Προσωρινά κρατούμενοι για την τραγωδία στον «Ζέφυρο» – Oλόκληρη η απολογία

• Τι υπο­στή­ρι­ξαν χθες ενώ­πιον της Τα­κτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου

Προ­σω­ρι­νά κρα­τού­με­νοι κρί­θη­καν χθες, μετά την απο­λο­γία τους, με ομό­φω­νη από­φα­ση της Ει­σαγ­γε­λέ­ως Πλημ­με­λειο­δι­κών και της τα­κτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου, οι δύο Σύροι δια­κι­νη­τές, που φέ­ρο­νται να προ­κά­λε­σαν ναυά­γιο στην πε­ριο­χή “Ζέ­φυ­ρος”, οδη­γώ­ντας στο θά­να­το τρεις με­τα­νά­στες, με­τα­ξύ αυτών κι ένα 5χρονο αγο­ρά­κι.

Πρό­κει­ται για τους Α. Β. R. του J. 27 ετών και K. Η. του A. R. 26 ετών, που φέ­ρο­νται ως οι υπαί­τιοι της τρα­γω­δί­ας που εκτυ­λί­χθη­κε το πρωί της Δευ­τέ­ρας στη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή του Ζέ­φυ­ρος.

Κα­τη­γο­ρού­νται ει­δι­κό­τε­ρα για πρό­κλη­ση ναυα­γί­ου, για με­τα­φο­ρά με πλωτό μέσο από το εξω­τε­ρι­κό στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας πο­λι­τών τρί­της χώρας, που δεν έχουν δι­καί­ω­μα ει­σό­δου, από κοι­νού και από κερ­δο­σκο­πία, κατά συρ­ροή, εκ της οποί­ας πρά­ξης επήλ­θε θά­να­τος και μπο­ρού­σε να προ­κύ­ψει κίν­δυ­νος για άν­θρω­πο και για πα­ρά­νο­μη εί­σο­δο στη χώρα.

Χθες κα­τέ­θε­σε ως μάρ­τυ­ρας υπε­ρά­σπι­σης των δια­κι­νη­τών ο αδελ­φός του ενός, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ήταν και οι ίδιοι με­τα­νά­στες και ότι δεν είχαν σχέση με το κύ­κλω­μα των δου­λε­μπό­ρων της Τουρ­κί­ας.

Απο­λο­γού­με­νοι ενώ­πιον της τα­κτι­κής Ανα­κρί­τριας οι δύο δια­κι­νη­τές, έγ­γα­μοι, γο­νείς ανή­λι­κων παι­διών (δύο παι­διά έκα­στος) υπο­στή­ρι­ξαν ότι ανα­γκά­στη­καν πριν από ένα μήνα να φύ­γουν εσπευ­σμέ­να από την πα­τρί­δα τους, αφή­νο­ντας πίσω τις οι­κο­γέ­νειές τους λόγω της αντι­κα­θε­στω­τι­κής δρά­σης που ανέ­πτυ­ξαν και κιν­δύ­νευαν να συλ­λη­φθούν από τις δυ­νά­μεις του Ασάντ.

Αφού πέ­ρα­σαν τα σύ­νο­ρα με την Τουρ­κία βρέ­θη­καν στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη με τε­λι­κό προ­ο­ρι­σμό τη Σου­η­δία, όπου υπάρ­χει με­γά­λη συ­ρια­κή κοι­νό­τη­τα.

Στην αρχή πί­στε­ψαν, όπως είπαν, ότι θα μπο­ρού­σαν να τα­ξι­δέ­ψουν αε­ρο­πο­ρι­κώς μέσω τρί­της χώρας, όταν όμως το σχέ­διο τους απέ­τυ­χε, καθώς απαι­τεί­το η έκ­δο­ση VISA, ανα­γκά­στη­καν να ανα­ζη­τή­σουν θα­λάσ­σια οδό δια­φυ­γής, μέσω κυ­κλω­μά­των, που αν­θούν στη Κων­στα­ντι­νού­πο­λη.

Μετά από μικρή προ­σπά­θεια τους έφε­ραν, όπως ισχυ­ρί­στη­καν, σε επαφή με κά­ποιο που έδει­χνε Ευ­ρω­παί­ος, μι­λού­σε όμως άπται­στα αρα­βι­κά και τούρ­κι­κα, ο οποί­ος μετά από πα­ζά­ρια δέ­χτη­κε να τους με­τα­φέ­ρει με πλοίο στα ελ­λη­νι­κά πα­ρά­λια ζη­τώ­ντας από τον κα­θέ­να τους 2000 δο­λά­ρια και δε­χό­με­νος τε­λι­κά να κα­τέ­βει η τιμή στα 1800 αφού ήταν τρία άτομα , εκ των οποί­ων τα μισά έλαβε ως προ­κα­τα­βο­λή.

