«No excuse»: Όταν η τέχνη ενδυναμώνει την φωνή των γυναικών και μάχεται την έμφυλη βία

Η γνω­στή ει­κα­στι­κός με τη διε­θνή κα­ριέ­ρα Ει­ρή­νη Βα­ζού­κου επι­στρέ­φει στη Ρόδο με μια ατο­μι­κή έκ­θε­ση που πε­ρι­λαμ­βά­νει ισχυ­ρά μη­νύ­μα­τα κατά της έμ­φυ­λης βίας και της κα­κο­ποί­η­σης των γυ­ναι­κών.

Χθες εγκαι­νιά­στη­κε στο Κα­τά­λυ­μα της Γαλ­λί­ας η έκ­θε­σή της «Νο EXCUSE» σε επι­μέ­λεια της ιστο­ρι­κού τέ­χνης Πόλυς Χα­τζη­μάρ­κου.

Με αφορ­μή τα εγκαί­νια της έκ­θε­σης, πα­ρα­χώ­ρη­σαν μια εξαι­ρε­τι­κά εν­δια­φέ­ρου­σα συ­νέ­ντευ­ξη στη «δη­μο­κρα­τι­κή» για την τέχνη και πώς μπο­ρεί να εν­δυ­να­μω­θεί η φωνή των γυ­ναι­κών μέσα από αυτήν.

• Μόλις πριν λί­γους μήνες, τον πε­ρα­σμέ­νο Μάιο, κυρία Βα­ζού­κου πα­ρου­σιά­σα­τε έργα σε ατο­μι­κή έκ­θε­ση στο Πα­ρί­σι με τίτλο “light the fire”. Χθες Σάβ­βα­το 23 Νο­εμ­βρί­ου εγκαι­νιά­στη­κε ακόμα μία ατο­μι­κή έκ­θε­σή σας στη Ρόδο στο Κα­τά­λυ­μα της Γαλ­λί­ας με τίτλο “No Excuse”, με επι­με­λή­τρια την Πόλυ Χα­τζη­μάρ­κου. Τι πε­ρι­μέ­νου­με να δούμε από αυτή την έκ­θε­ση;

Eιρήνη Bαζού­κου: Η έκ­θε­ση No EXCUSE πε­ρι­λαμ­βά­νει επι­τοί­χια ζω­γρα­φι­κά έργα, κα­τα­σκευ­ές – γλυ­πτά και εγκα­τα­στά­σεις. Είναι η δεύ­τε­ρη φορά που πε­ρι­λαμ­βά­νω κα­τα­σκευ­ές σε ατο­μι­κή μου έκ­θε­ση, κά­ποιες εξ αυτών τις έδει­ξα στο Πα­ρί­σι, και κά­ποιες τις δη­μιούρ­γη­σα πολύ πρό­σφα­τα και χαί­ρο­μαι πολύ που πα­ρου­σιά­ζο­νται πρώτη φορά στο νησί μου. Η επι­λο­γή του υλι­κού και της τε­χνι­κής που θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σω, εξαρ­τά­ται από αυτό που κάθε φορά θέλω να εκ­φρά­σω. Η ιδέα με οδη­γεί στο υλικό καθώς τα έργα έχουν με­τα­φο­ρι­κές έν­νοιες. Η θε­μα­τι­κή μου είναι «βαριά», θέλω όμως να πι­στεύω ότι έχει ποιό­τη­τα, αλλά αυτό είναι κάτι που θα το κρί­νει το κοινό που θα έλθει να δει την έκ­θε­ση.

