Washington Post: Αθήνα και Άγκυρα «ήρθαν επικίνδυνα κοντά σε μία ένοπλη σύρραξη»

Στην επα­νεκ­κί­νη­ση των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων ανά­με­σα σε Ελ­λά­δα και Τουρ­κία ανα­φέ­ρε­ται άρθρο γνώ­μης του David Ignatius στην Washington Post. Σύμ­φω­να με τον αρ­θρο­γρά­φο, έπει­τα από έντο­νη πίεση από τις ΗΠΑ και τη Γερ­μα­νία, η Ελ­λά­δα και η Τουρ­κία συμ­φώ­νη­σαν να εκ­κι­νή­σουν εκ νέου τις συ­νο­μι­λί­ες, προ­κει­μέ­νου να οριο­θε­τή­σουν τα θα­λάσ­σια σύ­νο­ρά τους στα «αμ­φι­σβη­τού­με­να νερά» της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου.

Η επα­νεκ­κί­νη­ση των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων γί­νε­ται μετά από δια­κο­πή τεσ­σά­ρων χρό­νων, κάτι που εν­δε­χο­μέ­νως να οδη­γή­σει στην επί­λυ­ση του θέ­μα­τος μέσω διαι­τη­σί­ας ενός τρί­του μέ­ρους ή την προ­σφυ­γή στο Διε­θνές Δι­κα­στή­ριο της Χάγης. Η κρίση που προη­γή­θη­κε οδή­γη­σε τις δύο χώρες στα πρό­θυ­ρα της ένο­πλης σύρ­ρα­ξης, σύμ­φω­να με τον αρ­θρο­γρά­φο, καθώς ο Ερ­ντο­γάν επι­διώ­κει την πε­ρι­φε­ρεια­κή ηγε­μο­νία, κάτι που ανη­συ­χεί τις με­γα­λύ­τε­ρες δυ­νά­μεις.

Η επί­σκε­ψη του Μάικ Πο­μπέο στην Κύπρο, η με­ρι­κή άρση του εμπάρ­γκο όπλων προς αυτή και η δή­λω­σή του ότι «πα­ρα­μέ­νου­με έντο­να ανή­συ­χοι για τις εξε­λισ­σό­με­νες επι­χει­ρή­σεις έρευ­νας φυ­σι­κών πόρων της Τουρ­κί­ας, στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο» κα­τα­δει­κνύ­ουν την ανη­συ­χία των ΗΠΑ.

Η προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη επί­σκε­ψη του Αμε­ρι­κα­νού ΥΠΕΞ στην Ελ­λά­δα, στις 27 και 28 του μήνα, όπου θα επι­σκε­φθεί τη βάση της Σού­δας και θα συ­να­ντή­σει τον πρω­θυ­πουρ­γό Μη­τσο­τά­κη, για να συ­ζη­τή­σει την ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κή αμυ­ντι­κή συ­νερ­γα­σία, χωρίς να επι­σκε­φθεί ταυ­τό­χρο­να την Άγκυ­ρα, εν­δε­χο­μέ­νως απο­τε­λεί ένα ση­μά­δι ότι αυτός και άλλοι Αμε­ρι­κα­νοί αξιω­μα­τού­χοι είναι εκνευ­ρι­σμέ­νοι με τις τε­λευ­ταί­ες προ­σπά­θειες του Ερ­ντο­γάν να επε­κτεί­νει την ισχύ του στην πε­ριο­χή.

Ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ, Στί­βεν Μπάι­γκαν, μι­λώ­ντας την Τε­τάρ­τη στο Αμε­ρι­κα­νο­τουρ­κι­κό Συμ­βού­λιο, στην Ουά­σινγ­κτον, κα­τα­δί­κα­σε απε­ρί­φρα­στα την Τουρ­κία, δη­λώ­νο­ντας ότι «υπάρ­χουν ου­σια­στι­κές και αυ­ξα­νό­με­νες ανη­συ­χί­ες στις ΗΠΑ σχε­τι­κά με έναν αριθ­μό τουρ­κι­κών πο­λι­τι­κών» και συ­νέ­χι­σε, λέ­γο­ντας: «Πα­ρο­τρύ­νου­με την Τουρ­κία να στα­μα­τή­σει τις προ­κλη­τι­κές θα­λάσ­σιες επι­χει­ρή­σεις και τα βή­μα­τα που αυ­ξά­νουν τις εντάσ­σεις στην πε­ριο­χή».

Προ­σέ­θε­σε, δε, ότι οι ΗΠΑ «ήταν ιδιαί­τε­ρα ανή­συ­χες με την οπι­σθο­δρό­μη­ση της Δη­μο­κρα­τί­ας στην Τουρ­κία». Η αιχ­μη­ρή γλώσ­σα της αμε­ρι­κα­νι­κής δι­πλω­μα­τί­ας και το τα­ξί­δι Πο­μπέο ση­μα­το­δο­τούν την ανη­συ­χία των ΗΠΑ ότι ο πρό­ε­δρος της Τουρ­κί­ας έχει ξε­πε­ρά­σει τα όρια στο παι­χνί­δι ισχύ­ος του στην πε­ριο­χή, «προ­σβάλ­λο­ντας» ακόμα και τον πάλαι ποτέ υπο­στη­ρι­κτή του, Ντό­ναλντ Τραμπ.

