Τι συνέβη τη νύχτα των Ιμίων: Η Ελλάδα και η Τουρκία μία ανάσα από τον πόλεμο

Τα Ίμια είναι δύο άνυ­δρα μι­κρο­σκο­πι­κά νη­σά­κια του νο­τιο­α­να­το­λι­κού Αι­γαί­ου, που το κα­θέ­να έχει έκτα­ση μι­κρό­τε­ρη από ένα γή­πε­δο πο­δο­σφαί­ρου. Δεν μπο­ρούν να κα­τοι­κη­θούν, δεν έχουν ομαλό έδα­φος και φυ­σι­κά δεν πα­ρά­γουν απο­λύ­τως τί­πο­τε. Μέχρι και τα Χρι­στού­γεν­να του 1995, μο­νά­χα ένας ηλι­κιω­μέ­νος Κα­λύ­μνιος τα επι­σκε­πτό­ταν, που βο­σκού­σε εκεί τα κα­τσί­κια και για να πε­ρά­σει η ώρα το ‘ριχνε στο ψά­ρε­μα.

Έναν μήνα αρ­γό­τε­ρα όχι απλώς ήταν αδύ­να­τον να πα­τή­σει το πόδι του στα γνώ­ρι­μα γι’ αυτόν νησιά, αλλά αντί­κρι­ζε με δέος από την ξύ­λι­νη βάρκα του, δε­κά­δες θη­ριώ­δη πο­λε­μι­κά πλοία του ελ­λη­νι­κού και του τουρ­κι­κού στό­λου να έχουν πε­ρι­κυ­κλώ­σει την αμε­λη­τέα συ­στά­δα των βρα­χο­νη­σί­δων και με τα πυ­ρο­βό­λα στραμ­μέ­να ο ένας απέ­να­ντι στον άλλον, να πε­ρι­μέ­νουν απλώς και μόνο μια δια­τα­γή από τους ανω­τέ­ρους τους προ­κει­μέ­νου να ανοί­ξουν πυρ κατά του επι­βου­λέα της κυ­ριαρ­χί­ας των ισχνών Ιμίων. Οι ηγε­σί­ες των δύο πλευ­ρών του Αι­γαί­ου βρί­σκο­νται μια ανάσα από την έναρ­ξη του πο­λέ­μου. Πώς και γιατί βρε­θή­κα­με σε αυτή την εξαι­ρε­τι­κά δρα­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, τα από­νε­ρα της οποί­ας βιώ­νου­με μέχρι και σή­με­ρα;

Νο­έμ­βριος 1995. Άγκυ­ρα, Υπουρ­γείο Εθνι­κής Αμύ­νης. Οι ανώ­τα­τοι επι­τε­λείς των τουρ­κι­κών ενό­πλων δυ­νά­με­ων προ­σέρ­χο­νται ανή­συ­χοι στην αί­θου­σα συ­σκέ­ψε­ων κρα­τώ­ντας στα χέρια τους απόρ­ρη­τους φα­κέ­λους, κά­ποιοι εκ των οποί­ων εμπε­ριέ­χουν ναυ­τι­κούς χάρ­τες του Αι­γαί­ου. Λίγο νω­ρί­τε­ρα, έχουν πλη­ρο­φο­ρη­θεί ότι η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση ανα­κοί­νω­σε πως θα επι­δο­τή­σει την εγκα­τά­στα­ση κα­τοί­κων της στις βρα­χο­νη­σί­δες του Αρ­χι­πε­λά­γους.

«Η Αθήνα επι­χει­ρεί ανοι­κτά τη διεύ­ρυν­ση των ορίων της υφα­λο­κρη­πί­δας της» εκτι­μά η στρα­τιω­τι­κή ηγε­σία της γεί­το­νος. Ο πα­ρι­στά­με­νος αρ­μό­διος υπουρ­γός Vefa Tanir

κου­νά­ει συ­γκα­τα­βα­τι­κά το κε­φά­λι. Ανα­ζη­τού­νται επει­γό­ντως τρό­ποι αντί­δρα­σης.