Πόλυ Χα­τζη­μάρ­κου: Ο επι­σκέ­πτης θα δει τις ζω­γρα­φι­κές σει­ρές με τα «κα­μέ­να ημε­ρο­λό­για» και τα εξ­πρε­σιο­νι­στι­κά λευκά γυ­ναι­κεία ρούχα -υπο­ψί­ες νυ­φι­κών ρού­χων ή νυ­χτι­κών- κρε­μα­σμέ­να σε σταυ­ρούς. Για τα τε­λευ­ταία, υπάρ­χει μια δι­συ­πό­στα­τη ανά­γνω­ση: Είναι έτοι­μα να καούν πάνω από έτοι­μους βω­μούς φω­τιάς ή στέ­κουν ως ηρω­ι­κά σύμ­βο­λα που επέ­ζη­σαν της έμ­φυ­λης κα­τα­στρο­φής και ανε­μί­ζουν ως πα­ντιέ­ρες δύ­να­μης και αν­θε­κτι­κό­τη­τας; Έπει­τα, είναι η εγκα­τά­στα­ση με τα φο­ρέ­μα­τα από κόκ­κι­νο συρ­μα­τό­πλεγ­μα που «φω­νά­ζουν» εγκλει­σμό, πό­λε­μο και πληγή. Τα φο­ρέ­μα­τα είναι πε­ρα­σμέ­να -όχι τυ­χαία,- σε σι­δε­ρέ­νιες αυ­το­σχέ­διες κρε­μά­στρες. Μας υπεν­θυ­μί­ζουν τις σκο­τει­νές επο­χές για το γυ­ναι­κείο σώμα, όταν η με­ταλ­λι­κή κρε­μά­στρα -μαζί με άλλα αιχ­μη­ρά αντι­κεί­με­να-, γι­νό­ταν «ερ­γα­λείο» για πα­ρά­νο­μες κα αυ­το­σχέ­διες αμ­βλώ­σεις, επι­κίν­δυ­νους τραυ­μα­τι­σμούς και θα­νά­τους. Ηδη από τα δε­κα­ε­τί­ες του ’60 και του ’70 μέχρι σή­με­ρα, το σχέ­διο της κρε­μά­στρας απο­τε­λεί σύμ­βο­λο των αγώ­νων για το δι­καί­ω­μα στην άμ­βλω­ση και την pro-choice αυ­το­διά­θε­ση του γυ­ναι­κεί­ου σώ­μα­τος.

Ως σύμ­βο­λο του τι ήταν και τι θα μπο­ρού­σε να είναι ξανά. Να φέρω μόνο ως ένα πα­ρά­δειγ­μα από το πρό­σφα­το 2022, την αναί­ρε­ση της ομο­σπον­δια­κής συ­νταγ­μα­τι­κής κα­το­χύ­ρω­σης του δι­καιώ­μα­τος στην άμ­βλω­ση από το Ανώ­τα­το Δι­κα­στή­ριο των ΗΠΑ. Τέλος, το κοινό θα δει τη σειρά με τις γλυ­πτι­κές κα­τα­σκευ­ές, οι πε­ρισ­σό­τε­ρες από οξει­δω­μέ­νο χαλκό αλλά και την εγκα­τά­στα­ση με τους ευ­με­γέ­θεις λευ­κούς κρί­νους, που είναι κρε­μα­σμέ­νοι ανά­πο­δα και από τα μα­κριά κο­τσά­νια τους.

• «No EXCUSE»: τι ακρι­βώς δη­λώ­νει ο τί­τλος της έκ­θε­σης;

Eιρήνη Bαζού­κου: Έχει να κάνει με την έμ­φυ­λη βία. ‘Χρη­σι­μο­ποιώ’ χρό­νια τώρα την τέχνη μου για να με­τα­φέ­ρω τους προ­βλη­μα­τι­σμούς μου, σχε­τι­κά με θέ­μα­τα αδι­κί­ας του γυ­ναι­κεί­ου φύλου… Κα­κο­ποί­η­ση, γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες, ανι­σό­τη­τα, βία, πα­τριαρ­χία, συ­ντη­ρη­τι­σμός, αντι­με­τώ­πι­ση από κρά­τος, θρη­σκεία, κ.α. Και δεν πε­ριο­ρί­ζο­μαι μόνο στα δικά μας ζη­τή­μα­τα, δη­λα­δή στα όσα συμ­βαί­νουν στη χώρα μας. Εν­δια­φέ­ρο­μαι πολύ για τα θέ­μα­τα των γυ­ναι­κών σε όλο τον κόσμο. Στην έκ­θε­ση, όπως είπε η Πόλυ, υπάρ­χουν κά­ποια έργα που έχουν δη­μιουρ­γη­θεί για το αυ­το­νό­η­το δι­καί­ω­μα των γυ­ναι­κών στο σώμα τους και το δι­καί­ω­μα στην άμ­βλω­ση. Τί­πο­τα πλέον δεν θε­ω­ρεί­ται δε­δο­μέ­νο. Ούτε τα δι­καιώ­μα­τα που απο­κτή­θη­καν με πολ­λούς αγώ­νες πριν χρό­νια.

