Ως μη ασκηθείσες κρίθηκαν δύο αγωγές Τούρκων με τις οποίες διεκδικείται αποζημίωση «μαμούθ» για απαλλοτρίωση του ’40

Με τις υπ’ αρίθμ. 60 και 61/2022 απο­φά­σεις που εξέ­δω­σε το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου κρί­θη­καν ως μη ασκη­θεί­σες λόγω λαν­θα­σμέ­νης επί­δο­σής τους, οι δύο αγω­γές που άσκη­σαν κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου Τούρ­κοι που διεκ­δι­κούν απο­ζη­μί­ω­ση που αφορά σε de facto απαλ­λο­τρί­ω­ση και στην ανα­γνώ­ρι­ση ακυ­ρό­τη­τας των από 13 Μαΐου 1940 δια­ταγ­μά­των του Ιτα­λού κυ­βερ­νή­τη για την απαλ­λο­τρί­ω­ση δύο κτη­μα­το­με­ρί­δων στο Νιο­χώ­ρι!!

Το δι­κα­στή­ριο με τις δύο απο­φά­σεις του κα­θι­στά σαφές ότι οι επι­δό­σεις των αγω­γών έγι­ναν στην ΑΑΔΕ μόνο ως εκ­προ­σώ­που του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και ανα­λύ­ει πως το νο­μι­κό πλαί­σιο απαι­τεί την επί­δο­σή τους στον υπουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών.

4 Τούρ­κοι, όπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», άσκη­σαν αγω­γές ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου και ακο­λού­θως ενώ­πιον και του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου εις βάρος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου ως διά­δο­χου του Ιτα­λι­κού Δη­μο­σί­ου.

Οπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», με τις υπ’ αριθμ. 465 και 466/2022 απο­φά­σεις του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, ανε­στά­λη η πρό­ο­δος της δίκης αγω­γών εις βάρος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου ως διά­δο­χου του Ιτα­λι­κού Δη­μο­σί­ου που άσκη­σαν οι ίδιοι 4, μέ­χρις ότου δη­μο­σιευ­θεί τε­λε­σί­δι­κη από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου επί όμοιων αγω­γών που άσκη­σαν κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Πάνω από 100 τουρ­κι­κές ΜΚΟ έχουν ξε­κι­νή­σει δι­κα­στι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση για την επι­στρο­φή πε­ριου­σιών, που όπως υπο­στη­ρί­ζουν ανή­καν σε Τούρ­κους, οι οποί­οι ζού­σαν στα Δω­δε­κά­νη­σα, ει­δι­κά σε Κω, Ρόδο, Δυ­τι­κή Θράκη και Κρήτη.

Το θέμα, όπως προ­α­νήγ­γει­λαν τουρ­κι­κά ΜΜΕ, θα με­τα­φερ­θεί μέσω των τουρ­κι­κών ενώ­σε­ων στα Ηνω­μέ­να Έθνη, την ΕΕ, τον ΟΑΣΕ και το ΕΔΑΔ. Πρό­κει­ται για ένα νέο δείγ­μα της τουρ­κι­κής προ­κλη­τι­κό­τη­τας που εκ­δη­λώ­νε­ται σε όλα τα επί­πε­δα. Οι 4 Τούρ­κοι, άσκη­σαν αρ­χι­κώς αγωγή ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου την 26η Ιου­νί­ου 2020. Με την αγωγή ζη­τεί­ται η ανα­γνώ­ρι­ση ακυ­ρό­τη­τας δια­ταγ­μά­των και απο­ζη­μί­ω­σης λόγω αδυ­να­μί­ας αυ­τού­σιας από­δο­σης πο­σο­στών ακι­νή­των και ει­δι­κό­τε­ρα η ανα­γνώ­ρι­ση ακυ­ρό­τη­τας τού από 13 Μαΐου 1940 δια­τάγ­μα­τος περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιτα­λού Κυ­βερ­νή­τη για δύο με­ρί­δες οι­κο­δο­μών στο Νιο­χώ­ρι.

Στην αγωγή που άσκη­σαν ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου οι ενά­γο­ντες ισχυ­ρί­ζο­νται ότι δεν τους κα­θο­ρί­στη­κε κα­θό­λου απο­ζη­μί­ω­ση απαλ­λο­τρί­ω­σης και διεκ­δι­κούν απο­ζη­μί­ω­ση για την χρήση των ακι­νή­των που δια­τεί­νο­νται ότι τους ανή­κουν άλλως αν κρι­θεί ότι έχει υπάρ­ξει πα­ρα­γρα­φή αξιώ­σε­ων τους δε­κά­δων χι­λιά­δων ευρώ!!! Όπως δια­τεί­νο­νται ο πα­τέ­ρας της πρώ­της και η μη­τέ­ρα των υπο­λοί­πων, είχαν πο­σο­στά στα ακί­νη­τα τα οποία απαλ­λο­τριώ­θη­καν… πα­ρά­νο­μα από το Ιτα­λι­κό Δη­μό­σιο με τα από 13-05-1940 δια­τάγ­μα­τα του Ιτα­λού Κυ­βερ­νή­τη το 1940 υπέρ του Ιτα­λι­κού Δη­μο­σί­ου και τα οποία κα­τα­χω­ρή­θη­καν στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία με δύο από 16 Μαΐου 1940 πρά­ξεις για λό­γους δη­μό­σιας ωφέ­λειας. Με­τέ­πει­τα τα ακί­νη­τα με πράξη της 12ης Μαρ­τί­ου 1955 πε­ρι­ήλ­θαν στον Ορ­γα­νι­σμό Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας Δη­μο­σί­ου Δωδ/σου (Ν.2100/1952).

