Ο βοσκός των Ιμίων: Αν μου έλεγαν να ξαναπάω, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη

Σή­με­ρα είναι 91 ετών και δι­η­γεί­ται στους νε­ό­τε­ρους τα βιώ­μα­τά του από τότε που του έκα­ναν από­νε­ρα στη βάρκα οι τουρ­κι­κές ακταιω­ροί, με σκοπό να του βου­λιά­ξουν το ψα­ρά­δι­κο και να μην φθά­σει στην ελ­λη­νι­κή χού­φτα γης, την οποία τόσο αγαπά.Μι­λώ­ντας στην εφη­με­ρί­δα «Έθνος της Κυ­ρια­κής», από το σπίτι του στην Κά­λυ­μνο δη­λώ­νει ότι αρ­χι­κά ο ίδιος και στη συ­νέ­χεια τα παι­διά του θα μπο­ρού­σαν να συ­νε­χί­σουν και μετά το 2004 να βό­σκουν τα κα­τσί­κια τους στα Ίμια, αρκεί να είχαν τη στή­ρι­ξη της πο­λι­τεί­ας:

«Με­τέ­φε­ρα για πρώτη φορά τα ζώα μου στη νη­σί­δα το 1984. Έπαιρ­να τη βάρκα μου από την Κά­λυ­μνο και πή­γαι­να εκεί για να τα φρο­ντί­ζω. Πα­ράλ­λη­λα μπο­ρού­σα να ψα­ρεύω. Στα­μά­τη­σα για λίγο λόγω της κρί­σης του 1996. Μετά, όμως, συ­νέ­χι­σα. Πή­γαι­να του­λά­χι­στον δύο με τρεις φορές την εβδο­μά­δα. Με βοη­θού­σαν πότε τα αγό­ρια μου και πότε η γυ­ναί­κα μου. Τότε έπαιρ­να σύ­ντα­ξη 700 ευρώ τον μήνα. Με αυτήν έπρε­πε να ζήσω. Μου έδι­ναν και ένα μικρό ποσό από τον Δήμο και έτσι μπο­ρού­σα, έστω με δυ­σκο­λί­ες, να βοσκώ τα πρό­βα­τά μου. Κά­ποια στιγ­μή, κοντά στο 2004, έπα­ψαν να μου δί­νουν χρή­μα­τα για να κα­λύ­πτω μέρος των εξό­δων μου, κυ­ρί­ως τα πε­τρέ­λαια για τη βάρκα».

Ο 91χρο­νος κυρ-Αντώ­νης το πήρε στην αρχή εγω­ι­στι­κά: «Σκέ­φτη­κα ότι δεν θα κάνω σε κα­νέ­ναν τη χάρη να στα­μα­τή­σω. Γιατί να μη βοη­θή­σω το κρά­τος μου; Η αλή­θεια είναι ότι στε­νο­χω­ρή­θη­κα πολύ. Όταν συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι δεν υπάρ­χει πρό­θε­ση στή­ρι­ξης, τότε ανα­γκα­στι­κά απο­σύρ­θη­κα. Άντε­χα τότε για κά­ποια χρό­νια ακόμα. Μετά θα μπο­ρού­σαν να ανα­λά­βουν τα παι­διά μου. Το λέει η ψυχή τους. Άλ­λω­στε, δεν ήταν λίγες οι φορές που τα έπαιρ­να μαζί μου. Ήξε­ραν τι πρέ­πει να κά­νουν και αγα­πού­σαν τον τόπο τους».Σαν σή­με­ρα θυ­μά­ται –όπως λέει– την τε­λευ­ταία φορά που ανέ­βη­κε στη νη­σί­δα το 2004. Προ­ϋ­πό­θε­ση ήταν να συ­νο­δεύ­ε­ται από λι­με­νι­κούς του το­πι­κού Λι­με­ναρ­χεί­ου, καθώς οι Τούρ­κοι είχαν εντεί­νει την προ­κλη­τι­κό­τη­τά τους:

«Οι λι­με­νι­κοί μού είπαν ότι δεν μπορώ να ανέβω μόνος μου στα Ίμια. Εγώ τους απά­ντη­σα ότι δεν χρειά­ζο­μαι συ­νο­δεία. Είχα ακόμα κά­ποια κα­τσί­κια εκεί. Δεν με εν­διέ­φε­ρε αν συ­να­ντού­σα Τούρ­κους. Εγώ θα έκανα τη δου­λειά μου. “Το σκέ­φτη­κες καλά;” μου είπαν. Τε­λι­κά πή­γα­με μαζί. Πράγ­μα­τι προ­σπά­θη­σαν να μας εμπο­δί­σουν».

Η προ­σπά­θεια εμ­βο­λι­σμού του πλοί­ου ανοι­χτής θα­λάσ­σης «Γαύ­δος» σχο­λιά­ζε­ται από τον Αντώ­νη Βε­ζυ­ρό­που­λο με μία φράση: «Σκυλί που γα­βγί­ζει δεν δα­γκώ­νει».

Ο ίδιος είχε βρε­θεί πολ­λές φορές στην ίδια θέση με τους λι­με­νι­κούς που επαν­δρώ­νουν τα σκάφη του ΛΣ και αντι­με­τω­πί­ζουν την τουρ­κι­κή εχθρό­τη­τα:

«Με θυ­μά­μαι να τα­ξι­δεύω με τη βάρκα μου για τη νη­σί­δα και να έρ­χο­νται δίπλα μου με­γά­λα τουρ­κι­κά σκάφη κά­νο­ντας ελιγ­μούς. Σαν τώρα θυ­μά­μαι τα άσπρα με­γά­λα πλωτά τους. Δη­μιούρ­γη­σαν από­νε­ρα με σκοπό να με βου­λιά­ξουν. Η βάρκα μου ήταν πολύ μικρή σε σχέση με τα δικά τους σκάφη. Έδει­χναν να μην τους εν­δια­φέ­ρει αν πέσω στη θά­λασ­σα και πνιγώ από τα κύ­μα­τα. Τους έδει­χνα, όμως, από την πλευ­ρά μου ότι είχα το σθέ­νος να συ­νε­χί­σω. Έκανα σαν να μην υπάρ­χουν. Συ­νέ­χι­ζα να τα­ξι­δεύω προς τον προ­ο­ρι­σμό μου. Μου είχε τύχει πολ­λές φορές να βρί­σκο­μαι πάνω στη βρα­χο­νη­σί­δα και να περ­νούν από πάνω μου αε­ρο­σκά­φη και ελι­κό­πτε­ρα. Σή­με­ρα είμαι 91 ετών. Αν μου έλε­γαν να πάω ξανά στα Ίμια, θα το έκανα χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη…».

Πηγή: Έθνος της Κυ­ρια­κής/ kalymnos-news.gr