Η «τυ­χαία» προ­σά­ρα­ξη

Τα Χρι­στού­γεν­να του ίδιου έτους ένα τουρ­κι­κό φορ­τη­γό πλοίο ονό­μα­τι «Figen Akat», προ­σα­ρά­ζει «κατά λάθος» σε αβαθή ύδατα, μια ανάσα από τη Μικρή Ίμια. Το κο­ντι­νό

λι­με­ναρ­χείο Κα­λύ­μνου ετοι­μά­ζε­ται να στεί­λει ρυ­μουλ­κό για την απο­κόλ­λη­σή του, αλλά ο Τούρ­κος πλοί­αρ­χος αρ­νεί­ται. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι βρί­σκε­ται σε ύδατα της πα­τρί­δας του

και άρα πρέ­πει να τον βοη­θή­σει η εξ Ανα­το­λών ακτο­φυ­λα­κή.

Οι αρχές της Κα­λύ­μνου ει­δο­ποιούν την αρ­μό­δια διεύ­θυν­ση του Υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών για τα κα­θέ­κα­στα, η οποία με τη σειρά της επι­κοι­νω­νεί με τη Διεύ­θυν­ση Ελ­λη­νι­κών Υπο­θέ­σε­ων του τουρ­κι­κού Υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών που απα­ντά πως ανε­ξάρ­τη­τα από το ποιος θα ανα­λά­βει τη διά­σω­ση του πλοί­ου, υπάρ­χει γε­νι­κό­τε­ρα θέμα κυ­ριό­τη­τας των Ιμίων. Είναι ξε­κά­θα­ρο ότι κάτι δεν πάει καλά.

Τε­λι­κά στις 28 Δε­κεμ­βρί­ου δύο ελ­λη­νι­κά ρυ­μουλ­κά απο­κολ­λούν το φορ­τη­γό, αλλά η διέ­νε­ξη με την αντί­πε­ρα όχθη του Αι­γαί­ου μόλις έχει ξε­κι­νή­σει. Στις 29 Δε­κεμ­βρί­ου το τουρ­κι­κό Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών επι­δί­δει στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση δια­κοί­νω­ση, όπου υπο­στη­ρί­ζει ότι οι βρα­χο­νη­σί­δες Ίμια είναι κα­τα­χω­ρη­μέ­νες στο κτη­μα­το­λό­γιο του νομού Μπό­ντρουμ της Αλι­καρ­νασ­σού. Αρ­χί­ζουν να βγαί­νουν από τις φα­ρέ­τρες τα δι­πλω­μα­τι­κά επι­χει­ρή­μα­τα.

Το ανε­βο­κα­τέ­βα­σμα των ση­μαιών

Σχε­δόν ένα μήνα αρ­γό­τε­ρα, στις 25 Ια­νουα­ρί­ου του 1996, ο δή­μαρ­χος Κα­λύ­μνου Δη­μή­τρης Δια­κο­μι­χά­λης, συ­νο­δευό­με­νος από τον αστυ­νο­μι­κό διευ­θυ­ντή και δύο

κα­τοί­κους του νη­σιού, πη­γαί­νει στη Μικρή Ίμια και θο­ρυ­βη­μέ­νος από τα όσα ακού­ει να λέ­γο­νται για την πε­ριο­χή του, υψώ­νει την ελ­λη­νι­κή ση­μαία. Λίγες ώρες αρ­γό­τε­ρα η

γα­λα­νό­λευ­κη κυ­μα­τί­ζει και στη Με­γά­λη Ίμια.

