Σακελλαροπούλου στο επίσημο δείπνο: Οικουμενική η κληρονομιά του 1821

Σε εξέ­λι­ξη βρί­σκε­ται το επί­ση­μο δεί­πνο που πα­ρα­θέ­τει η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας στο Προ­ε­δρι­κό Μέ­γα­ρο στους υψη­λούς προ­σκε­κλη­μέ­νους ενό­ψει του εορ­τα­σμού της επε­τεί­ου της 25ης Μαρ­τί­ου.

Στο πλαί­σιο του δεί­πνου, υπήρ­ξε προ­σφώ­νη­ση από την Πρό­ε­δρο της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας και αντι­φω­νή­σεις των υψη­λών προ­σκε­κλη­μέ­νων.

Προ­σφώ­νη­ση της Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας Κα­τε­ρί­νας Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου

«Εκλε­κτοί προ­σκε­κλη­μέ­νοι, Distinguished guests,

Σας κα­λω­σο­ρί­ζω στο Προ­ε­δρι­κό Μέ­γα­ρο. Είναι εξαι­ρε­τι­κή τιμή για τη χώρα μας η πα­ρου­σία σας στους εορ­τα­σμούς για την επέ­τειο των 200 ετών από την έναρ­ξη της Ελ­λη­νι­κής Eπα­νά­στα­σης. Οι λαοί μας δια­τη­ρούν μακρά φιλία και δε­σμούς ισχυ­ρούς από τη γέν­νη­ση του σύγ­χρο­νου ελ­λη­νι­κού Κρά­τους. Η συμ­βο­λή των με­γά­λων δυ­νά­με­ων της επο­χής, της Γαλ­λί­ας, της Αγ­γλί­ας και της Ρω­σί­ας, στον αγώνα υπήρ­ξε σπου­δαία. Το φι­λελ­λη­νι­κό κί­νη­μα πα­ρεί­χε συ­νε­χή υπο­στή­ρι­ξη, υλική και ηθική. Με­γά­λες μορ­φές του πνεύ­μα­τος και των τε­χνών ύμνη­σαν την εξέ­γερ­ση των Ελ­λή­νων και επη­ρέ­α­σαν ρι­ζι­κά την κοινή γνώμη στην Ευ­ρώ­πη και την Αμε­ρι­κή. Δια­μορ­φώ­θη­κε μια φι­λελ­λη­νι­κή συ­νεί­δη­ση που διέ­κρι­νε στην απε­λευ­θέ­ρω­ση της χώρας μας ένα μεί­ζον γε­ω­πο­λι­τι­κό και πο­λι­τεια­κό γε­γο­νός.

Στη Γαλ­λία, ο φι­λελ­λη­νι­σμός είχε βα­θιές ρίζες. Στη συλ­λο­γή των «Ανα­το­λι­κών» ποι­η­μά­των του, ο Βί­κτωρ Ουγκώ αφη­γεί­ται, μέσω των ηρω­ι­κών μορ­φών της επα­νά­στα­σης (του Κα­νά­ρη, του Μπό­τσα­ρη και του επι­σκό­που Ρωγών Ιωσήφ), τις τε­λευ­ταί­ες στιγ­μές του Με­σο­λογ­γί­ου. Ο κο­ρυ­φαί­ος ρο­μα­ντι­κός ζω­γρά­φος Ντε­λα­κρουά απέ­δω­σε μο­να­δι­κά το τρα­γι­κό γε­γο­νός της Σφα­γής της Χίου. Στη Βρε­τα­νία, είναι γνω­στό το εν­δια­φέ­ρον και η ανά­μι­ξη του νο­μο­μα­θούς Τζέ­ρε­μι Μπέν­θαμ στην Ελ­λη­νι­κή Επα­νά­στα­ση, όπως και η πλού­σια δράση των φι­λελ­λή­νων του Λον­δί­νου. Αξε­πέ­ρα­στη, όμως, πα­ρα­μέ­νει στη μνήμη μας η θυσία του εμ­βλη­μα­τι­κού Βρε­τα­νού ποι­η­τή και φι­λέλ­λη­να, Λόρ­δου Βύ­ρω­να, στο Με­σο­λόγ­γι.