Ο κό­σμος έχει μία συ­ντη­ρη­τι­κή οπι­σθο­δρό­μη­ση και θεωρώ ότι είναι χρέος μας να μην εφη­συ­χά­ζου­με. Ελ­πί­ζω και εύ­χο­μαι η τέχνη μου να γίνει δί­ο­δος ανά­με­σα στον θεατή και στο κοι­νω­νι­κό πρό­βλη­μα και τα μη­νύ­μα­τα, που θέλω να με­τα­φέ­ρω, να γί­νουν αφορ­μή για συ­ζή­τη­ση και ευαι­σθη­το­ποί­η­ση. Δεν θα μπο­ρού­σα ποτέ να αδια­φο­ρή­σω για το τι γί­νε­ται στον κόσμο, δε θα μπο­ρού­σα να δη­μιουρ­γώ έργα που να είναι εντε­λώς έξω από την κοι­νω­νία. Θέλω να πι­στεύω ότι η τέχνη μου είναι με ένα τρόπο «στρα­τευ­μέ­νη».

• Πόλυ Χα­τζη­μάρ­κου: Ο τί­τλος “No excuse” («Καμία δι­καιο­λο­γία») είναι δα­νει­σμέ­νος από την ομώ­νυ­μη κα­μπά­νια του ΟΗΕ (UN Women) που εστιά­ζει στα νο­μι­κά πλαί­σια που χρειά­ζε­ται να ενι­σχυ­θούν, για τη δια­σφά­λι­ση της ασφά­λειας των γυ­ναι­κών και την εξά­λει­ψη της έμ­φυ­λης και σε­ξουα­λι­κής βίας.

Καμία δι­καιο­λο­γία, καμία ανοχή, δη­λώ­νει και η ίδια μέσα από τα έργα της. Η τέχνη της Ει­ρή­νης δεν απο­φεύ­γει τη δυ­σφο­ρία ή τις δύ­σκο­λες αλή­θειες. Αντί­θε­τα, ανα­γκά­ζει τον θεατή να υπο­λο­γί­σει το οδυ­νη­ρό, το άβολα οι­κείο, να ασχο­λη­θεί με τις ακα­τέρ­γα­στες γω­νί­ες των πιο ύπου­λων βιαιο­τή­των της κοι­νω­νί­ας.

Χρό­νια τώρα, το έργο της απο­τυ­πώ­νει την πο­λύ­πλευ­ρη φύση του θη­λυ­κού πόνου. Αλλά ακρι­βώς μέσα σε αυτήν την ευα­λω­τό­τη­τα, βρί­σκει τη δύ­να­μή της. Ιδιαί­τε­ρα στα έργα των δύο-τριών τε­λευ­ταί­ων ετών, πα­ρα­τη­ρού­με ότι το τραύ­μα της πα­τριαρ­χί­ας, του μι­σο­γυ­νι­σμού, των κοι­νω­νι­κών στε­ρε­ο­τύ­πων που -δυ­στυ­χώς- διαιω­νί­ζο­νται σε πα­ραλ­λα­γές, δεν είναι πλέον το τε­λι­κό της ση­μείο. Είναι ένα ση­μείο εκ­κί­νη­σης για την αλ­λα­γή, για την αν­θε­κτι­κό­τη­τα και αντί­στα­ση στην κοι­νω­νι­κή και έμ­φυ­λη αδι­κία.

