Διπλό μήνυμα του ΔΝΤ προς Ελλάδα και εταίρους-Οι 10 εντολές

Μη­νύ­μα­τα με πολ­λούς απο­δέ­κτες απο­στέλ­λει το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο μετά την ολο­κλή­ρω­ση της δια­δι­κα­σί­ας αξιο­λό­γη­σης της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας στο πλαί­σιο του άρ­θρου 4 του κα­νο­νι­σμού του.

Απευ­θυ­νό­με­νο στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, ζητεί νέες δρα­στι­κές αλ­λα­γές σε ασφα­λι­στι­κό και φο­ρο­λο­γι­κό. Ανα­φέ­ρε­ται ανοι­κτά στην ανά­γκη για νέα μεί­ω­ση των υφι­στά­με­νων συ­ντά­ξε­ων, για μεί­ω­ση του αφο­ρο­λό­γη­του των μι­σθω­τών και των συ­ντα­ξιού­χων, ώστε να διευ­ρυν­θεί η φο­ρο­λο­γι­κή βάση και να μειω­θούν οι φο­ρο­λο­γι­κοί συ­ντε­λε­στές, για άμεσο ξε­κα­θά­ρι­σμα των «κόκ­κι­νων» δα­νεί­ων, για πλή­ρες άνοιγ­μα των κλει­στών επαγ­γελ­μά­των και για απο­φυ­γή οποιασ­δή­πο­τε νέας ρύθ­μι­σης λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών ή οποιασ­δή­πο­τε «οπι­σθο­χώ­ρη­σης» στο θέμα των ερ­γα­σια­κών.

Από την άλλη πλευ­ρά, το ΔΝΤ στέλ­νει μή­νυ­μα και προς τους Ευ­ρω­παί­ους εταί­ρους. Χα­ρα­κτη­ρί­ζει το ελ­λη­νι­κό χρέος -για μια ακόμη φορά- ως μη βιώ­σι­μο και υπο­στη­ρί­ζει ότι πρέ­πει να λη­φθούν μέτρα ελά­φρυν­σής του, τα οποία μά­λι­στα θα πρέ­πει να είναι πολύ πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κά και γεν­ναιό­δω­ρα σε σχέση με αυτά που έχουν ήδη συ­ζη­τη­θεί στο πλαί­σιο του Eurogroup του Μαΐου.

Εντύ­πω­ση προ­κα­λεί το γε­γο­νός ότι το ΔΝΤ ανα­φέ­ρε­ται ανοι­κτά και σε ζη­τή­μα­τα δια­πλο­κής, καθώς πε­ρι­γρά­φει στο κεί­με­νο που συ­ντά­χθη­κε, μετά την ολο­κλή­ρω­ση των επα­φών της Ντέ­λια Βελ­κου­λέ­σκου στην Αθήνα, την ανά­γκη «να σπά­σουν οι στε­νές σχέ­σεις με­τα­ξύ τρα­πε­ζών, κρά­τους και συ­γκε­κρι­μέ­νων συμ­φε­ρό­ντων».

Το ΔΝΤ ανα­γνω­ρί­ζει ότι τα μέτρα που έχουν ήδη λη­φθεί έχουν προ­κα­λέ­σει τε­ρά­στιο κοι­νω­νι­κό πρό­βλη­μα και ανα­φέ­ρε­ται στα με­γά­λα πο­σο­στά φτώ­χειας, ακόμη και στις ελ­λεί­ψεις συ­ρίγ­γων στα νο­σο­κο­μεία. Γι’ αυτό, οι προ­τά­σεις που κάνει για μειώ­σεις των υφι­στά­με­νων συ­ντά­ξε­ων και μειώ­σεις του αφο­ρο­λό­γη­του απο­σκο­πούν στο να το­νω­θούν οι ασθε­νέ­στε­ρες κοι­νω­νι­κές ομά­δες και κυ­ρί­ως οι άνερ­γοι.

Από την έκ­θε­ση του Τα­μεί­ου προ­κύ­πτει ο ακό­λου­θος δε­κά­λο­γος.

1. Η ανερ­γία ανα­μέ­νε­ται να πα­ρα­μεί­νει σε δι­ψή­φια πο­σο­στά μέχρι τα μέσα του αιώνα.

2. Οι δα­πά­νες πα­ρα­μέ­νουν υπέρ­με­τρα εστια­σμέ­νες σε δυ­σβά­στα­χτα υψη­λές συ­ντά­ξεις που πα­ρέ­χο­νται στους υπάρ­χο­ντες συ­ντα­ξιού­χους.

3. Το έλ­λειμ­μα του συ­ντα­ξιο­δο­τι­κού συ­στή­μα­τος βρί­σκε­ται στο μη βιώ­σι­μο επί­πε­δο του πε­ρί­που 10% του ΑΕΠ (σε σύ­γκρι­ση με τον μέσο όρο του 2% στη ζώνη του ευρώ).

4. Είναι απα­ραί­τη­τη μια πε­ραι­τέ­ρω μεί­ω­ση των τρε­χου­σών συ­ντά­ξε­ων και αυτό μπο­ρεί να γίνει με το ξε­πά­γω­μα των ση­με­ρι­νών συ­ντά­ξε­ων και με την εφαρ­μο­γή του νέου μα­θη­μα­τι­κού τύπου για τις πα­ρο­χές.

5. Οι φο­ρο­λο­γι­κές απαλ­λα­γές στην Ελ­λά­δα είναι πολύ γεν­ναιό­δω­ρες και επι­τρέ­πουν σε πάνω από τους μι­σούς μι­σθω­τούς να εξαι­ρού­νται από τη φο­ρο­λο­γία του ει­σο­δή­μα­τος (σε σύ­γκρι­ση με το 8% της Ευ­ρω­ζώ­νης).

6. Οι αρχές πρέ­πει να μειώ­σουν τους φο­ρο­λο­γι­κούς συ­ντε­λε­στές (και τους συ­ντε­λε­στές των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών), να μειώ­σουν τις γεν­ναιό­δω­ρες απαλ­λα­γές στη φο­ρο­λο­γία του ει­σο­δή­μα­τος και να εξα­λεί­ψουν τις υπό­λοι­πες φο­ρο­λο­γι­κές απαλ­λα­γές που ωφε­λούν τους πλου­σί­ους.

7. Οι αρχές πρέ­πει να απέ­χουν από το να υιο­θε­τούν πε­ραι­τέ­ρω προ­γράμ­μα­τα τμη­μα­τι­κών πλη­ρω­μών (σ.σ.: ρυθ­μί­σεις λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών).

8. Οι με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στην αγορά ερ­γα­σί­ας δεν πρέ­πει να αντι­στρα­φούν.

9. Οι τρέ­χο­ντες στό­χοι των αρχών πα­ρα­μέ­νουν μη ρε­α­λι­στι­κοί γιατί υπο­θέ­τουν ότι η Ελ­λά­δα θα πε­τύ­χει και θα δια­τη­ρή­σει πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ για πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες -παρά τα δι­ψή­φια πο­σο­στά ανερ­γί­ας μέχρι τα μέσα του αιώνα- και ότι ταυ­τό­χρο­να θα πε­τύ­χει υψη­λούς ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης.

10. Η Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται ση­μα­ντι­κή ελά­φρυν­ση του χρέ­ους.

Ναυ­τε­μπο­ρι­κή