Γρά­φει γι’ αυτήν ο εθνι­κός μας ποι­η­τής Διο­νύ­σιος Σο­λω­μός: «Λευ­θε­ριά για λίγο πάψε να χτυ­πάς με το σπαθί / τώρα σί­μω­σε και κλάψε εις του Μπάϊ­ρον το κορμί (…) Άκου Μπάι­ρον, πόσον θρή­νον κάνει ενώ σε χαι­ρε­τά η Πα­τρί­δα των Ελ­λή­νων, κλαί­γε, κλαί­γε, Ελευ­θε­ριά». Η Επα­νά­στα­ση βρήκε επί­σης απή­χη­ση στη Ρωσία, με πολλά δη­μο­σιεύ­μα­τα στα πε­ριο­δι­κά της επο­χής. Στις πα­ρα­δου­νά­βιες πε­ριο­χές συμ­με­τεί­χαν στην εξέ­γερ­ση υπό τον Αλέ­ξαν­δρο Υψη­λά­ντη και ρώσοι αξιω­μα­τι­κοί. Κο­ρυ­φαί­οι Ρώσοι ποι­η­τές αφιέ­ρω­σαν ποι­ή­μα­τα στον αγώνα των Ελ­λή­νων. «Εξε­γέρ­σου, ω Ελ­λά­δα, ξε­ση­κώ­σου», έγρα­φε ο Αλε­ξά­ντρ Πού­σκιν. Έλ­λη­νες με στε­νές σχέ­σεις με τη ρω­σι­κή άρ­χου­σα τάξη, όπως ο Υψη­λά­ντης και ο Κα­πο­δί­στριας, ανέ­λα­βαν ηγε­τι­κό ρόλο στον αγώνα. Οι με­γά­λες δυ­νά­μεις επέ­δρα­σαν κα­τα­λυ­τι­κά στο δι­πλω­μα­τι­κό και το στρα­τιω­τι­κό πεδίο. Η πα­ρέμ­βα­σή τους στη Ναυ­μα­χία του Ναυα­ρί­νου υπήρ­ξε κα­θο­ρι­στι­κή για την τε­λι­κή επι­κρά­τη­ση των Ελ­λή­νων.

Οι Έλ­λη­νες πο­λέ­μη­σαν με αυ­τα­πάρ­νη­ση και αυ­το­θυ­σία. Όλες οι κοι­νω­νι­κές τά­ξεις, λαϊ­κοί και κλη­ρι­κοί, ενώ­θη­καν μπρο­στά στον πάν­δη­μο σκοπό για την απο­τί­να­ξη του τουρ­κι­κού ζυγού. Στο πλευ­ρό των Ελ­λή­νων ήταν και Κύ­πριοι της Δια­σπο­ράς που με­τεί­χαν στη Φι­λι­κή Εται­ρεία και ενί­σχυ­σαν οι­κο­νο­μι­κά την Επα­νά­στα­ση, ενώ πολ­λοί ήταν οι γεν­ναί­οι Κύ­πριοι αγω­νι­στές, με πιο γνω­στή την ηρω­ι­κή «Φά­λαγ­γα των Κυ­πρί­ων», που έδω­σαν το αίμα τους στις μάχες του 21. Στο «Σάλ­πι­σμα Πο­λε­μι­στή­ριον» του Αδα­μά­ντιου Κοραή προ­τάσ­σε­ται χαλ­κο­γρα­φία που πα­ρι­στά­νει την Ελ­λά­δα ημί­γυ­μνη, ανά­με­σα στα ερει­πω­μέ­να μνη­μεία της αρ­χαιό­τη­τας, με σχι­σμέ­να εν­δύ­μα­τα, πλη­γω­μέ­νη και μα­τω­μέ­νη, ενώ δίπλα της, σα­ρι­κο­φό­ρος Τούρ­κος κρα­δαί­νει το σπαθί του.