Μετά από τρεις ή τέσ­σε­ρις μέρες κά­ποιος άγνω­στος σε εκεί­νους άν­δρας τους ζή­τη­σε να με­τα­βούν με λε­ω­φο­ρείο στην πα­ρα­λια­κή πόλη Φε­τι­γέ, πράγ­μα που έκα­ναν μετά από τα­ξί­δι 12 πε­ρί­που ωρών.

Την 20η Απρι­λί­ου 2015 βρέ­θη­καν στο Φε­τι­γέ και στο σταθ­μό τους τη­λε­φώ­νη­σε κά­ποιος ο οποί­ος τους ζή­τη­σε να κα­θί­σουν σε ένα κα­φε­νείο.

Μετά από λίγο εμ­φα­νί­στη­κε ένας Σύρος που τους οδή­γη­σε σε μια κο­ντι­νή παν­σιόν, όπου και πα­ρέ­μει­ναν μέχρι το βράδυ. Ο ίδιος, που άλ­λο­τε τον φώ­να­ζαν Αμπ­ντούλ και άλ­λο­τε Αχ­μέντ, κατά τις δύο τα ξη­με­ρώ­μα­τα τους έβαλε μαζί με άλ­λους με­τα­νά­στες σ’ ένα μικρό βαν, αφού ζή­τη­σε και πήρε τα υπό­λοι­πα χρή­μα­τα, και τους οδή­γη­σε σε έναν σκο­τει­νό όρμο. Εκεί επι­βι­βά­στη­καν σ’ ένα ξύ­λι­νο σκά­φος.

Όπως πε­ριέ­γρα­ψαν απο­λο­γού­με­νοι, γύρω στις 04.00 τα ξη­με­ρώ­μα­τα ξε­κί­νη­σαν το τα­ξί­δι για την Ελ­λά­δα με άσχη­μο καιρό και μά­λι­στα αστειευό­με­νοι είπαν στους φί­λους τους ότι ούτε σω­σί­βια τους έδω­σαν ούτε υπάρ­χει λέμ­βος δια­φυ­γής παρά μόνο ένα μικρό φου­σκω­τό, δε­μέ­νο πίσω από το σκά­φος. Το πλή­ρω­μα του σκά­φους απο­τε­λεί­το, όπως υπο­στή­ρι­ξαν, από δύο Τούρ­κους εκ των οποί­ων ο ένας σή­κω­σε την άγκυ­ρα και ο άλλος βρι­σκό­ταν στο τι­μό­νι.

Ο και­ρός άρ­χι­σε να επι­δει­νώ­νε­ται αφού πέ­ρα­σαν τα βουνά της Τουρ­κι­κής ακτο­γραμ­μής και τότε προς έκ­πλη­ξή τους οι δύο Τούρ­κοι δια­κι­νη­τές έδε­σαν με σχοι­νί το τι­μό­νι λέ­γο­ντάς τους ότι θα τους οδη­γή­σει στη Ρόδο και στη συ­νέ­χεια μπή­καν στη λέμβο, έκο­ψαν το σχοι­νί και επέ­στρε­ψαν στις τουρ­κι­κές ακτές.

Την πράξη τους αυτή, σύμ­φω­να με τους ισχυ­ρι­σμούς τους, την αντι­λή­φθη­καν λίγοι καθώς οι πε­ρισ­σό­τε­ροι ευ­ρί­σκο­ντο στο αμπά­ρι του σκά­φους, αλλά σύ­ντο­μα επι­κρά­τη­σε πα­νι­κός καθώς το κα­ρά­βι βρι­σκό­ταν ου­σια­στι­κά ακυ­βέρ­νη­το στην ανοι­κτή θά­λασ­σα.

Τότε εκεί­νοι κι άλλα δύο – τρία άτομα, έπια­σαν το πη­δά­λιο και όταν χά­ρα­ζε μπό­ρε­σαν να δούν τη Ρόδο.

Ισχυ­ρί­στη­καν ότι δεν είχαν τον από­λυ­το έλεγ­χο του σκά­φους διότι οι γνώ­σεις τους σε θέ­μα­τα ναυ­σι­πλο­ΐ­ας ήταν ανύ­παρ­κτες.

Πλη­σιά­ζο­ντας στο λι­μά­νι, όπως είπαν, ου­σια­στι­κά πα­ραι­τή­θη­καν από κάθε προ­σπά­θεια καθώς το τι­μό­νι γύ­ρι­ζε χωρίς να αλ­λά­ζει την πο­ρεία του σκά­φους και έψα­ξαν να βρούν, όπως και οι λοι­ποί επι­βά­τες, κά­ποιο ση­μείο για να κρα­τη­θούν, πι­στεύ­ο­ντας ότι το σκά­φος θα προ­σα­ρά­ξει στα αβαθή.

Λίγα μέτρα από την ακτή το σκά­φος κάπου χτύ­πη­σε (προ­φα­νώς σε ξέρα) και έγινε κομ­μά­τια. Το επό­με­νο πράγ­μα που θυ­μού­νται, όπως είπαν, είναι κά­ποια κρύα ακτή και αν­θρώ­πους άγνω­στους να προ­σπα­θούν να τους βοη­θή­σουν.

