Η ζωή και ο θάνατος του Μπρούνο με τις 4.500 ερωμένες

H δολο­φο­νία του Μπρούνο ανα­σύ­ρει από το αρχείο της μνήμης το είδωλο του νέου, ωραίου και απέ­ντα­ρου greek lover των 70s που τότε ήταν κάτι σαν εθνικό εξα­γώ­γιμο προϊόν, αλλά μοιραία εξε­λί­χτηκε σε κωμι­κο­τρα­γική φιγούρα ξεχα­σμένη από τον χρόνο και κατα­τρεγ­μένη από τους ανθρώ­πους

Ο τρα­γι­κός θάνατος του Μπρούνο, κατά κόσμον Ηλία Φανούρη, στη Ρόδο υπεν­θύ­μισε μια παλιά, ξεθυ­μα­σμένη διεθνή πατέντα, πιστο­ποι­η­μένη με ονο­μα­σία προ­έ­λευ­σης: το «greek kamaki».

Ενα είδος πλα­νό­διου πρα­μα­τευτή του έρωτα. Ενας άφρα­γκος, μελα­χρι­νός, ψιλο­ρο­μα­ντι­κός Κούρος που ξεφύ­τρωσε στα αθάνατα ελλη­νικά χώματα, ανα­πτύ­χθηκε υπό τον εγχώριο ήλιο της πρώιμης του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, τράφηκε από το ξέσπα­σμα της σεξουα­λι­κής χει­ρα­φέ­τη­σης στην αλλο­δαπή και άκμασε μέσα στο ξέφρενο ερωτικό γλέντι με κάθε ξελι­γω­μένη Βορειο­ευ­ρω­παία που κατέ­φτανε εδώ με σακίδιο και σλίπιν μπαγκ. Είδος, από δεκα­ε­τίες, προς εξα­φά­νιση, περι­φρο­νη­μένο από τους κοι­νω­νιο­λό­γους και ξεχα­σμένο από τους λαο­γρά­φους, έχει συν­δε­θεί στην του­ρι­στική μυθο­λο­γία της Ελλάδας των 70s και των 80s με την ντόπια φιγούρα του λαϊ­κό­τρο­που, δασύ­τρι­χου νεαρού αρσε­νι­κού με την αγέρωχη αυτο­πε­ποί­θηση ερω­τι­κού κυνηγού που προ­σέγ­γιζε αδια­κρί­τως κάθε ξαν­θο­μάλλα καψα­λι­σμένη από την ηλιο­θε­ρα­πεία του­ρί­στρια σε στυλ: «Ε, ψιτ, φροϊ­λάιν, μις, φρόκεν, μαντε­μουα­ζέλ, σενιο­ρίτα, χαβ-γιου-γουέδερ-φορ-ε-κόφι;».