Δεν αγω­νί­στη­καν, όμως, οι πρό­γο­νοί μας μόνο για την ανε­ξαρ­τη­σία τους, αλλά και για την πο­λι­τι­κή τους ελευ­θε­ρία. Υπό την επιρ­ροή ιδίως της αμε­ρι­κα­νι­κής και της γαλ­λι­κής επα­νά­στα­σης, έθε­σαν τις βά­σεις για ένα Κρά­τος δη­μο­κρα­τι­κό και φι­λε­λεύ­θε­ρο. Σε μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα από την κή­ρυ­ξη της Επα­νά­στα­σης κα­το­χύ­ρω­σαν, στα Συ­ντάγ­μα­τα του Αγώνα, τη δη­μο­κρα­τι­κή αρχή και την αντι­προ­σώ­πευ­ση, τα δι­καιώ­μα­τα και τη διά­κρι­ση των λει­τουρ­γιών. Στον ελ­λη­νι­κό συ­νταγ­μα­τι­σμό εντο­πί­ζου­με το ισχυ­ρό απο­τύ­πω­μα του δια­φω­τι­σμού και τη δη­μιουρ­γι­κή ορμή που ενέ­πνευ­σαν στους Έλ­λη­νες τα ιδα­νι­κά της ελευ­θε­ρί­ας και της ισό­τη­τας.

Η Ελ­λη­νι­κή Επα­νά­στα­ση λει­τούρ­γη­σε ως χω­νευ­τή­ρι της νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας και της πα­ρά­δο­σης. Οι το­πι­κές κοι­νό­τη­τες συ­γκρο­τή­θη­καν σε ένα συλ­λο­γι­κό πο­λι­τι­κό σώμα. Η βού­λη­ση του έθνους κα­τέ­στη ενιαία και αδιαί­ρε­τη, φο­ρέ­ας της εξου­σί­ας και της ενό­τη­τας του λαού μας. Ωστό­σο, η κλη­ρο­νο­μιά του 1821 δεν είναι μόνον ελ­λη­νι­κή. Αντι­θέ­τως φέρει την οι­κου­με­νι­κό­τη­τα και την κα­θο­λι­κό­τη­τα των ιδεών και των αξιών της επο­χής της.

Σε αυτό το κε­κτη­μέ­νο επι­στρέ­φου­με, με αφορ­μή την επέ­τειο των 200 ετών. Στις προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζου­με σή­με­ρα, με πρώτη την παν­δη­μία, η οποία δο­κι­μά­ζει την υγεία και την ελευ­θε­ρία μας, αλλά και σε άλλα κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα, όπως η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή και ο διά­λο­γος των πο­λι­τι­σμών, η ανα­γω­γή μας στις κα­τα­βο­λές του δια­φω­τι­σμού και του συ­νταγ­μα­τι­σμού δεν συ­νι­στά μια θε­ω­ρη­τι­κή άσκη­ση. Η προ­σή­λω­σή μας στη δια­φύ­λα­ξη όλων εκεί­νων των εγ­γυ­ή­σε­ων και των θε­σμι­κών αντι­βά­ρων απέ­να­ντι στην κα­τά­χρη­ση εξου­σί­ας, δη­μό­σιας και ιδιω­τι­κής, θω­ρα­κί­ζει τη δη­μο­κρα­τία μας. Είναι αλή­θεια ότι ο πο­λι­τι­κός και ιστο­ρι­κός χρό­νος τρέ­χει πια με ρυθ­μούς που δυ­σχε­ραί­νουν την κα­τα­νό­η­ση και τη δια­χεί­ρι­ση των γε­γο­νό­των.

Με αφορ­μή τις αλ­λε­πάλ­λη­λες κρί­σεις των τε­λευ­ταί­ων ετών, πολ­λοί αμ­φι­σβη­τούν το Κρά­τος Δι­καί­ου. Μι­λούν για κό­πω­ση και κρίση της δη­μο­κρα­τί­ας. Στη δη­μό­σια σφαί­ρα οι εντά­σεις είναι πυ­κνές. Δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία ότι η πο­λι­τι­κή κι­νη­το­ποιεί το πάθος και το συ­ναί­σθη­μά μας, διε­γεί­ρει το θυ­μι­κό μας. Όμως δεν πρέ­πει να ταυ­τί­ζε­ται με αυτό. Η πο­λι­τι­κή συ­νο­μι­λεί με τις προ­τε­ραιό­τη­τες και τις πε­ρι­στά­σεις, υπη­ρε­τεί τις κοι­νω­νι­κές ανά­γκες και το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον. Η δη­μο­κρα­τία μας δεν συρ­ρι­κνώ­νε­ται στη συ­γκυ­ρία. Τη συ­γκρο­τούν, την οριο­θε­τούν και την κα­θο­δη­γούν οι βα­σι­κές αρχές και αξίες του συ­νταγ­μα­τι­κών μας κει­μέ­νων, αυτές που προ­σέ­δω­σαν πνοή και σθέ­νος στην Πο­λι­τεία μας και συ­νέ­χουν τον λαό μας.