• Κυρία Βα­ζού­κου, πείτε μας δύο λόγια για τη συ­νερ­γα­σία σας με την Πόλυ Χα­τζη­μάρ­κου η οποία είναι επι­με­λή­τρια της έκ­θε­σης. Βλέ­που­με στο βιο­γρα­φι­κό σας ότι, και στο πα­ρελ­θόν, έχει γρά­ψει και έχει επι­με­λη­θεί εκ­θέ­σεις σας.

Ει­ρή­νη Βα­ζού­κου: Την Πόλυ την γνώ­ρι­σα μέσω ενός δη­μό­σιου κα­λέ­σμα­τος προς την καλ­λι­τε­χνι­κή κοι­νό­τη­τα που είχε κάνει το 2001, όταν ερ­γα­ζό­ταν ως επι­με­λή­τρια στο Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης Ρόδου. Ετοί­μα­ζε το Μο.Τε.Ρ. (Μο­ντέρ­να Τέχνη Ρόδου), ένα ει­κα­στι­κό project με συ­νε­χό­με­νες εκ­θέ­σεις, εκ­παι­δευ­τι­κά προ­γράμ­μα­τα, δια­λέ­ξεις κ.α. Είδε τη δου­λειά μου και με επέ­λε­ξε να είμαι με­τα­ξύ των ει­κα­στι­κών του προ­γράμ­μα­τος. Από τότε ξε­κί­νη­σε μία εξαι­ρε­τι­κή συ­νερ­γα­σία που κρατά έως και σή­με­ρα, αλλά και μια δυ­να­τή φιλία. Η Πόλυ, εκτός από πολ­λές γνώ­σεις με τόσα πτυ­χία στον πο­λι­τι­σμό και στην τέχνη, έχει εμπει­ρία, έχει μία εξαι­ρε­τι­κή γραφή και απί­στευ­τη αντί­λη­ψη! Πα­ρα­κο­λου­θεί την πο­ρεία της δου­λειάς μου, συ­ζη­τά­με, με διορ­θώ­νει ή με επι­βρα­βεύ­ει και τη θεωρώ σύμ­μα­χό μου!.

Θα ήθελα να συ­μπλη­ρώ­σω ότι σ’ αυτή την έκ­θε­ση, έχω τις κα­λύ­τε­ρες επαγ­γελ­μα­τί­ες, η κάθε μία στον τομέα της, και υπάρ­χει αλ­λη­λο­ε­κτί­μη­ση και αλ­λη­λο­σε­βα­σμός. Είναι η κα­τα­ξιω­μέ­νη ει­κα­στι­κός φω­το­γρά­φος Καλ­λιό­πη Βου­τζα­λή, η οποία πρό­σφα­τα η οποία πρό­σφα­τα πα­ρου­σί­α­σε τη δου­λειά της σε ατο­μι­κή έκ­θε­ση στο Πα­ρί­σι, μετά την έκ­θε­σή της πέρσι στη Βουλή των Ελ­λή­νων. Είναι η «ψυχή» του Κα­τα­λύ­μα­τος της Γαλ­λί­ας, επί­τι­μη πρό­ξε­νος της Γαλ­λί­ας, Αλίκη Μοσχή. Είναι η εξαι­ρε­τι­κή γρα­φί­στρια Γε­ωρ­γία Κα­ζού­λη, η οποία, με τον επαγ­γελ­μα­τι­σμό και τη δη­μιουρ­γι­κή συ­νέ­πειά της, δη­μιούρ­γη­σε το ψη­φια­κό και έντυ­πο υλικό. Πάντα με εν­δια­φέ­ρει το επό­με­νο βήμα στην ει­κα­στι­κή μου πο­ρεία, θέλω να έχω συ­νερ­γά­τες που θαυ­μά­ζω και εκτι­μώ. Και βέ­βαια, θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω το Δ.Σ της Δη­μο­τι­κής Επι­τρο­πής Ισό­τη­τας Ρόδου και την πρό­ε­δρο Μα­τί­να Γιαν­νέ­λη, για την συ­μπε­ρί­λη­ψη της έκ­θε­σής μου στο πρό­γραμ­μα δρά­σε­ων που ορ­γα­νώ­νε­ται με αφορ­μή την πα­γκό­σμια ημέρα για την εξά­λει­ψη της βίας κατά των γυ­ναι­κών (25 Νο­εμ­βρί­ου).