Με την Αγγλίδα αρρα­βω­νια­στι­κιά του Τζέιν σε τρυφερό ενστα­ντανέ

Ο δύσμοι­ρος 64χρονος Μπρούνο, ο οποίος βρέθηκε απαν­θρα­κω­μέ­νος μέσα στο σπίτι του στη Ρόδο πριν από λίγες ημέρες, ενσάρ­κωνε άλλοτε το ξέγνοια­στο μοντέλο αυτού που ονο­μα­ζό­ταν «greek kamaki». Νέος, ωραίος και απέ­ντα­ρος, υπήρξε ζωντα­νός εκφρα­στής εκείνης της καλο­και­ρι­νής ανε­με­λιάς του «sea, sun, sand and sex» που σημά­δε­ψαν την προ 40ετίας και βάλε πρώτη μαζική επέλαση του­ρι­στών στο πανέ­μορφο νησί των Δωδε­κα­νή­σων. Γνω­ρί­ζο­ντας πέντε-έξι ασύν­δε­τες λέξεις από τις περισ­σό­τε­ρες ευρω­παϊ­κές γλώσσες, πέταγε δυο-τρεις χαρι­τω­μέ­νες ατάκες όταν σερ­γιά­νιζε καθη­με­ρινά προς άγραν του­ρι­στριών, αδια­κρί­τως μεγέ­θους, χρώ­μα­τος, ράτσας και ηλικίας, με μονα­δικό στόχο το κρεβάτι. Τυπικό καμάκι της εποχής των 70s με ωράριο πλήρους απα­σχό­λη­σης αλλά και έξτρα υπε­ρω­ρίες όταν τον κέντριζε ο συναι­σθη­μα­τι­σμός, χάριζε με καμάρι χαρά στα σκέλια κάθε αλλο­δα­πής του­ρί­στριας που λιγω­νό­ταν από τη γραφικά ποζάτη γοητεία του. «Δεν μου αρέσει ο έρωτας για πέντε λεπτά. Πρέπει να τον ψάξεις τον άλλο, να τον αισθαν­θείς καλά. Ερωτας για μένα είναι η ζωή. Εχω κάνει έρωτα στο νερό, στην παραλία, στη θάλασσα, στα βράχια. Είμαι το πρώτο καμάκι της Ρόδου», είχε πει με περη­φά­νια ο άτυχος Μπρούνο στο ντο­κι­μα­ντέρ «Οι κολοσ­σοί του έρωτα» («Colossi of love») που προ­βλή­θηκε στο Φεστι­βάλ Ντο­κι­μα­ντέρ Θεσ­σα­λο­νί­κης το 2012. Η πέραση, άλλωστε, που είχαν τότε στον αλλο­δαπό γυναι­κείο πλη­θυ­σμό, που παρα­κι­νιό­ταν και από τα γαρ­γα­λι­στικά ρεπορ­τάζ ξένων εφη­με­ρί­δων τύπου «οι Ελληνες ξέρουν να σκο­ρά­ρουν», τόνωνε το φρόνημα των καμα­κιών, τα οποία λίγο-πολύ την ψώνισαν με τη φήμη τους και κοκο­ρεύ­ο­νταν ότι με τις επι­δό­σεις τους επι­τε­λού­σαν εθνικό έργο που έκανε διάσημα τα ελλη­νικά νησιά. Ο ίδιος ο Μπρούνο εξο­μο­λο­γού­ταν μπροστά στην κάμερα ότι είχε κοι­μη­θεί με περίπου 4.500 γυναί­κες. Στα 45 χρόνια καριέ­ρας αντι­στοι­χούν περίπου 100 τον χρόνο. Λογικό. Τα στρογ­γυλά νούμερα είναι εξάλλου πιο πιστευτά. Οπως και η εξω­τε­ρί­κευση του ιδιαί­τε­ρου τρόπου που συμπε­ρι­φέ­ρε­ται, ντύ­νε­ται, κινεί­ται κανείς. Δηλαδή το στυλ.

Μία από τις 4.500 εφή­με­ρες ερω­μέ­νες με τις οποίες περη­φα­νευό­ταν πως είχε συνευ­ρε­θεί ερωτικά ο Ροδίτης καρ­διο­κα­τα­κτη­τής