Εκλε­κτοί προ­σκε­κλη­μέ­νοι, Distinguished guests,

Στις κοι­νές μας αυτές πα­ρα­δο­χές, ιστο­ρι­κές και αξια­κές, πο­λι­τι­κές και πο­λι­τι­σμι­κές, έχουν στε­ρε­ω­θεί και ακ­μά­σει, τους τε­λευ­ταί­ους δύο αιώ­νες, οι σχέ­σεις με­τα­ξύ των εθνών μας. Σε αυτές έχου­με σή­με­ρα την ιδιαί­τε­ρη χαρά να απο­δί­δου­με από κοι­νού την πιο υψηλή τιμή.

Σας ευ­χα­ρι­στώ».

Αντι­φώ­νη­ση του Προ­έ­δρου της Κυ­πρια­κής Δη­μο­κρα­τί­ας Νίκου Ανα­στα­σιά­δη

«Εξο­χό­τα­τη κύρια Πρό­ε­δρε της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας

Your Royal Highness,

Εξο­χό­τα­τε Κύριε Πρω­θυ­πουρ­γέ της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας,

Εξο­χό­τα­τε Κύριε Πρω­θυ­πουρ­γέ της Ρω­σι­κής Ομο­σπον­δί­ας,

Κυ­ρί­ες και Κύ­ριοι,

Είναι με ιδιαί­τε­ρη συ­γκί­νη­ση που απο­δέ­χθη­κα την πρό­σκλη­ση να πα­ρα­στώ και να συ­νε­ορ­τά­σω μαζί με τον Ελ­λη­νι­κό λαό τη συ­μπλή­ρω­ση της δια­κο­σιε­τη­ρί­δας από την έναρ­ξη της Ελ­λη­νι­κής Επα­νά­στα­σης.

Τον ηρω­ι­κό αυτόν αγώνα, ο οποί­ος συ­νο­ψί­ζε­ται μέσα από το σύν­θη­μα «Ελευ­θε­ρία ή Θά­να­τος», απα­ντώ­ντας στο υπαρ­ξια­κό ερώ­τη­μα του Ρήγα Φε­ραί­ου «ως πότε παλ­λη­κά­ρια θα ζούμε στα στενά».

Ένα σύν­θη­μα, το οποίο, απο­τέ­λε­σε το θε­μέ­λιο της οι­κο­δό­μη­σης του σύγ­χρο­νου Ελ­λη­νι­κού Κρά­τους, συ­μπυ­κνώ­νο­ντας πα­ράλ­λη­λα ολό­κλη­ρη την ιστο­ρία του σύγ­χρο­νου Ελ­λη­νι­σμού.

Και τούτο, γιατί η ιδέα της ελευ­θε­ρί­ας κα­τά­φε­ρε μέσα από την ηρω­ι­κή αυτή Επα­νά­στα­ση να απα­λεί­ψει τις όποιες δια­φο­ρές, να συ­νε­νώ­σει και να ανα­δεί­ξει εν τέλει νι­κη­τή το ολι­γά­ριθ­μο των Ελ­λή­νων ένα­ντι της πο­λυά­ριθ­μης Οθω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας».

Αντι­φώ­νη­ση του Πρί­γκη­πα της Ουα­λί­ας Κα­ρό­λου (ανε­πί­ση­μη με­τά­φρα­ση)

«Εξο­χό­τα­τοι, Κυ­ρί­ες και Κύ­ριοι,

Θα ήθελα αρ­χί­ζο­ντας να σας ευ­χα­ρι­στή­σω, Κυρία Πρό­ε­δρε, για τη με­γά­λη χαρά και τιμή να βρί­σκο­μαι απόψε εδώ, σ’ αυτόν τον υπέ­ρο­χο εθνι­κό εορ­τα­σμό.