• Κυρία Βα­ζού­κου, πόσο δύ­σκο­λο είναι να ζείτε το με­γα­λύ­τε­ρο διά­στη­μα στο νησί της Ρόδου και να εκ­θέ­τε­τε τη δου­λειά σας στην υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα και στο εξω­τε­ρι­κό;

Ει­ρή­νη Βα­ζού­κου: Η αλή­θεια είναι ότι πριν 15 χρό­νια που ξε­κί­νη­σα την πο­ρεία μου εκτός Ρόδου, τα πράγ­μα­τα ήταν πολύ δύ­σκο­λα. Πρω­τί­στως στην επι­κοι­νω­νία με τους επι­με­λη­τές και διορ­γα­νω­τές, στην απο­στο­λή και πα­ρα­λα­βή των έργων κλπ. Μπήκε όμως στην ζωή μας το δια­δί­κτυο και αυτό με βο­ή­θη­σε πάρα πολύ. Η επι­κοι­νω­νία έγινε απλή και τα­χύ­τα­τη, οπότε μπορώ να λαμ­βά­νω μέρος σε εκ­θέ­σεις ή πα­γκό­σμιους δια­γω­νι­σμούς, όπως τε­λευ­ταία είχα πε­ρά­σει στην Biennale of London. Ζώ­ντας σε ένα μικρό νησί, στην άκρη της Ευ­ρώ­πης και χωρίς τα ψη­φια­κά ερ­γα­λεία, δεν θα τα κα­τά­φερ­να.

• Πώς ξε­κι­νή­σα­τε, και πότε, να ασχο­λεί­στε με τα ει­κα­στι­κά;

Ει­ρή­νη Βα­ζού­κου: Ήμουν ένα παιδί που δεν στα­μά­τη­σε ποτέ να ζω­γρα­φί­ζει καθώς με­γά­λω­νε. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τέχνη. Το θεωρώ σαν ανα­πνοή. Είναι και μία εμ­μο­νι­κή σχέση. Δου­λεύω πάρα πολύ. Περ­νάω ατέ­λειω­τες ώρες στο ατε­λιέ μου και θεωρώ ότι είμαι ευ­λο­γη­μέ­νη που μπορώ τα τε­λευ­ταία χρό­νια να είμαι από­λυ­τα αφο­σιω­μέ­νη σ΄αυ­τό καθώς τα προη­γού­με­να χρό­νια ανα­γκα­ζό­μουν να κάνω και άλλο επάγ­γελ­μα για βιο­πο­ρι­στι­κούς λό­γους. Πάντα όμως και πα­ράλ­λη­λα, ήμουν προ­ση­λω­μέ­νη στις δη­μιουρ­γί­ες μου, τις οποί­ες έχω πα­ρου­σιά­σει αρ­κε­τές φορές στη Ρόδο. Και θα πρέ­πει να πω ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ στους συ­ντο­πί­τες μου, που όλα αυτά τα χρό­νια με τι­μούν με την πα­ρου­σία τους και στη­ρί­ζουν τη δου­λειά μου!.

• Κυρία Χα­τζη­μάρ­κου, τα­κτι­κά σε ομι­λί­ες και πα­ρου­σιά­σεις σας, επι­κε­ντρώ­νε­στε στο ζή­τη­μα των έμ­φυ­λων δια­κρί­σε­ων στα μου­σεία και ευ­ρύ­τε­ρα στον κόσμο της τέ­χνης αλλά και σε έργα τέ­χνης που απο­τυ­πώ­νουν την έμ­φυ­λη βία.

Πόλυ Χα­τζη­μάρ­κου: Πράγ­μα­τι, αυτή η θε­μα­τι­κή απο­τε­λεί έναν από τους κε­ντρι­κούς κορ­μούς της έρευ­νάς μου και κάθε φορά ανα­νε­ώ­νω το συ­νο­δευ­τι­κό οπτι­κό υλικό.