Το στυλ, άλλωστε, ήταν το άπαν για το σωστό καμάκι. Ανα­γνω­ρι­ζό­ταν, τότε, χωρίς λοιπές αισθη­τι­κές δια­με­σο­λα­βή­σεις. Σε μια εποχή φαι­νο­με­νικά ανυ­πέρ­βλη­των εμπο­δίων, δια­φο­ράς γλώσσας, κουλ­τού­ρας και συναλ­λάγ­μα­τος, οικο­γε­νεια­κού συντη­ρη­τι­σμού και αστυ­νο­μίας ηθών, το καμάκι μπορεί να έμενε στο σπίτι της θεο­σε­βού­με­νης μάνας του και να πρόσεχε μην ξεστρα­τί­σει η παρθένα αδελφή του, αλλά στην «πασα­ρέλα» της πιάτσας το ’παιζε μποέμ και σεξουα­λικά χει­ρα­φε­τη­μέ­νος. Και επειδή ο κάθε ρόλος χρειά­ζε­ται ένα πρόσωπο και μια στολή για να ξεχω­ρί­σει, το καμάκι υιο­θε­τούσε μια συγκε­κρι­μένη, κατά κανόνα λάγνα, μόστρα. Ανοιχτό με μεγάλα πέτα που­κά­μισο, κατά προ­τί­μηση λευκό, παρά με λαχού­ρια, για να ξεπρο­βάλ­λει σε αντί­θεση το μαυ­ρι­σμένο από τρίχα για που­λό­βερ στήθος. Απα­ραί­τητο και το χρυσό αξε­σουάρ, συνήθως καδένα με τον βαφτι­στικό σταυρό, ενώ το παντε­λόνι χαμη­λο­κά­βαλο καμπάνα και η φάτσα ελαφρώς μπλαζέ, ενίοτε με μου­στάκι με μονίμως κρε­μα­σμένο από κάτω πελώριο χαμό­γελο. Το δε βλέμμα καρ­φω­τικό, κυνη­γιά­ρικο σαν του γκέκα στο καρτέρι, όταν αυτό δεν κρυ­βό­ταν πίσω από μαύρο γυαλί τύπου αόμ­μα­του οργα­νο­παί­χτη. Πέρα, όμως, από τον συγκε­κρι­μένο κώδικα στο ντύσιμο, ατού τους ήταν ότι τα έδιναν όλα στο κρεβάτι, καθώς η υστε­ρο­φη­μία τους καθό­ριζε μια υπο­τυ­πώδη ιεράρ­χηση στις γραμμές τους. Κι επειδή δεν χρειά­ζο­νταν τότε κανένα άλλο υπο­κα­τά­στατο της έλξης που ασκού­σαν ως ιδα­νι­κοί συνοδοί για κάνα τρι­ή­μερο, το πολύ, ούτε τους περ­νούσε από το μυαλό να τις απο­πλα­νή­σουν με τεχνά­σματα πέραν των ακα­τα­μά­χη­των φυσικών προ­σό­ντων τους, ξεχεί­λι­ζαν από την αυτο­πε­ποί­θηση του από­λυ­του ερω­τι­κού παρ­τε­νέρ. «Οταν στα­μα­τήσω μια γυναίκα που να μου αρέσει, ξέρω από ποια χώρα είναι. Ακόμη και το ζώδιό της γνωρίζω. Οι Γερ­μα­νί­δες ήταν οι καλύ­τε­ρες. Εχω κάνει έρωτα με μια Γερ­μα­νίδα και με έστειλε εισα­γωγή. Δεν μπο­ρούσα να σηκώσω τα πόδια μου. Είδα τον χάρο από πάνω μου», καυ­χιό­ταν καμα­ρω­τός ο Μπρούνο στον Γρηγόρη Αρνα­ού­το­γλου, όταν εκείνος έκανε εκπομπή για τα «θρυλικά καμάκια» της Ρόδου.

Καμάκια της δεκα­ε­τίας του ’70 με τοχα­ρα­κτη­ρι­στικό outfit που τους έκανε να ξεχω­ρί­ζουν

