Ατυχήματα

Η συμ­βουλή ενός πολυ­τα­ξι­δε­μέ­νου φίλου: « Να απο­φεύ­γεις τα του­ρι­στικά εστια­τό­ρια και να πηγαί­νεις σε εκείνα όπου πηγαί­νουν οι ντόπιοι, όσο ταπεινά και αν φαί­νο­νται. Εκεί θα ευχα­ρι­στη­θείς ». Δεν είχε άδικο εκ των απο­τε­λε­σμά­των κατά καιρούς. Oχι ότι δεν υπάρ­χουν και ατυ­χή­ματα. Δεν υπάρχει υποθέτω, μέθοδος που να είναι αλάθητη. Αυτή όμως τις περισ­σό­τε­ρες φορές με οδήγησε σωστά. Γι’ αυτό την εφαρ­μόζω όποτε τύχει. Εξάλλου, πάντα τα χωριά είναι οι αγα­πη­μέ­νες μου βόλτες, κι εκεί στα καφε­νε­δά­κια του χειμώνα, βρί­σκεις το νόστιμο πιάτο της ημέρας από την γυναίκα του κατα­στη­μα­τάρχη. Απλό, νόστιμο και χωρίς φιο­ρι­τού­ρες. Πικρά έχω μετα­νιώ­σει τις περισ­σό­τε­ρες φορές για παρεκ­κλί­σεις. Όπως τις προ­άλ­λες όταν απο­φά­σισα να δοκι­μάσω εστια­τό­ριο όπου συχνά­ζουν απο­κλει­στικά γκρουπ του­ρι­στών. Οι ταβέρ­νες γύρω άδειες, αυτό φίσκα, με Αγγλους, Γάλλους, Πορ­το­γά­λους. Αφελώς, όπως οι περισ­σό­τε­ροι, σκέ­φτηκα πως για να επι­κρα­τεί τέτοιος συνω­στι­σμός, το φαγητό δεν θα είναι αδιά­φορο. Πράγ­ματι δεν ήταν αδιά­φορο, ήταν κάτι χει­ρό­τερο, άθλιο. Επρεπε να το περι­μένω, αφού είναι γνωστή η μέθοδος: έρχο­νται σε συμ­φω­νία με ένα του­ρι­στικό γραφείο, τους δίνουν ποσοστό από τα κέρδη κάθε φορά που εκείνοι φέρνουν πελάτες. Εύκολα θύματα οι του­ρί­στες, κατευ­θύ­νο­νται από τους επι­τη­δεί­ους στους αρπα­κολ­λα­τζή­δες του ερα­σι­τε­χνι­κού μαγει­ρέ­μα­τος και των ευτελών υλικών. Και της δυσφή­μη­σης να συμπλη­ρώσω… Όχι, δεν είναι όλοι έτσι. Αλλά δυστυ­χώς αυτοί είναι λίγοι. Και δεν είναι τυχαίο που στις ταβέρ­νες τους, θα δεις πολλούς ντό­πιους, μαζί με τους Αγγλους, Γάλλους. Πορ­το­γάλ­λους.