Τα τουρ­κι­κά κα­νά­λια με­τα­δί­δουν τις ει­κό­νες προ­κα­λώ­ντας ανα­στά­τω­ση στην κοινή γνώμη της γεί­το­νος. Δύο δη­μο­σιο­γρά­φοι της λαϊ­κής εφη­με­ρί­δας Hurriyet με­τα­βαί­νουν

στις 27 του μηνός με ναυ­λω­μέ­νο ελι­κό­πτε­ρο στη Μικρή Ίμια. Υπο­στέλ­λουν τη ση­μαία μας και υψώ­νουν την τουρ­κι­κή. Το όλο γε­γο­νός βι­ντε­ο­σκο­πεί­ται και κάνει τον γύρο του κό­σμου.

Η Αθήνα σύ­ρε­ται ανα­γκα­στι­κά στο «παι­χνί­δι» των ση­μαιών. Στέλ­νει στην πε­ριο­χή πε­ρι­πο­λι­κό του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού και υπο­στέλ­λει την ημι­σέ­λη­νο. Το έν­στο­λο πλή-

ρωμα όμως δεν αρ­κεί­ται σε αυτό και παίρ­νει την πρω­το­βου­λία να ξα­να­το­πο­θε­τή­σει την ελ­λη­νι­κή ση­μαία, πα­ρα­βαί­νο­ντας τις πο­λι­τι­κές εντο­λές.

Οι Τούρ­κοι πολ­λα­πλα­σιά­ζουν τα πα­ρα­πλέ­ο­ντα πλοία, οπότε το βράδυ της 28ης Ια­νουα­ρί­ου Έλ­λη­νες βα­τρα­χάν­θρω­ποι ανε­βαί­νουν στη μια βρα­χο­νη­σί­δα για να φυ­λά­νε τη ση­μαία μας.

Πρω­θυ­πουρ­γι­κές απει­λές

Όσο διαρ­κεί το ανε­βο­κα­τέ­βα­σμα των εθνι­κών συμ­βό­λων, στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή της χώρας κα­τα­γρά­φο­νται ση­μα­ντι­κές ανα­κα­τα­τά­ξεις. Ο βαριά ασθε­νής Αν­δρέ­ας

Πα­παν­δρέ­ου έχει πα­ραι­τη­θεί από πρω­θυ­πουρ­γός και τη θέση του ανα­λαμ­βά­νει ο 60χρο­νος εκ­συγ­χρο­νι­στής Κώ­στας Ση­μί­της.

Από­γευ­μα της Δευ­τέ­ρας 29 Ια­νουα­ρί­ου ανα­γι­γνώ­σκει στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής τις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις της κυ­βέρ­νη­σής του και στέλ­νει μή­νυ­μα στην Άγκυ­ρα,

ότι θα αντι­δρά­σει άμεσα σε οποια­δή­πο­τε πε­ραι­τέ­ρω πρό­κλη­ση. Την Τρίτη, η 50χρονη Τουρ­κά­λα πρω­θυ­πουρ­γός Tansu Çiller θα ξε­κα­θα­ρί­σει στην Εθνο­συ­νέ­λευ­ση της χώρας της ότι «την επό­με­νη ημέρα δεν θα κυ­μα­τί­ζει η ελ­λη­νι­κή ση­μαία στην Kardak (Ίμια)». Η κα­τά­στα­ση έχει ξε­φύ­γει από κάθε έλεγ­χο. Εάν δεν βρε­θεί άμεσα λύση, ανα­μέ­νε­ται σύρ­ρα­ξη.

Η έξο­δος του πά­νο­πλου στό­λου

Το ίδιο κιό­λας από­γευ­μα τα ελ­λη­νι­κά κα­νά­λια με­τα­δί­δουν απευ­θεί­ας την έξοδο του στό­λου μας από τον δί­αυ­λο του ναυ­στάθ­μου της Σα­λα­μί­νας. Απο­πλέ­ουν πά­νο­πλα τα 4/5

των με­γά­λων πλοί­ων μας και κα­τευ­θύ­νο­νται τα­χέ­ως στο νο­τιο­α­να­το­λι­κό Αι­γαίο για να αντι­με­τω­πί­σουν τα τουρ­κι­κά, που την ίδια ώρα απο­πλέ­ουν από τη Σμύρ­νη με το 50%

των δυ­νά­με­ών τους.