Καθώς πλη­σιά­ζουν οι εκλο­γές, η αμε­ρι­κα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση εν­δε­χο­μέ­νως να έχει τα μάτια της στην ελ­λη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κή ψήφο, έναν πα­ρά­γο­ντα σε ορι­σμέ­νες αμ­φι­τα­λα­ντευό­με­νες πο­λι­τεί­ες.

Η Γερ­μα­νί­δα κα­γκε­λά­ριος Άν­γκε­λα Μέρ­κελ, συχνή υπο­στη­ρι­κτής της Τουρ­κί­ας, ήταν ο άλλος κρί­σι­μος δια­πραγ­μα­τευ­τής που πίεσε την Άγκυ­ρα να απο­κλι­μα­κώ­σει. Ένας Έλ­λη­νας αξιω­μα­τού­χος δή­λω­σε ότι, σε συ­νο­μι­λία με τον Ερ­ντο­γάν, η κα­γκε­λά­ριος προει­δο­ποί­η­σε: «Αν συ­νε­χί­σεις [στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο] ούτε εγώ μπορώ να στα­μα­τή­σω τις κυ­ρώ­σεις».

Η πα­ρα­πο­μπή είτε στο Διε­θνές Δι­κα­στή­ριο της Χάγης είτε σε ανε­ξάρ­τη­τη διαι­τη­σία θα μπο­ρού­σε να ξε­κι­νή­σει την επί­λυ­ση του θα­λάσ­σιου ζη­τή­μα­τος, χωρίς πα­ρα­χω­ρή­σεις, τις οποί­ες ούτε ο Ερ­ντο­γάν ούτε ο Μη­τσο­τά­κης μπο­ρούν να αντέ­ξουν πο­λι­τι­κά. Αλλά πρώτα, οι δύο πλευ­ρές πρέ­πει να συμ­φω­νή­σουν «στους όρους ανα­φο­ράς» που εξει­δι­κεύ­ουν το ζή­τη­μα, το οποίο ετοι­μά­ζο­νται να υπο­βά­λουν για διαι­τη­σία.

Η κάθε πλευ­ρά, πρό­σφα­τα, έχει προ­σπα­θή­σει να ενι­σχύ­σει τη δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή της θέση, κά­νο­ντας συμ­φω­νί­ες με κυ­βερ­νή­σεις κατά μήκος της ακτής της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, η Τουρ­κία με την Λιβύη και η Ελ­λά­δα με την Αί­γυ­πτο.

Σύμ­φω­να με τον αρ­θρο­γρά­φο, ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης είναι μία ελ­κυ­στι­κή πο­λι­τι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα στην Ελ­λά­δα, η οποία, μία δε­κα­ε­τία πριν, βυ­θι­ζό­ταν στο τέλμα του χρέ­ους και την πο­λι­τι­κή διαί­ρε­ση. «Επα­να­προσ­διο­ρί­ζου­με τη χώρα πολύ γρή­γο­ρα» δή­λω­σε σε μία συ­νέ­ντευ­ξη. «Λέω στους αν­θρώ­πους ότι αυτό που δεί­χνου­με είναι ‘μετα-λαϊ­κι­σμός’. Τι συμ­βαί­νει αν εκλε­γεί ένα λαϊ­κί­στι­κο κόμμα [ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ] και μετά έρθει στην εξου­σία ένα πα­ρα­δο­σια­κό (mainstream) κόμμα. Η ιστο­ρία αντη­χεί πέρα από την Ελ­λά­δα… είναι η εκ­δί­κη­ση του πο­λι­τι­κού κέ­ντρου».

Μία άλλη ενί­σχυ­ση για τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη ήταν η επι­τυ­χία της Ελ­λά­δας στην αντι­με­τώ­πι­ση της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού. Λι­γό­τε­ρα άτομα πέ­θα­ναν στην Ελ­λά­δα απ’ ό,τι στην πε­ριο­χή της Ουά­σιγ­κτον, σύμ­φω­να με τα στα­τι­στι­κά από το Πα­νε­πι­στή­μιο Johns Hopkins. «Ξα­να­κτί­σα­με την εμπι­στο­σύ­νη με­τα­ξύ της κυ­βέρ­νη­σης και του λαού. Το κρά­τος πρό­βλε­ψε και το κρά­τος ενήρ­γη­σε» δή­λω­σε σχε­τι­κά με την προ­σπά­θεια της χώρας για την αντι­με­τώ­πι­ση της νόσου Covid-19.

«Η εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή ήταν σχε­δόν… αό­ρα­τη ως θέμα κατά τη διάρ­κεια της προ­ε­δρι­κής εκ­στρα­τεί­ας αυτόν τον χρόνο. Αλλά, ευ­τυ­χώς, κά­ποια συ­νε­τή δι­πλω­μα­τία των ΗΠΑ συ­νε­χί­ζε­ται με τους δύο ΝΑ­ΤΟϊ­κούς συμ­μά­χους, οι οποί­οι ήρθαν επι­κίν­δυ­να κοντά σε μία ένο­πλη σύρ­ρα­ξη» κα­τα­λή­γει το άρθρο γνώ­μης της Washington Post.

Πηγή: protothema.gr