Ενας ανθρώπινος Μίκης, προκαλεί τον ανθρωπισμό των Γερμανών μέσω της FAZ

«Όταν ασκείς πίεση σε έναν λαό, τότε αυτός κάποτε σηκώ­νε­ται», δηλώνει ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης και στέλνει το μήνυμα «σ’ αυτούς που θέλουν να μας στήσουν στον τοίχο». Σε εκτενή συνέ­ντευξη για τη ζωή και το έργο του στο ένθετο της Frankfurter Allgemeine Zeitung, ο κ. Θεο­δω­ρά­κης καλεί τον πρω­θυ­πουργό Αλέξη Τσίπρα «να μην πάει στην ίδια κατεύ­θυνση με τους προ­κα­τό­χους του».

«Η Ευρώπη, η οποία διευ­θύ­νε­ται από το χρήμα, μου φαί­νε­ται εν τω μεταξύ σαν μια τερά­στια αράχνη και ο καθένας ο οποίος πέφτει στα δίχτυα της είναι χαμένος. Εμείς οι Έλληνες έχουμε κατα­φέ­ρει πολλά», τονίζει ο διά­ση­μος συν­θέ­της και προ­σθέ­τει: «Από την αρχαιό­τητα είναι έτσι: η προ­δο­σία ήρθε συχνά από μέσα. Οι προ­κά­το­χοι της σημε­ρι­νής κυβέρ­νη­σης τα υπέ­γρα­ψαν όλα, πού­λη­σαν τα ελλη­νικά ασημικά και μας είπαν ότι ο Σόιμπλε είναι ο αρχηγός. Τώρα ενα­πό­κει­ται στον Αλέξη Τσίπρα να τα πάρει πίσω. Ελπίζω ότι δεν θα πάει στην ίδια κατεύ­θυνση με τους προ­κα­τό­χους του».

Απα­ντώ­ντας σε ερώτηση σχετικά με την συμ­με­τοχή του πλέον σε μαζικές κινη­το­ποι­ή­σεις, ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης ανα­φέ­ρε­ται στην τελευ­ταία δια­δή­λωση που συμ­με­τείχε, στις 12 Φεβρουα­ρίου του 2012, στην οποία βρέθηκε μαζί με τον Μανώλη Γλέζο.

«Εκείνος περ­πα­τούσε, εγώ ήμουν στο αμα­ξί­διο. Ξαφνικά βρε­θή­καμε μέσα στο πλήθος, όπως πρέπει και να συμ­βαί­νει, όταν συμ­με­τέ­χεις σε μια δια­δή­λωση. Ήταν κατά της πολι­τι­κής λιτό­τη­τας, η οποία μας έσπρωξε στην δυστυ­χία. Σήμερα είμαστε πάλι εκεί όπου ξεκι­νή­σαμε μετά την Χούντα: στο μηδέν. Μετά έγινε ανα­τα­ραχή.

»Η αστυ­νο­μία έριξε δακρυ­γόνα και εγώ δέχτηκα μια γερή δόση στο πρόσωπο, διότι είχα σηκωθεί και έπεσα πίσω στο αμα­ξί­διό μου. Νεαροί που ήθελαν να βοη­θή­σουν μου φόρεσαν μια μάσκα οξυ­γό­νου, αλλά ήταν πολύ αργά. Τα πνευ­μό­νια μου έπαθαν μεγάλη ζημιά και έπρεπε να μείνω επί εβδο­μά­δες στο κρεβάτι, δεν είμαι πλέον ο παλιός Μίκης», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Ανα­φε­ρό­με­νος στην ανα­ζή­τηση της αρμο­νίας, τόσο στη μουσική όσο και στη ζωή, ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης εξηγεί ότι κάποτε η ζωή μας είχε έναν φυσικό ρυθμό, τον οποίο έχουμε χάσει, ενώ βυθι­ζό­μα­στε σε μια τερά­στια δια­κί­νηση χρή­μα­τος και σε έναν καται­γι­σμό πλη­ρο­φο­ριών.

«Χάνουμε τον ανθρω­πι­σμό, την ανθρω­πιά μας. Διψάμε λοιπόν για αυθε­ντική αρμονία, όχι για αυτήν που έρχεται ως ψευ­δαί­σθηση. Οι άνθρω­ποι πρέπει να μάθουν να αντι­με­τω­πί­ζουν την δυσαρ­μο­νία και να ανα­γνω­ρί­ζουν την ψεύτικη αρμονία», σημειώ­νει και, απευ­θυ­νό­με­νος στην πολι­τική, τονίζει ότι «είναι εξαι­ρε­τικά επι­κίν­δυνο να δημιουρ­γείς κατα­στά­σεις ψεύ­τι­κης αρμο­νίας».

ΑΠΕ-ΜΠΕ