Η δια­τα­γή που έχουν πάρει οι κυ­βερ­νή­τες από το Γε­νι­κό Επι­τε­λείο Ναυ­τι­κού είναι ξε­κά­θα­ρη: «Στο­χο­ποι­ή­σα­τε κάθε τουρ­κι­κή μο­νά­δα». Στον Έβρο και στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου κη­ρύσ­σε­ται επι­στρά­τευ­ση το­πι­κών εφε­δρειών. Τη νύχτα της 30ής Ια­νουα­ρί­ου η στρα­τιω­τι­κή και πο­λι­τι­κή ηγε­σία συ­νε­δριά­ζει στο γρα­φείο του πρω­θυ­πουρ­γού στη Βουλή (και όχι στο ει­δι­κά δια­μορ­φω­μέ­νο Κέ­ντρο Επι­χει­ρή­σε­ων του Πε­ντα­γώ­νου, όπως προ­βλέ­πε­ται σε τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις, προ­κει­μέ­νου να δο-

θεί χα­ρα­κτή­ρας πο­λε­μι­κού συμ­βου­λί­ου), ενώ εκα­τομ­μύ­ρια πο­λί­τες πα­ρα­μέ­νουν άγρυ­πνοι αγω­νιώ­ντας για τις εξε­λί­ξεις.

Ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Θε­ό­δω­ρος Πά­γκα­λος, αντί να βρί­σκε­ται στο γρα­φείο του ή στο Κοι­νο­βού­λιο μαζί με τον πρω­θυ­πουρ­γό, επι­λέ­γει να με­τα­βεί στον τη­λε­ο­πτι­κό σταθ­μό Mega, πα­ρα­χω­ρώ­ντας πο­λύ­ω­ρη συ­νέ­ντευ­ξη. «Το έκανα για να κα­θη­συ­χά­σω τον ελ­λη­νι­κό λαό και να μη δείξω τη δρα­μα­τι­κό­τη­τα των στιγ­μών» θα πει αρ­γό­τε­ρα.

Στο πρω­θυ­πουρ­γι­κό γρα­φείο έχει προ­σέλ­θει και ο αρ­χη­γός ΓΕΕΘΑ, ναύ­αρ­χος Χρή­στος Λυ­μπέ­ρης, προ­σκο­μί­ζο­ντας χάρτη του Αι­γαί­ου και δα­κτυ­λο­γρα­φη­μέ­νο κεί­με­νο

με το οποίο ζη­τεί­ται η άδεια απο­δέ­σμευ­σης κα­νό­νων εμπλο­κής. Ο πρω­θυ­πουρ­γός του ζητά να αξιο­λο­γή­σει, από την οπτι­κή των ενό­πλων δυ­νά­με­ων, τη σο­βα­ρό­τη­τα τυχόν

απο­μά­κρυν­σης της ση­μαί­ας από τα Ίμια.

«Είναι πολύ σο­βα­ρό. Οι αξιω­μα­τι­κοί ορ­κι­ζό­μα­στε στη ση­μαία. Εάν φύγει, φο­βά­μαι ότι θα υπάρ­ξουν αντι­δρά­σεις στο στρά­τευ­μα και μπο­ρεί να πέσει η κυ­βέρ­νη­ση» θα του πει. Ο κ. Ση­μί­της όμως μει­διά. «Είσθε συ­ναι­σθη­μα­τι­κός και υπερ­βο­λι­κός» απα­ντά.

«Θα νι­κή­σου­με;»

Ακο­λού­θως ο πρω­θυ­πουρ­γός θέτει νέο ερώ­τη­μα. «Αν πάμε σε σύ­γκρου­ση, θα νι­κή­σου­με;». «Σε αυτή τη φάση, του απα­ντά ο ναύ­αρ­χος, έχου­με τα­κτι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα.