Αρκούσε, τότε, το στενό στους γοφούς μαγιό, το αμάνικο αθλη­τικό μπλου­ζάκι και η σαγιο­νάρα, σαν την άδικη κατάρα, με το απε­ρι­ποί­ητο νύχι για να πέσουν τέζα οι λευ­κό­δερ­μες αλλο­δα­πές μπροστά στην ανε­πι­τή­δευτη γοητεία του μεσο­γεια­κού φλο­γε­ρού εραστή.  Στο σκηνικό μιας σχετικά πρω­τό­γο­νης του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, κόντρα στην παρα­δο­σιακή νοο­τρο­πία των ντόπιων, τα καμάκια πρό­σφε­ραν, έστω και άγαρμπα, ως θερινοί εραστές, απε­λευ­θε­ρω­τικό φλερτ και διο­νυ­σιακή ατμό­σφαιρα που οι αλλο­δα­πές απο­θέ­ω­ναν. Ο Μπρούνο υπήρξε αρχε­τυ­πικό σύμβολο αυτής της γλεν­τζέ­δι­κης πορείας που άρχισε δειλά, γιγα­ντώ­θηκε και ξέφτισε μετά από 20 και πλέον χρόνια δια­δρο­μής στα τέλη των 80s.   Γεν­νη­μέ­νος στην παλιά πόλη της Ρόδου, ξεκί­νησε το καμάκι σε ηλικία 17 ετών. Στη μητέρα του Μιρέλα είχε παθο­λο­γική αγάπη, ενώ για τον πατέρα του δεν μιλούσε ποτέ. Οπως κάθε «greek kamaki» που σεβόταν τον εαυτό του είχε το δικό του παρα­τσού­κλι. Αλλος λεγόταν «Τζίμης», άλλος «Τομ», άλλος «ο Μεγάλος», ενώ ο Ηλίας Φανού­ρης ήθελε να τον φωνά­ζουν «Μπρούνο». Υπο­στή­ριζε ότι ο πατέρας του είχε ρίζες από την Ιταλία και συνέ­χεια έλεγε «sono Italiano».  Οπως θυμάται ο Γιάννης Κλούβας, στενός και ίσως μονα­δι­κός ενα­πο­μεί­νας φίλος του Μπρούνο, «στη μαρίνα στο λιμάνι της αρχαίας πόλης της Ρόδου, στο γνωστό Μαν­δράκι, γινόταν η επο­νο­μα­ζό­μενη “πασα­ρέλα”. Εκεί πήγαι­ναν τα καμάκια κι έδει­χναν ο ένας στον άλλον τα “λάφυρά” του, ενώ στο ίδιο μέρος μοι­ρά­ζο­νταν εμπει­ρίες καθώς εξι­στο­ρούσε ο καθένας την προ­σω­πική του ερωτική περι­πέ­τεια που είχε με τις του­ρί­στριες. Κάθε νέο καμάκι που έβγαινε στην πιάτσα ενίοτε δεχόταν και τα καψώνια από τα παλαιό­τερα καμάκια, που συνήθως του έριχναν πυρο­φά­νια ή στρα­κα­στρού­κες στο τραπέζι που καθόταν με την εκά­στοτε καμα­κω­μένη».

Χαρα­κτη­ρι­στική εικόνα από το στριν­γκ­πάρτι που είχε διορ­γα­νω­θεί στην ντίσκο της εποχής «Le Palle» στη Ρόδο