Υπο­στή­ρι­ξαν ότι δεν είναι μέλη κυ­κλώ­μα­τος δια­κι­νη­τών και ότι ου­δέ­πο­τε προ­σπά­θη­σαν να εκ­με­ταλ­λευ­τούν κά­ποιον με σκοπό το κέρ­δος. Δεν προ­κά­λε­σαν ναυά­γιο καθώς όχι μόνο δεν θα είχαν να κερ­δί­σουν κάτι αλλά αντι­θέ­τως θα κιν­δύ­νευε η ζωή τους και η ζωή του αδελ­φού του δεύ­τε­ρου που βρι­σκό­ταν στο ίδιο σκά­φος. Αν δεν κυ­βερ­νού­σαν το σκά­φος, όπως είπαν, θα είχαν πνι­γεί όλοι.

Όπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», οι δύο δια­κι­νη­τές ανα­γνω­ρί­σθη­καν από 3 θύ­μα­τα της τρα­γω­δί­ας.

Θυ­μί­ζου­με ότι πε­ρι­συ­νε­λέ­γη­σαν συ­νο­λι­κά 93 άτομα, ενώ τρεις εξ’ αυτών ανα­σύρ­θη­καν νε­κροί. Πρό­κει­ται για τους Αbbas Ahmed του Μahmoud, 23 ετών, υπή­κοο Συ­ρί­ας, Selam Amanuel, 45 ετών, αγνώ­στων λοι­πών στοι­χεί­ων, υπή­κοο Ερυ­θραί­ας και το 5χρονο παιδί της τε­λευ­ταί­ας Elud Dawit, αγνώ­στων λοι­πών στοι­χεί­ων.

Ση­μειώ­νε­ται ότι εξε­τά­στη­κε από την τα­κτι­κή Ανα­κρί­τρια Ρόδου και ένας λι­με­νι­κός ο οποί­ος υπο­στή­ρι­ξε ότι οι κυ­βερ­νή­τες του σκά­φους είχαν ει­κό­να ότι το μέρος στο οποίο κα­τευ­θυ­νό­ταν η γκου­λέ­τα είχε βρά­χους. Τό­νι­σε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι φαί­νο­νταν κα­θα­ρά οι ακτο­γραμ­μές και η μορ­φο­λο­γία του εδά­φους.

Επε­σή­μα­νε πε­ραι­τέ­ρω ότι απο­τε­λεί «πε­πα­τη­μέ­νη» για τους δια­κι­νη­τές να ρί­χνουν τα σκάφη σε βρα­χώ­δεις ή από­κρη­μνες ακτές με σκοπό να είναι εύ­κο­λη η δια­φυ­γή και η απο­φυ­γή της σύλ­λη­ψης είτε για να προ­κλη­θεί ναυά­γιο και να υπάρ­χει η ανά­γκη πα­ρο­χής βο­ή­θειας προς όλους με σκοπό οι κυ­βερ­νή­τες να κα­τα­στούν και οι ίδιοι ναυα­γοί. Ανα­φέρ­θη­κε επί­σης σε κα­τα­θέ­σεις των ίδιων των με­τα­να­στών, που υπο­στη­ρί­ζουν ότι σκο­πός των κυ­βερ­νη­τών ήταν η πρό­κλη­ση ναυα­γί­ου, και τό­νι­σε ότι εντύ­πω­ση έχει προ­κα­λέ­σει το γε­γο­νός ότι ενώ οι με­τα­νά­στες είχαν τη­λέ­φω­να κα­νείς δεν τη­λε­φώ­νη­σε για βο­ή­θεια με απο­τέ­λε­σμα να συ­νά­γε­ται το συ­μπέ­ρα­σμα ότι το σκά­φος είχε κυ­βερ­νή­τες και ότι κα­νείς δεν είχε διαι­σθαν­θεί τον κίν­δυ­νο.

Η μαρ­τυ­ρία του τε­λευ­ταί­ου έρ­χε­ται μά­λι­στα να ενι­σχύ­σει άλλες με­τα­να­στών που φέ­ρουν τους δια­κι­νη­τές να φρό­ντι­σαν πριν την πρό­κλη­ση του ναυα­γί­ου να «σβή­σουν» τα δα­κτυ­λι­κά τους απο­τυ­πώ­μα­τα από το πη­δά­λιο.

Ως συ­νή­γο­ρός τους πα­ρέ­στη ο δι­κη­γό­ρος κ. Στέ­λιος Αλε­ξαν­δρής.

Ση­μειώ­νε­ται ότι χθες επρό­κει­το να κα­τα­θέ­σουν ενώ­πιον της κ. Ανα­κρί­τριας και δύο με­τα­νά­στες, υπέρ των δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, πλην όμως δεν εμ­φα­νί­στη­καν ενώ­πιον της τα­κτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου. Ει­κά­ζε­ται ότι οι δια­κι­νη­τές δεν μπό­ρε­σαν να τους πεί­σουν!