Απο­τε­λεί ιδιαί­τε­ρη χαρά για τη σύ­ζυ­γό μου και μένα το γε­γο­νός ότι επι­στρέ­φου­με στην Ελ­λά­δα, που έχει ξε­χω­ρι­στή θέση στην καρ­διά μου.   Άλ­λω­στε, η Ελ­λά­δα είναι η πα­τρί­δα του παπ­πού μου και ο τόπος γέν­νη­σης του πα­τέ­ρα μου, πριν από σχε­δόν εκατό χρό­νια, στην εκα­το­ντα­ε­τη­ρί­δα της Ελ­λη­νι­κής Επα­νά­στα­σης. Αρ­γό­τε­ρα, στην Αθήνα, η αγα­πη­τή για­γιά μου, πρι­γκί­πισ­σα Αλίκη, κατά τη διάρ­κεια των σκο­τει­νών χρό­νων της να­ζι­στι­κής κα­το­χής, έσωσε μια οι­κο­γέ­νεια Εβραί­ων – μια πράξη για την οποία της απο­νε­μή­θη­κε ο τί­τλος «Δι­καία των Εθνών» από το Ισ­ρα­ήλ .

Νιώθω μια βαθιά σύν­δε­ση με την Ελ­λά­δα -τα τοπία της, την ιστο­ρία της και τον πο­λι­τι­σμό της- και σε αυτό δεν είμαι μόνος: ένα κομ­μά­τι της ου­σί­ας της Ελ­λά­δας βρί­σκε­ται μέσα σε όλους μας.  Ως πηγή του δυ­τι­κού πο­λι­τι­σμού, το πνεύ­μα της Ελ­λά­δας δια­περ­νά τις κοι­νω­νί­ες και τις δη­μο­κρα­τί­ες μας.  Χωρίς την Ελ­λά­δα, οι νόμοι μας, η τέχνη μας, ο τρό­πος ζωής μας, δεν θα είχαν ακ­μά­σει.

Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που το 1812 το ποί­η­μα του Λόρ­δου  Byron, «Το Προ­σκύ­νη­μα του Τσάιλντ Χά­ρολντ», όπου για πρώτη φορά υπε­ρα­σπί­σθη­κε τον αγώνα για την αυ­το­διά­θε­ση των Ελ­λή­νων, είχε τόση απή­χη­ση στο ευ­ρω­παϊ­κό κοινό.  Ο ελ­λη­νι­κός αγώ­νας εκλή­φθη­κε, όχι ως η επι­δί­ω­ξη ενός ξένου λαού, αλλά ως ο κοι­νός μας αγώ­νας. Όπως δή­λω­σε, ο Percy Shelley, φίλος του Byron, στον πρό­λο­γο του ποι­ή­μα­τος «Ελλάς»: «Εί­μα­στε όλοι Έλ­λη­νες».

Έτσι, στις σε­λί­δες της ιστο­ρί­ας, μαζί με τους Έλ­λη­νες ήρωες της επα­νά­στα­σης, κα­τα­γρά­φο­νται τα ονό­μα­τα Βρε­τα­νών, που συ­γκι­νή­θη­καν βαθιά από αυτό το πνεύ­μα του Φι­λελ­λη­νι­σμού και συμ­με­τεί­χαν στον αγώνα.  Μαζί με τον Κο­λο­κο­τρώ­νη, τον Κα­ραϊ­σκά­κη, τον Μια­ού­λη, τον Κα­νά­ρη και τη Μπου­μπου­λί­να, δια­βά­ζου­με για τους Γκόρ­ντον, Κό­χρε­ην, Τσωρτς και Κό­δριγ­κτον.

Ωστό­σο, ο θρί­αμ­βος της Ελ­λά­δας δεν οφεί­λε­ται σε έναν ήρωα, αλλά στο εξαι­ρε­τι­κό θάρ­ρος και το σθέ­νος του λαού της – και σε ό,τι ένας Βρε­τα­νός ιστο­ρι­κός απο­κά­λε­σε «θεϊκή φλόγα που άναψε στην ψυχή των Ελ­λή­νων».   Εάν δεν υπήρ­χε η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα του ελ­λη­νι­κού λαού να αγω­νι­στεί, μπρο­στά σε φο­βε­ρά δεινά, και σε ιδιαί­τε­ρα αντί­ξο­ες συν­θή­κες, δεν θα είχε κα­τα­κτη­θεί ποτέ η ανε­ξαρ­τη­σία.