Αυτό σκο­πεύω να κάνω και τη Δευ­τέ­ρα 25 Νο­εμ­βρί­ου, στις 6 το από­γευ­μα στην αί­θου­σα του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου. Η ομι­λία μου «Έμ­φυ­λες ταυ­τό­τη­τες, βία και γυ­ναί­κες ει­κα­στι­κοί» εντάσ­σε­ται στην πλού­σια εβδο­μά­δα δρά­σε­ων της Δη­μο­τι­κής Επι­τρο­πής Ισό­τη­τας για την 25η Νο­εμ­βρί­ου και, φυ­σι­κά, όλες οι εκ­δη­λώ­σεις είναι ανοι­χτές για το κοινό που αξί­ζει να τις πα­ρα­κο­λου­θή­σει.

Όσον αφορά στο δικό μου πεδίο, να το­νί­σω ότι στον κόσμο της τέ­χνης, η διε­ρεύ­νη­ση και «απο­τύ­πω­ση» ζη­τη­μά­των γύρω από τις ιστο­ρι­κά άνι­σες σχέ­σεις με­τα­ξύ των φύλων αλλά και τη βία κατά των γυ­ναι­κών, απο­τε­λεί μια θε­μα­τι­κή με ζω­τι­κή κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κή και μα­θη­σια­κή διά­στα­ση.

Ως δια­κι­νη­τής και ως σύμ­μα­χος, η τέχνη δη­μιουρ­γεί έναν ασφα­λή χώρο και μια κοινή γλώσ­σα, για να ανα­γνω­ρί­σου­με, να επε­ξερ­γα­στού­με, να δρά­σου­με ενά­ντια στην έμ­φυ­λη βία, την ψυ­χο­λο­γι­κή κα­κο­ποί­η­ση, την κοι­νω­νι­κή απο­δο­χή της κα­τα­πί­ε­σης ή τη θε­σμι­κή αδι­κία. Επί­σης, στην ιστο­ρία της τέ­χνης, «συ­να­ντά­με» ση­μα­ντι­κά έργα που απο­τυ­πώ­νουν βιώ­μα­τα γυ­ναι­κών (συχνά, είναι και αυ­το­βιο­γρα­φι­κή κα­τα­γρα­φή), έργα που γί­νο­νται γρο­θιά στο στο­μά­χι αλλά και έργα που φτιά­χτη­καν πριν αιώ­νες «αφιε­ρω­μέ­να» απο­κλει­στι­κά στο «αν­δρι­κό βλέμ­μα». Ιδιαί­τε­ρα τα τε­λευ­ταία χρό­νια, με το κί­νη­μα του #Metoo, με την έξαρ­ση των γυ­ναι­κο­κτο­νιών και των πε­ρι­στα­τι­κών κα­κο­ποί­η­σης, αυ­ξά­νο­νται και οι καλ­λι­τέ­χνι­δες/καλ­λι­τέ­χνες, ιδιαί­τε­ρα στη χώρα μας, που με­τα­σχη­μα­τί­ζουν τα έργα τους σε «τόπο» έμ­φυ­λης δια­μαρ­τυ­ρί­ας, αντί­στα­σης, αλλά και εν­δυ­νά­μω­σης και χει­ρα­φέ­τη­σης.