Θα τους κα­τα­φέ­ρου­με γερό χτύ­πη­μα γιατί ο στό­λος μας έχει λάβει κα­λύ­τε­ρες θέ­σεις απ’ αυ­τούς. Δεν μπορώ να σας υπο­σχε­θώ ότι σ’ έναν πό­λε­μο θα έχω τη νίκη στο πιάτο, θα πο­λε­μή­σου­με για να νι­κή­σου­με. Δώστε μου την άδεια να χτυ­πή­σου­με πρώ­τοι».

Στην επι­μο­νή Λυ­μπέ­ρη να του δο­θούν κα­νό­νες εμπλο­κής, ο Υπουρ­γός Εθνι­κής Αμύ­νης Γε­ρά­σι­μος Αρ­σέ­νης πα­ρα­τη­ρεί: «Αρ­χη­γέ, άφησε τα τώρα αυτά, εδώ έχου­με δια­πραγ­μα­τεύ­σεις», εξη­γώ­ντας ότι είχε συ­νο­μι­λή­σει λίγο πριν με τον Αμε­ρι­κα­νό αρ­χη­γό των ενό­πλων δυ­νά­με­ων John Shalikashvili, ο οποί­ος φέ­ρε­ται να του είχε εξη­γή­σει ότι γι’ αυτόν δεν υπήρ­χε πρό­βλη­μα εάν ένα άγημα απο­χω­ρώ­ντας έπαιρ­νε μαζί του και τη ση­μαία.

«Εσύ γιατί υπο­στη­ρί­ζεις άλλα στον πρω­θυ­πουρ­γό;». Ο Λυ­μπέ­ρης εξα­κο­λου­θού­σε να επι­μέ­νει στη στρα­τιω­τι­κή θέση περί ση­μαί­ας, οπότε πα­ρεμ­βαί­νει ο Θε­ό­δω­ρος Πά­γκα­λος και τον ρω­τά­ει κυ­νι­κά: «Βρε αρ­χη­γέ, δεν λέμε ότι τη φύ­ση­ξε ο αέρας, πως τη χτύ­πη­σε το κύμα, να τε­λειώ­νου­με;». 

Ώρα 01:40 τα ξη­με­ρώ­μα­τα, στο Γε­νι­κό Επι­τε­λείο Εθνι­κής Αμύ­νης κα­τα­φθά­νουν πλη­ρο­φο­ρί­ες ότι μέλη των τουρ­κι­κών ει­δι­κών δυ­νά­με­ων απο­βι­βά­ζο­νται στη Μικρή Ίμια, που άγνω­στο για ποιον λόγο, έχει μεί­νει αφύ­λα­κτη. Η τουρ­κι­κή ενέρ­γεια είχε ως στόχο την εξου­δε­τέ­ρω­ση του ελ­λη­νι­κού πλε­ο­νε­κτή­μα­τος πα­ρου­σί­ας βα­τρα­χαν­θρώ­πων και

ση­μαί­ας στη με­γα­λύ­τε­ρη βρα­χο­νη­σί­δα.

Όση ώρα διαρ­κεί η επι­χεί­ρη­ση, η πρω­θυ­πουρ­γός Çiller απο­φεύ­γει να απα­ντή­σει στις συ­νε­χείς τη­λε­φω­νι­κές κλή­σεις του Αμε­ρι­κα­νού προ­έ­δρου Bill Clinton που επι­διώ­κει την εκτό­νω­ση της έντα­σης. Ήταν μια ρι­ψο­κίν­δυ­νη από­φα­ση που θα μπο­ρού­σε να οδη­γή­σει σε πό­λε­μο.

Τέσ­σε­ρις αξιω­μα­τι­κοί νε­κροί

Ώρα 04:30 και ενώ ρόλο δια­πραγ­μα­τευ­τή με­τα­ξύ των δύο πλευ­ρών έχει ανα­λά­βει πλέον ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών των Η.Π.Α. και πο­λύ­πει­ρος δι­πλω­μά­της Richard Holbrooke, απο­νηώ­νε­ται από τη φρε­γά­τα «Ναυα­ρί­νο» ελι­κό­πτε­ρο του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού με τρι­με­λές πλή­ρω­μα, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στώ­σει την κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί στη νη­σί­δα που έχουν κα­τα­λά­βει οι Τούρ­κοι.