Ευκαι­ρία για απο­κα­τά­σταση

Τα «επαγ­γελ­μα­τικά» καμάκια, με προ­έ­λευση από τα χαμη­λό­τερα κοι­νω­νικά στρώ­ματα, δεν ωθού­νταν μόνο από την «αθώα» ανδρική ανάγκη ξεπε­ρά­σμα­τος των εγχώ­ριων σεξουα­λι­κών ταμπού της εποχής και την επι­βε­βαί­ωσή τους μέσα από την αποδοχή από τις ξένες. Την έψαχναν για απο­κα­τά­σταση, μια καριέρα τέλος πάντων, μακριά από τη δουλειά του κράχτη σε του­ρι­στικά μαγαζιά, του ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λου ή του γκαρ­σο­νιού που περι­στα­σιακά ασκού­σαν σε του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς. Τελικά πολλά από τα καμάκια έπεσαν θύματα της ακό­ρε­στης ηδο­νι­κής πείνας κάποιων σεξουα­λικά στε­ρη­μέ­νων του­ρι­στριών που εκμε­ταλ­λεύ­τη­καν το όνειρο δια­φυ­γής τους προς το εξω­τε­ρικό με όχημα έναν έρωτα ή έναν γάμο. Χώρια που μερικά διάσημα «κυνικά» καμάκια της Κω, της Ρόδου, του Ναυ­πλίου, του Πόρου, ακόμα και τα «άπαιχτα» του Συντάγ­μα­τος, βρέ­θη­καν ταξι­τζή­δες τακτο­ποί­η­σης από την ανάποδη. Αρκετές από τις «καμα­κω­μέ­νες» τα παντρεύ­τη­καν και εγκα­τα­στά­θη­καν εδώ μαζί τους κάνο­ντας οικο­γέ­νεια και προκοπή. Κυρίως, όμως, τους έβαλαν λουκέτο στο ελεύ­θερο ερωτικό ξεφά­ντωμα. Πολύ πριν δοθεί η «χαρι­στική βολή» στα καμάκια, αρκετά από αυτά νοι­κο­κυ­ρεύ­τη­καν. Πριν περάσει η μόδα της ντίσκο, εμφα­νι­στεί στα μέσα του 1980 το AIDS και πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η επέλαση του νεο­συ­ντη­ρη­τι­σμού που κατέ­γραψε ως «politically incorrect» τη λεγό­μενη του­ρι­στική εμπο­ρευ­μα­το­ποί­ηση του ερω­τι­σμού. Κάπου εκεί έληξε στα­διακά η φιλο­λο­γία για τα ριψο­κίν­δυνα καμάκια και τις μυθο­ποι­η­μέ­νες επι­δό­σεις τους. Οι πρα­κτι­κές τους υπο­χώ­ρη­σαν και βαθ­μιαία αδρά­νη­σαν μέχρι να εξα­τμι­στούν υπό τον φόβο και τον πανικό του AIDS, ενώ το είδος απέ­μεινε χωρίς αντι­κεί­μενο ενα­σχό­λη­σης.

Ο φτηνός του­ρι­σμός του σακι­δίου ανα­κά­λυψε και μετα­φέρ­θηκε σε άλλους πιο εξω­τι­κούς τόπους, ο μικρο­με­σαίος κατέ­ληξε στο all inclusive, ενώ η χώρα πρό­βαλλε πλέον σοβα­ρό­τε­ρες του­ρι­στι­κές ατρα­ξιόν. Ανα­πό­φευ­κτα και όρος «καμάκι» επα­νήλθε στην πραγ­μα­τική εννοιο­λο­γική υπό­στασή του, αφή­νο­ντας πίσω του ξεφτι­σμέ­νες ανα­μνή­σεις στους παλιό­τε­ρους και εξι­δα­νι­κευ­μένη, λεια­σμένη από τον χρόνο, νοσταλ­γία σε κάποιες γηραιές Βορειο­ευ­ρω­παίες.