ΕΙ­ΡΗ­ΝΗ ΒΑ­ΖΟΥ­ΚΟΥ

Η ει­κα­στι­κός Ει­ρή­νη Βα­ζού­κου γεν­νή­θη­κε στη Ρόδο και χα­ρά­ζει μία εξαι­ρε­τι­κή πο­ρεία στην τέχνη πάνω από 30 χρό­νια,. Έχει πα­ρου­σιά­σει τη δου­λειά της σε 17 ατο­μι­κές εκ­θέ­σεις (Γκα­λε­ρί Desmos-Πα­ρί­σι, Ιστο­ρι­κό Αρ­χείο-Μου­σείο Ύδρας, Δη­μο­τι­κή Πι­να­κο­θή­κη Θεσ­σα­λο­νί­κης, Δη­μο­τι­κή Πι­να­κο­θή­κη Κέρ­κυ­ρας, Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης Ρόδου, κ.α.) και έχει συμ­με­τά­σχει σε πε­ρισ­σό­τε­ρες από 200 ομα­δι­κές εκ­θέ­σεις στην Ελ­λά­δα και το εξω­τε­ρι­κό. Είναι μέλος του Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ει­κα­στι­κών Τε­χνών Ελ­λά­δας, της International Association of Art/Association Internationale des Arts Plastiques (AIAP/UNESCO), της διε­θνούς “10dence platform”, του ΣΚΕΤ­ΒΕ και σει­ράς εγ­χώ­ριων καλ­λι­τε­χνι­κών ομά­δων. Ζει και ερ­γά­ζε­ται με­τα­ξύ Αθή­νας και Ρόδου.

ΠΟΛΥ ΧΑ­ΤΖΗ­ΜΑΡ­ΚΟΥ

Σπού­δα­σε Ιστο­ρία και Θε­ω­ρία Τέ­χνης & Design, Ευ­ρω­παϊ­κό Πο­λι­τι­σμό και είναι κά­το­χος με­τα­πτυ­χια­κού στη Διοί­κη­ση Πο­λι­τι­σμι­κών Μο­νά­δων. Είναι ει­δι­κή σύμ­βου­λος του δη­μάρ­χου Ρόδου σε θέ­μα­τα πο­λι­τι­σμού και πο­λι­τι­στι­κής διοί­κη­σης. Ως επι­στη­μο­νι­κή συ­νερ­γά­τι­δα ερ­γά­στη­κε -με­τα­ξύ άλλων- στο Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης Ρόδου, στον Ορ­γα­νι­σμό Πο­λι­τι­στι­κής Ανά­πτυ­ξης Νο­μαρ­χί­ας Δωδ/σου, ενώ πα­ρα­μέ­νει ανε­ξάρ­τη­τη επι­με­λή­τρια πο­λι­τι­στι­κών/ει­κα­στι­κών δρά­σε­ων. Έχει δι­δά­ξει Ιστο­ρία Τέ­χνης και Ευ­ρω­παϊ­κού Πο­λι­τι­σμού σε σε­μι­νά­ρια ενη­λί­κων σε δη­μό­σιες και ιδιω­τι­κές εκ­παι­δευ­τι­κές δομές.

Στις θε­μα­τι­κές των πα­ρου­σιά­σε­ών της, πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται οι σύγ­χρο­νες πρα­κτι­κές στην πο­λι­τι­στι­κή δια­χεί­ρι­ση και ψη­φια­κή επι­κοι­νω­νία, το πο­λι­τι­στι­κό αγαθό ως μο­χλός πε­ρι­φε­ρεια­κής/το­πι­κής ανά­πτυ­ξης, ζη­τή­μα­τα έμ­φυ­λης συ­μπε­ρί­λη­ψης στα μου­σεία, κ.α.

ΙΝFO:

“No Excuse”: Έκ­θε­ση της Ει­ρή­νης Βα­ζού­κου

Επι­μέ­λεια: Πόλυ Χα­τζη­μάρ­κου

Χώρος: Κα­τά­λυ­μα της Γαλ­λί­ας (οδός Ιπ­πο­τών, Με­σαιω­νι­κή Πόλη Ρόδου).

Εγκαί­νια: Σάβ­βα­το 23 Νο­εμ­βρί­ου 2024, ώρα 18:00

Διάρ­κεια έκ­θε­σης: 23 Νο­εμ­βρί­ου έως 7 Δε­κεμ­βρί­ου 2024

Ωρά­ριο: κα­θη­με­ρι­νά 10:00-13:00 & 18:00-20:00

Mε τη στή­ρι­ξη της Δη­μο­τι­κής Επι­τρο­πής Ισό­τη­τας Ρόδου, της Γαλ­λι­κής Προ­ξε­νι­κής Αρχής Ρόδου και της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.