Οι και­ρι­κές συν­θή­κες στην πε­ριο­χή είναι πολύ άσχη­μες. Βρέ­χει, η νέ­φω­ση κα­λύ­πτει τα 7/8 του ου­ρα­νού, πνέ­ουν δυ­να­τοί νο­τιο­α­να­το­λι­κοί άνε­μοι 25 κόμ­βων, η ορα­τό­τη­τα είναι χα­μη­λή και στη θά­λασ­σα επι­κρα­τεί κυ­μα­τι­σμός, αλλά όλα αυτά δεν πτο­ούν το πλή­ρω­μα.

Ο ορ­γα­νι­σμός τους μια τέ­τοια νύχτα βρί­σκε­ται σε απί­στευ­τη υπε­ρέ­ντα­ση. Εί­κο­σι λεπτά αρ­γό­τε­ρα το ελι­κό­πτε­ρο ανα­φέ­ρει ότι ρί­χνο­ντας τον δυ­να­τό προ­βο­λέα στη Μικρή Ίμια, εντό­πι­σαν 10 κο­μά­ντος και μια ση­μαία με την ημι­σέ­λη­νο. Απο­στο­λή εξε­τε­λέ­σθη. Δί­νε­ται εντο­λή να επι­στρέ­ψει στη βάση.

Ενώ πετά με­τα­ξύ των βρα­χο­νη­σί­δων Πίτα και Κα­λό­λι­μνος, ο επι­κε­φα­λής του πλη­ρώ­μα­τος ανα­φέ­ρει βλάβη. Το στίγ­μα χά­νε­ται από τα ρα­ντάρ. Το ελι­κό­πτε­ρο έχει πέσει στη θά­λασ­σα. Σκο­τώ­νο­νται επί τόπου από κα­κώ­σεις και τα τρία μέλη του πλη­ρώ­μα­τος.

Ο κυ­βερ­νή­της, υπο­πλοί­αρ­χος Χρι­στό­δου­λος Κα­ρα­θα­νά­σης, ο ομοιό­βαθ­μος συ­γκυ­βερ­νή­της Πα­να­γιώ­της Βλα­χά­κος και ο χει­ρι­στής πτη­τι­κών συ­σκευών, αρ­χι­κε­λευ­στής Έκτο­ρας Για­λο­ψός. Στα πτώ­μα­τά τους δεν θα βρε­θούν ίχνη από βο­λί­δες πυ­ρο­βό­λου όπλου.

«No ships, no troops, no flags»

Επι­στρο­φή στο πο­λι­τι­κό και δι­πλω­μα­τι­κό πα­ρα­σκή­νιο. Ο Αμε­ρι­κα­νός υπουρ­γός Holbrooke όλες αυτές τις ώρες βρί­σκε­ται σε συ­νε­χή τη­λε­φω­νι­κή επι­κοι­νω­νία με τις πολι-

τικές ηγε­σί­ες της Ελ­λά­δας και της Τουρ­κί­ας.

Τα ξη­με­ρώ­μα­τα η υπερ­δύ­να­μη επι­βάλ­λει τη θέ­λη­σή της. «No ships, no troops, no flags» (ούτε πλοία, ούτε στρα­τεύ­μα­τα, ούτε ση­μαί­ες) θα δια­μη­νύ­σει. Η Αθήνα και η Άγκυ­ρα συ­ναι­νούν. Λίγο πριν ανα­τεί­λει ο ήλιος, ο στό­λος που βρί­σκε­ται στη δια­κε­καυ­μέ­νη ζώνη των Ιμίων λαμ­βά­νει σα­φείς οδη­γί­ες. «Θα φεύ­γει στα­δια­κά ένα δικό τους πλοίο και ένα δικό μας. Η δια­τα­γή θα δί­νε­ται κάθε φορά από το Γε­νι­κό Επι­τε­λείο Ναυ­τι­κού». Τε­λευ­ταία θα εγκα­τα­λεί­ψει τον θα­λάσ­σιο χώρο η κα­νο­νιο­φό­ρος «Πυρ­πο­λη­τής», αφού πρώτα πα­ρα­λά­βει τους άν­δρες των Ο.Υ.Κ. και τη ση­μαία από τη Με­γά­λη Ίμια.