Κατά την τε­λευ­ταία μας επί­σκε­ψη στην Ελ­λά­δα το 2018, σε μια ομι­λία μου σε αυτήν την αί­θου­σα, δι­η­γή­θη­κα την ιστο­ρία του ατμο­κί­νη­του πο­λε­μι­κού πλοί­ου «Καρ­τε­ρία», το οποίο πα­ρήγ­γει­λε ο αξιω­μα­τι­κός Χέι­στινγκς σε αγ­γλι­κό ναυ­πη­γείο, για να συν­δρά­μει τους Έλ­λη­νες στον αγώνα τους.

Συμ­με­τέ­χο­ντας στον στόλο του επα­να­στα­τι­κού Ελ­λη­νι­κού Ναυ­τι­κού, η «Καρ­τε­ρία» έγινε το πρώτο ατμο­κί­νη­το πο­λε­μι­κό πλοίο που συμ­με­τεί­χε σε πο­λε­μι­κές ενέρ­γειες και δια­δρα­μά­τι­σε απο­φα­σι­στι­κό ρόλο στον πό­λε­μο.

«Καρ­τε­ρία», φυ­σι­κά, ση­μαί­νει Επι­μο­νή ή Αντο­χή.  Ήταν ένα όνομα  ιδιαί­τε­ρα κα­τάλ­λη­λο για εκεί­νη την εποχή, το οποίο, πι­στεύω, ότι πα­ρα­μέ­νει συμ­βο­λι­κό ακόμη και σή­με­ρα – στα απελ­πι­στι­κά δύ­σκο­λα έτη της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, και τώρα με­σού­σης αυτής της φο­βε­ρής παν­δη­μί­ας που έχει δια­τα­ρά­ξει τις ζωές και το βιός τόσων πολ­λών αν­θρώ­πων.

Τρέφω με­γά­λο θαυ­μα­σμό για το σθέ­νος του ελ­λη­νι­κού λαού και με συ­γκι­νεί ιδιαί­τε­ρα η αξιο­ση­μεί­ω­τη αν­θε­κτι­κό­τη­τα των νέων αν­θρώ­πων της Ελ­λά­δας.

Νιώθω ιδιαί­τε­ρη πε­ρη­φά­νεια που ο φι­λαν­θρω­πι­κός ορ­γα­νι­σμός Prince’s Trust International κα­τόρ­θω­σε να βοη­θή­σει τό­σους πολ­λούς νέους στην Ελ­λά­δα ώστε να βρουν ερ­γα­σία, να επι­μορ­φω­θούν ή να ξε­κι­νή­σουν τις δικές τους επι­χει­ρή­σεις, δί­νο­ντας τους τα εφό­δια ώστε να αξιο­ποι­ή­σουν τις δυ­να­τό­τη­τές τους και να συμ­βάλ­λουν στην ευ­η­με­ρία και τη δύ­να­μη της χώρας τους.

Εξο­χό­τα­τοι, Κυ­ρί­ες και Κύ­ριοι,

Καθώς όλοι μας ερ­γα­ζό­μα­στε για την ανοι­κο­δό­μη­ση των κοι­νω­νιών μας και των οι­κο­νο­μιών μας στο πλαί­σιο ενός έτους αδια­νό­η­των μέχρι σή­με­ρα με­τα­βο­λών, προ­κει­μέ­νου να θέ­σου­με τον κόσμο μας σε μια πιο βιώ­σι­μη τρο­χιά, το θάρ­ρος, η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και οι προσ­δο­κί­ες του 1821 θα μπο­ρού­σαν να απο­τε­λέ­σουν, εν­δε­χο­μέ­νως, πηγή έμπνευ­σης για εμάς.  Και πάλι, το δια­κύ­βευ­μα δεν θα μπο­ρού­σε να είναι υψη­λό­τε­ρο.