Δυ­νά­μει του από 17 Φε­βρουα­ρί­ου 1968 συμ­βο­λαί­ου συμ­βο­λαιο­γρά­φου Ρόδου με­τα­γεγ­γραμ­μέ­νου στο κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου πω­λή­θη­κε σε ιδιώ­τη από τον προ­α­να­φερ­θέ­ντα Ορ­γα­νι­σμό ενώ άλλο τμήμα πω­λή­θη­κε στον Οι­κο­δο­μι­κό συ­νε­ται­ρι­σμό εφο­ρια­κών και τα­μεια­κών υπαλ­λή­λων Ρόδου «Ο ΠΑ­ΝΟΡ­ΜΙ­ΤΗΣ» δυ­νά­μει του από 17 Δε­κεμ­βρί­ου 1960 συμ­βο­λαί­ου.

Κα­τό­πιν τού­των, στο ένα ακί­νη­το ανε­γέρ­θη πο­λυώ­ρο­φη οι­κο­δο­μή σε έκτα­ση 245,4 τ.μ. ενώ το άλλο πε­ρι­ήλ­θε στην κυ­ριό­τη­τα του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου κα­ταρ­γη­θέ­ντος του προ­α­να­φερ­θέ­ντος Ορ­γα­νι­σμού με το Ν.Δ. 195/1973 (υπ’αριθμ. πραξ. 5975/23-05-1975).

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι δυ­νά­μει δύο απο­φά­σε­ων του έτους 2020 του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου (εκού­σια δια­δι­κα­σία) ανα­γνω­ρί­στη­κε πως υπάρ­χει δε­δι­κα­σμέ­νο που απορ­ρέ­ει από την από 10 Σε­πτεμ­βρί­ου 1996 από­φα­ση του 3ου Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Χαλ­κη­δό­νας Τουρ­κί­ας με την οποία ανα­γνω­ρί­στη­κε ότι κλη­ρο­νό­μος του απο­βιώ­σα­ντος στις 30 Μαΐου 1996 στην Τουρ­κία δι­καιο­πά­ρο­χού τους είναι η πρώτη ενά­γου­σα κόρη του κατά 3 με­ρί­δια από τα συ­νο­λι­κά 4 και ότι υπάρ­χει δε­δι­κα­σμέ­νο που απορ­ρέ­ει από την από 3 Νο­εμ­βρί­ου 2016 από­φα­ση του 14ου Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ιν­στα­μπούλ Τουρ­κί­ας με την οποία ανα­γνω­ρί­στη­κε ότι κλη­ρο­νό­μοι της απο­βιώ­σα­σας στις 14 Αυ­γού­στου 1997 είναι κατά 1 με­ρί­διο έκα­στος, από τα 3 με­ρί­δια συ­νο­λι­κά, τα 3 τέκνα της.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι με το από 13 Μαΐου 1940 διά­ταγ­μα περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιτα­λού Κυ­βερ­νή­τη που αφορά στην μια κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα και με το από 13 Μαΐου 1940 διά­ταγ­μα περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιτα­λού Κυ­βερ­νή­τη που αφορά στην δεύ­τε­ρη δεν κα­θο­ρί­σθη­κε κα­θό­λου απο­ζη­μί­ω­ση απαλ­λο­τρί­ω­σης και συ­νε­πώς ου­δε­μία κα­τα­βο­λή αυτής της απο­ζη­μί­ω­σης πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στους δι­καιού­χους που με­τα­ξύ αυτών ήταν ο πα­τέ­ρας της πρώ­της και η μη­τέ­ρα των υπο­λοί­πων ενα­γό­ντων.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι οι απαλ­λο­τριώ­σεις ήταν πα­ρά­νο­μες και ζη­τούν την ακύ­ρω­ση των προ­α­να­φερ­θέ­ντων δια­ταγ­μά­των και επει­δή η επι­στρο­φή των προ­α­να­φερ­θέ­ντων πο­σο­στών είναι αδύ­να­τη, κα­θό­σον τα προ­α­να­φερ­θέ­ντα ακί­νη­τα έχουν ήδη που­λη­θεί σε κα­λό­πι­στους τρί­τους και απο­τέ­λε­σαν νέες με­ρί­δες, ζη­τούν να τους επι­δι­κα­στεί απο­ζη­μί­ω­ση, η οποία συ­νί­στα­ται στην ση­με­ρι­νή εμπο­ρι­κή αξία, που έχουν όλα τα ακί­νη­τα κα­θό­σον, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται, είναι αδύ­να­τη η εκτί­μη­ση της τότε αξίας αυτών των ακι­νή­των.

Με την αγωγή ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου η πρώτη διεκ­δι­κεί 2.848.076,3 € και οι υπό­λοι­ποι από 632.905,3 € έκα­στος.