τι­κή σύμ­βου­λος των δη­μο­τι­κών κι­νή­σε­ων «Θεσ­σα­λο­νί­κη των Πο­λι­τών και της Οι­κο­λο­γί­ας» (2002, 2006) και «Θεσ­σα­λο­νί­κη Ανοι­χτή Πόλη» (2010). Επί­σης διε­τέ­λε­σε γε­νι­κή γραμ­μα­τέ­ας στο Υπουρ­γείο Με­τα­φο­ρών και Υπο­δο­μών και γε­νι­κή γραμ­μα­τέ­ας Δη­μό­σιας Πε­ριου­σί­ας στο Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών. Από τον Ιού­λιο του 2019 έως τον Νο­έμ­βριο του 2023 διε­τέ­λε­σε βου­λεύ­τρια Φλώ­ρι­νας με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΠΣ, καθώς και ανα­πλη­ρώ­τρια το­με­άρ­χης Με­τα­φο­ρών και ανα­πλη­ρώ­τρια το­με­άρ­χης Πε­ρι­βάλ­λο­ντος & Ενέρ­γειας της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομά­δας.

Στις εκλο­γές του 2023 επα­νε­κλέ­χθη­κε βου­λεύ­τρια Φλώ­ρι­νας. Τον Δε­κέμ­βριο του 2023 συ­νέ­βα­λε στη συ­γκρό­τη­ση της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομά­δας της Νέας Αρι­στε­ράς, στην οποία διε­τέ­λε­σε γραμ­μα­τέ­ας. Σή­με­ρα είναι μέλος της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής της Νέας Αρι­στε­ράς και ανα­λαμ­βά­νει την ευ­θύ­νη της εκ­προ­σώ­που Τύπου του κόμ­μα­τος. Συμ­με­τέ­χει ενερ­γά στο κί­νη­μα «March to Gaza Greece» και πρό­σφα­τα με­τεί­χε, ως μέλος της ελ­λη­νι­κής απο­στο­λής στην Αί­γυ­πτο, στη διε­θνή αν­θρω­πι­στι­κή πρω­το­βου­λία March to Gaza, όπως επί­σης και στον αν­θρω­πι­στι­κό στόλο Global Sumud Flotilla. Είναι μη­τέ­ρα δύο παι­διών.

• Η Νέα Αρι­στε­ρά κα­τέ­θε­σε τρο­πο­λο­γία για την θη­τεία του διοι­κη­τή της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος, στον από­η­χο των πο­λι­τι­κών αντι­δρά­σε­ων για τη συ­νέ­ντευ­ξη του Γιάν­νη Στουρ­νά­ρα στην «Ομάδα Αλή­θειας» και την προ­σπά­θεια να ανα­νε­ώ­σει τη θη­τεία του στην κε­ντρι­κή τρά­πε­ζα. Θα ήθελα το σχό­λιό σας.

Η επι­λο­γή του κ. Στουρ­νά­ρα να νο­μι­μο­ποι­ή­σει ως κα­νο­νι­κό μέσο τον προ­πα­γαν­δι­στι­κό μη­χα­νι­σμό της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας – που εμπλέ­κε­ται εκτός των άλλων και σε υπο­θέ­σεις δια­σπά­θι­σης δη­μό­σιου χρή­μα­τος με απευ­θεί­ας ανα­θέ­σεις- πραγ­μα­τι­κά ανέ­δει­ξε ένα θε­σμι­κό κενό. Η χωρίς όριο ανα­νέ­ω­ση των θη­τειών του κε­ντρι­κού τρα­πε­ζί­τη και των υπο­διοι­κη­τών της ΤτΕ, σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν λει­τουρ­γεί υπέρ της δια­φά­νειας και της ενί­σχυ­σης της εμπι­στο­σύ­νης των πο­λι­τών στη στα­θε­ρό­τη­τα και την αντι­κει­με­νι­κό­τη­τα της νο­μι­σμα­τι­κής αρχής. Άλ­λω­στε η ρύθ­μι­ση αυτή εφαρ­μό­ζε­ται σε κε­ντρι­κές τρά­πε­ζες πολ­λών κρα­τών και απο­τε­λεί πρα­κτι­κή καλής δια­κυ­βέρ­νη­σης.

• Το θέμα της συ­νερ­γα­σί­ας των προ­ο­δευ­τι­κών δυ­νά­με­ων βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο των πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών συ­ζη­τή­σε­ων. Πώς πα­ρα­κο­λου­θεί τις εξε­λί­ξεις η Νέα Αρι­στε­ρά; Υπάρ­χει πρό­σφο­ρο έδα­φος για συ­νερ­γα­σί­ες με στόχο την σύ­στα­ση ισχυ­ρού με­τώ­που απέ­να­ντι στον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη;

Η Νέα Αρι­στε­ρά πριν λίγες εβδο­μά­δες ολο­κλή­ρω­σε το προ­γραμ­μα­τι­κό της συ­νέ­δριο και συγ­χρό­νως κα­θό­ρι­σε τη στρα­τη­γι­κή της. Στο πρό­γραμ­μά μας απα­ντά­με στα κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα που έχου­με σή­με­ρα: την κρίση του κό­στους ζωής, τα θέ­μα­τα δη­μο­κρα­τί­ας και κρά­τους δι­καί­ου, την κλι­μα­τι­κή κρίση, την αντί­θε­ση στη στρο­φή στην πο­λε­μι­κή οι­κο­νο­μία.

Σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση ανα­λαμ­βά­νου­με πρω­το­βου­λί­ες κοι­νής δρά­σης μέσα στους μα­ζι­κούς χώ­ρους, με στόχο τη συ­γκρό­τη­ση ενός κοι­νω­νι­κού και πο­λι­τι­κού μπλοκ που θα ανα­τρέ­ψει την ιδε­ο­λο­γι­κή ηγε­μο­νία της Δε­ξιάς, και θα δώσει τέλος στη ση­με­ρι­νή δια­δι­κα­σία βί­αι­ης ανα­δια­νο­μής που βιώ­νου­με. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση όμως για εμάς η απά­ντη­ση δεν βρί­σκε­ται σε ευ­και­ρια­κές συ­γκολ­λή­σεις κο­ρυ­φής, αλλά στην ου­σια­στι­κή ανα­σύν­θε­ση της Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Με πολύ κα­θα­ρό λόγο στην πο­λι­τι­κή από­φα­ση του Συ­νε­δρί­ου μας απο­τυ­πώ­νε­ται η αντί­θε­σή μας στις απο­τυ­χη­μέ­νες κε­ντρώ­ες ή κε­ντρο­α­ρι­στε­ρές λύ­σεις. Η Νέα Αρι­στε­ρά δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί ως ένα «κόμμα τράν­ζιτ» χωρίς σαφή ιδε­ο­λο­γι­κή ταυ­τό­τη­τα, και δεν πρό­κει­ται να με­τα­τρα­πεί σε συ­νι­στώ­σα μιας αφη­ρη­μέ­νης δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρά­τα­ξης. Αντι­θέ­τως θα δια­τη­ρή­σει και θα εν­δυ­να­μώ­σει τη δική της σο­βα­ρή πα­ρου­σία εντός και εκτός Βου­λής. Θα είναι πα­ρού­σα στους κοι­νω­νι­κούς αγώ­νες, στους χώ­ρους δου­λειάς, στη νε­ο­λαία και θα κρατά ζω­ντα­νές τις ιδέες της κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης και της δη­μο­κρα­τί­ας. Πα­ρα­κο­λου­θού­με τις εξε­λί­ξεις με σο­βα­ρό­τη­τα, επι­μέ­νο­ντας ότι η Αρι­στε­ρά είναι χρή­σι­μη μόνο όταν θυ­μά­ται τον λόγο ύπαρ­ξής της: την υπε­ρά­σπι­ση των συμ­φε­ρό­ντων της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας.

• Σε όλες τις δη­μο­σκο­πή­σεις, η δυ­σα­ρέ­σκεια του κό­σμου είναι σε πολύ υψηλά επί­πε­δα, ενώ φαί­νε­ται ότι υπάρ­χει και άρ­νη­ση των πο­λι­τών για να πάνε στην κάλπη. Ποιο είναι το κύριο πρό­βλη­μα, κατά την εκτί­μη­σή σας που δη­μιουρ­γεί αυτό το κλίμα;

Η υψηλή δυ­σα­ρέ­σκεια και η άρ­νη­ση συμ­με­το­χής στην κάλπη δεν είναι τυ­χαία φαι­νό­με­να, αλλά το απο­τέ­λε­σμα μιας βα­θιάς κρί­σης εμπι­στο­σύ­νης προς το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα. Το κύριο πρό­βλη­μα έγκει­ται στο ό,τι οι πο­λί­τες αι­σθά­νο­νται πως η εξου­σία τους αντι­με­τω­πί­ζει συχνά ως πα­ρί­ες, πλη­γώ­νο­ντας την ίδια τη δη­μο­κρα­τία. Η ρίζα του κακού βρί­σκε­ται στις κυ­βερ­νη­τι­κές επι­λο­γές που με­τα­τρέ­πουν την κρίση σε κα­νο­νι­κό­τη­τα και τις ανι­σό­τη­τες σε κα­θε­στώς. Η ακρί­βεια, η φτω­χο­ποί­η­ση και η απορ­ρύθ­μι­ση των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων δη­μιουρ­γούν ένα αί­σθη­μα αδιε­ξό­δου, καθώς η κυ­βέρ­νη­ση φαί­νε­ται να υπο­θη­κεύ­ει το μέλ­λον της χώρας προς όφε­λος με­γά­λων συμ­φε­ρό­ντων.

Η αποχή είναι μια μορφή σιω­πη­λής δια­μαρ­τυ­ρί­ας απέ­να­ντι σε μια πο­λι­τι­κή που δεν δίνει λύ­σεις στα κα­θη­με­ρι­νά προ­βλή­μα­τα.