Αλ­λη­λο­κα­τη­γο­ρί­ες

Το κλίμα στην αντί­πε­ρα όχθη του Αι­γαί­ου είναι θριαμ­βευ­τι­κό. Η πρω­θυ­πουρ­γός Çiller δη­λώ­νει ότι η επί­λυ­ση της κρί­σης ήταν απο­τέ­λε­σμα της σθε­να­ρής στά­σης της. Στην

Αθήνα από την άλλη πλευ­ρά, το κλίμα είναι βαρύ.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός Ση­μί­της, άπει­ρος στη δια­χεί­ρι­ση τέ­τοιου εί­δους κρί­σε­ων, προ­σπα­θεί αρ­χι­κά να απο­κρύ­ψει ότι είχε συμ­φω­νή­σει για την υπο­στο­λή της ελλη-

νικής ση­μαί­ας και ευ­χα­ρι­στεί από το βήμα του Κοι­νο­βου­λί­ου τους Αμε­ρι­κα­νούς για τη με­σο­λά­βη­ση, κάτι που προ­κα­λεί τη μήνη της αντι­πο­λί­τευ­σης. Εκτι­μού­σε ότι αφρό­νως

οδεύ­α­με σε πο­λε­μι­κή σύ­γκρου­ση με­γά­λων δια­στά­σε­ων και πως χά­σα­με το δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα διότι ο αρ­χη­γός ΓΕΕΘΑ ναύ­αρ­χος Χρή­στος Λυ­μπέ­ρης άφησε αφύ­λα­κτη τη δεύ­τε­ρη νη­σί­δα.

Ο ανώ­τα­τος αξιω­μα­τι­κός πι­στεύ­ει ωστό­σο ότι χά­θη­κε μια ιστο­ρι­κή ευ­και­ρία να κα­τα­γά­γου­με ένα συ­ντρι­πτι­κό χτύ­πη­μα στην Τουρ­κία, καθώς δια­θέ­τα­με το­πι­κή υπε­ρο­πλία

και κα­λύ­τε­ρη κι­νη­το­ποί­η­ση. «Στην πε­ριο­χή υπάρ­χουν πολ­λές νη­σί­δες. Το ζή­τη­μα δεν ήταν να απο­τρα­πεί η εύ­κο­λη κα­τά­λη­ψη μιας εξ αυτών, αλλά πώς θα αντι­δρού­σα­με στη συ­νέ­χεια» κατά την άποψή του.

Τα τε­κται­νό­με­να έχουν πε­ρά­σει στην κρίση της ιστο­ρί­ας. Τα από­νε­ρά της όμως σκιά­ζουν μέχρι και σή­με­ρα τις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις. Η κρίση έδωσε αφορ­μή στην

Άγκυ­ρα να θέσει ζή­τη­μα γκρί­ζων ζωνών, αμ­φι­σβη­τώ­ντας την κυ­ριαρ­χία μας σε αρ­κε­τά μι­κρο­νή­σια. Η επί­ση­μη ελ­λη­νι­κή θέση είναι πως τέ­τοιο ζή­τη­μα ούτε υπήρ­ξε, ούτε

υπάρ­χει.

Το παρόν άρθρο δη­μο­σιεύ­τη­κε στο πε­ριο­δι­κό All About History, που κυ­κλο­φο­ρεί μία φορά τον μήνα με το Εθνος της Κυ­ρια­κής

πηγή ethnos.gr

Γιώρ­γος Σαρ­ρής