Η Οδύσ­σεια του Μπρούνο 

Πριν, όμως, εγκαι­νια­στεί το τέλος εποχής, από τη φάση-όνειρο από­δρα­σης, ξεφα­ντω­τι­κής απο­γεί­ω­σης και οδυ­νη­ρής προ­σγεί­ω­σης πέρασε και ο άλλοτε ερωτικά ακα­τά­βλη­τος Μπρούνο. Από μικρός εργα­ζό­ταν ως πλασιέ χρυ­σα­φι­κών και ρούχων, ενώ είχε δου­λέ­ψει ως κράχτης στις μεγάλες ντίσκο της εποχής. Μετά τον στρατό γνώρισε ένα καλο­καίρι στη Ρόδο μια Φιν­λαν­δέζα, την οποία και παντρεύ­τηκε και μετα­νά­στευσε στην παγω­μένη σκαν­δι­να­βική χώρα της. Εκεί εργά­στηκε σε ένα εργο­στά­σιο που το είχε Ελληνας και λεγόταν «Χαλβάς». Ο γάμος δεν ευδο­κί­μησε και χώρισε αρκετά νωρίς, νοσταλ­γώ­ντας τις θρυ­λι­κές μέρες της ελεύ­θε­ρης ερω­τι­κής δράσης στην πατρίδα. «Παντρεύ­τηκα στη Φιν­λαν­δία και χώρισα, ήθελα να είμαι ελεύ­θε­ρος να κάνω ό,τι θέλω εγώ», έχει πει. Από τη Φιν­λαν­δία επέ­στρεψε στη Ρόδο για μία από τα ίδια. Δούλεψε ως πωλητής και κράχτης. Και μεγα­λώ­νο­ντας κυνη­γούσε εκείνες τις του­ρί­στριες που έδει­χναν πως είχαν μια οικο­νο­μική άνεση και οι οποίες του έδιναν ένα μικρό χαρ­τζι­λίκι. Το παλιό ανυ­πέρ­βλητο καμάκι φαί­νε­ται πως κατρα­κύ­λησε στο παρακ­μιακό ζιγκο­λίκι. Κάποτε αρρα­βω­νιά­στηκε την Τζέιν, μια Εγγλέζα που ο ίδιος νόμιζε ή παρα­μυ­θια­ζό­ταν ότι είχε πάρα πολλά λεφτά. Ο θησαυ­ρός, όμως, απο­δεί­χτηκε άνθρα­κας. Μετά έκανε και έναν λευκό γάμο με μια Ρωσίδα ή Βουλ­γάρα για να την ελλη­νο­ποι­ή­σει, παίρ­νο­ντας ως αμοιβή κάποια λίγα χρήματα. Τα τελευ­ταία χρόνια εργα­ζό­ταν ως μικρο­πω­λη­τής αλόης στις παρα­λίες και στο κέντρο της Ρόδου, απο­μει­νάρι μιας ένδοξης, αλλά καθόλου αθώας εποχής, όπου διέξοδο στην κατα­πί­εση χάριζαν η καλ­πά­ζουσα πλάκα και το ακα­τά­παυ­στο sex for fun. Αλλες εποχές, πιο σύν­θε­τες και υπο­κρι­τι­κές -πριν το κινητό, το Ιντερ­νετ και το Facebook μπουν φου­ριό­ζικα στο ερωτικό παιχνίδι-, όπου πίσω από τα πέπλα μιας αλη­θι­νής ή υπο­τι­θέ­με­νης κραι­πά­λης κρυ­βό­ταν ίσως η άρνηση προ­σαρ­μο­γής ή ακόμα και η αθε­ρά­πευτη μοναξιά. Οπως σημειώ­νει ο φίλος του τρα­γι­κού Ηλία Φανούρη, Γιάννης Κλούβας, ο Μπρούνο ήταν ένας μάλλον απο­ξε­νω­μέ­νος άνθρω­πος.

Το έγκλημα

Ενα ζευγάρι Βούλ­γα­ρων βρί­σκε­ται στα χέρια της Αστυ­νο­μίας κατη­γο­ρού­μενο για τον θάνατο του 64χρονου Ηλία Φανούρη. Από την πρώτη στιγμή οι έμπει­ροι αξιω­μα­τι­κοί της Πυρο­σβε­στι­κής Υπη­ρε­σίας Ρόδου, αλλά και της Υπο­διεύ­θυν­σης Ασφά­λειας του νησιού που συμ­με­τεί­χαν στις έρευνες, είχαν αφήσει ανοικτά όλα τα ενδε­χό­μενα για τα αίτια που προ­κά­λε­σαν τον τραγικό θάνατο του 64χρονου άνδρα.

Οι έρευνες τους οδή­γη­σαν τελικά στο συμπέ­ρα­σμα ότι πρό­κει­ται για έγκλημα στο οποίο φέρο­νται να εμπλέ­κο­νται δύο αλλο­δα­ποί βουλ­γα­ρι­κής κατα­γω­γής.

Μάλιστα οι ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες ανα­φέ­ρουν ότι ο 64χρονος δια-τηρούσε σχέση το προη­γού­μενο διά­στημα με την αλλο­δαπή, την οποία φέρεται να εξέδιδε ο συμπα­τριώ­της της.