Όμως η πα­ραί­τη­ση δεν είναι λύση. Αντι­θέ­τως σε αυτή τη δύ­σκο­λη συ­γκυ­ρία απαι­τεί­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ η ενερ­γός συμ­με­το­χή πα­ντού. Στα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα, στα συν­δι­κά­τα, στις γει­το­νιές και βε­βαί­ως στις εκλο­γές.

Η Νέα Αρι­στε­ρά, κα­τα­θέ­τει μια πο­λι­τι­κή πρό­τα­ση που θέτει “κόκ­κι­νες γραμ­μές” στην κοι­νω­νι­κή αδι­κία και φι­λο­δο­ξεί να εμπνεύ­σει ξανά τον κόσμο να διεκ­δι­κή­σει μια ζωή με αξιο­πρέ­πεια, μα­κριά από τη λο­γι­κή των “λευ­κών επι­τα­γών”.

• Παρά το γε­γο­νός πως η Νέα Δη­μο­κρα­τία δεν δια­τη­ρεί τις δυ­νά­μεις της, βλέ­που­με πολλά κόμ­μα­τα με ακρο­δε­ξιό χα­ρα­κτή­ρα να ση­μειώ­νουν άνοδο. Πώς με­τα­φρά­ζε­ται αυτό και τι πρέ­πει να κά­νουν οι αρι­στε­ρές προ­ο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις;

Η άνο­δος πολ­λών ακρο­δε­ξιών κομ­μά­των δεν είναι μια ιδιαι­τε­ρό­τη­τα στον πο­λι­τι­κό «χάρτη», αλλά το απο­τέ­λε­σμα μιας βα­θιάς πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής κρί­σης. Αυτό είναι το πιο κρί­σι­μο ζή­τη­μα της επο­χής μας διε­θνώς, ακρι­βώς επει­δή εγκυ­μο­νεί πολ­λούς κιν­δύ­νους. Σε διε­θνές επί­πε­δο βλέ­που­με την ακρο­δε­ξιά να αυ­ξά­νει τις δυ­νά­μεις της, ακόμα και να ανα­λαμ­βά­νει κυ­βερ­νή­σεις. Και την ώρα που η ακρο­δε­ξιά ση­κώ­νει κε­φά­λι, η δεξιά ακρο­δε­ξιο­ποιεί­ται. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πως ΝΔ ενερ­γο­ποί­η­σε τον κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό, εν­σω­μά­τω­σε την ακρο­δε­ξιά ρη­το­ρι­κή, υπο­βάθ­μι­σε θε­σμούς και δι­καιώ­μα­τα, ανέ­χθη­κε ή ενορ­χή­στρω­σε πα­ρα­βιά­σεις (υπο­κλο­πές, επα­να­προ­ω­θή­σεις, ποι­νι­κο­ποί­η­ση αγώ­νων κ.α.). Την ίδια στιγ­μή, οι ακρο­δε­ξιές φωνές επι­χει­ρούν να πα­ρου­σια­στούν ως «αντι­συ­στη­μι­κές» ορί­ζο­ντας «εύ­κο­λους εχθρούς» (π.χ. πρό­σφυ­γες/με­τα­νά­στες, ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ κοι­νό­τη­τα) και ασκώ­ντας πίεση για πε­ριο­ρι­σμό θε­με­λιω­δών αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των (π.χ. αμ­βλώ­σεις), ποι­νι­κο­ποί­η­ση της δια­μαρ­τυ­ρί­ας και της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, καθώς και οπι­σθο­δρό­μη­ση. Έτσι, η ακρο­δε­ξιά «αν­θί­ζει» εκ­με­ταλ­λευό­με­νη τη φτώ­χεια, τον φόβο και την ανα­σφά­λεια που κα­τα­κλύ­ζουν τον λαό. Αυτό είναι το ση­μείο, όπου ο ρόλος των αρι­στε­ρών δυ­νά­με­ων θα πρέ­πει να είναι κα­τα­λυ­τι­κός, καθώς θα πρέ­πει να γί­νου­με ξανά η φωνή της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας και να δώ­σου­με με σθέ­νος την ιδε­ο­λο­γι­κή μάχη απέ­να­ντι στον φα­σι­σμό, απέ­να­ντι στην λο­γι­κή «There is no alternative».

Την «μάχη» αυτή οφεί­λου­με να την δώ­σου­με σε κάθε κοι­νω­νι­κό χώρο, στις γει­το­νιές, τα πα­νε­πι­στή­μια, τα σχο­λεία, τους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας. Είναι χρέος μας να πεί­σου­με ξανά τον κόσμο ότι η λύση για την βελ­τί­ω­ση των συν­θη­κών ζωής βρί­σκε­ται στα αρι­στε­ρά, στα κι­νή­μα­τα, στην συλ­λο­γι­κό­τη­τα και την διεκ­δί­κη­ση. Με ένα σχέ­διο που θα κα­θι­στά ξε­κά­θα­ρο ποιους θέλει να εκ­προ­σω­πή­σει, με σχέ­διο για τους μι­σθούς, τη στέγη, την υγεία, την παι­δεία, το κρά­τος πρό­νοιας. Με ένα σχέ­διο που δεν θα κάνει τους πλού­σιους πλου­σιό­τε­ρους και τους φτω­χούς φτω­χό­τε­ρους.