Οι επι­λο­γές μας θα κα­θο­ρί­σουν τις τύχες όχι μόνο των Εθνών μας, αλλά και του μο­να­δι­κού αυτού πλα­νή­τη που μοι­ρα­ζό­μα­στε. Από την πλευ­ρά μου, για να υπο­στη­ρί­ξω αυτή τη ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας προ­σπά­θεια, έχω συ­νερ­γα­στεί με εκα­το­ντά­δες διευ­θύ­νο­ντες συμ­βού­λους προ­κει­μέ­νου να δια­μορ­φώ­σω έναν χάρτη πο­ρεί­ας που θα το­πο­θε­τεί τους αν­θρώ­πους, τον πλα­νή­τη και τη Φύση στο επί­κε­ντρο της οι­κο­νο­μι­κής μας με­τά­βα­σης.  Απο­κά­λε­σα αυτό το σχέ­διο “Terra Carta” και με συ­γκι­νεί βα­θύ­τα­τα το γε­γο­νός ότι η Αθήνα επι­θυ­μεί να θέσει σε εφαρ­μο­γή τις ιδέες που εμπε­ριέ­χο­νται σε αυτό.

Εξο­χό­τα­τη – σή­με­ρα, όπως και το 1821, η Ελ­λά­δα μπο­ρεί να υπο­λο­γί­ζει στους φί­λους της στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο. Οι δε­σμοί με­τα­ξύ μας είναι ισχυ­ροί και ζω­τι­κοί και κά­νουν τε­ρά­στια δια­φο­ρά στην κοινή μας ευ­η­με­ρία και ασφά­λεια. Όπως ακρι­βώς οι ιστο­ρί­ες μας είναι στενά συν­δε­δε­μέ­νες με­τα­ξύ τους, έτσι είναι και το μέλ­λον μας. Με αυτό το πνεύ­μα, αύριο, οι Βρε­τα­νοί φίλοι σας θα στα­θού­με δίπλα σας για άλλη μια φορά και θα αι­σθαν­θού­με με­γά­λη υπε­ρη­φά­νεια με την αφυ­πνι­στι­κή προ­τρο­πή του Διο­νύ­σιου Σο­λω­μού:

Χαίρε, ω χαίρε, ελευ­θε­ριά!

Ζήτω η Ελλάς!»

Αντι­φώ­νη­ση του Πρω­θυ­πουρ­γού της Ρω­σι­κής Ομο­σπον­δί­ας Μι­χα­ήλ Μι­σού­στιν (πε­ρί­γραμ­μα ομι­λί­ας, ανε­πί­ση­μη με­τά­φρα­ση)

Εξο­χό­τα­τη Κυρία Πρό­ε­δρε της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας

Εξο­χό­τα­τε Κύριε Πρω­θυ­πουρ­γέ της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας

Κυ­ρί­ες και Κύ­ριοι,

1. Κατ’ αρχάς, επι­θυ­μώ να ευ­χα­ρι­στή­σω τους Έλ­λη­νες φί­λους μας για την φι­λο­ξε­νία τους, την θερμή και εγκάρ­δια υπο­δο­χή που μας επε­φύ­λα­ξαν στην Αθήνα.

– Φέτος, είναι μία χρο­νιά ορό­ση­μο, η επέ­τειος για τα 200 χρό­νια από την έναρ­ξη του αγώνα του Ελ­λη­νι­κού λαού για ανε­ξαρ­τη­σία. Ο αγώ­νας αυτός έφερε την πο­λυ­πό­θη­τη λευ­τε­ριά από την Οθω­μα­νι­κή Αυ­το­κρα­το­ρία. Και σε αυτό είχε ση­μα­ντι­κή συ­νει­σφο­ρά η Ρωσία.

– Ελ­λά­δα και Ρωσία βο­ή­θη­σαν η μία την άλλη και σε άλλες κρί­σι­μες στιγ­μές. Ρώσοι αξιω­μα­τι­κοί του ναυ­τι­κού συμ­με­τεί­χαν στην διε­θνή ει­ρη­νευ­τι­κή απο­στο­λή στην Κρήτη. Ρώσοι στρα­τιώ­τες και αξιω­μα­τι­κοί πο­λέ­μη­σαν στο Μα­κε­δο­νι­κό Μέ­τω­πο κατά τον Πρώτο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. Αλλά και στον Δεύ­τε­ρο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, πο­λέ­μη­σαν δίπλα-δίπλα με τους Έλ­λη­νες αντάρ­τες ενα­ντί­ον των ει­σβο­λέ­ων Ναζί.

2. Οι σχέ­σεις Ρω­σί­ας-Ελ­λά­δας είναι πολύ βα­θύ­τε­ρες στον χρόνο. Εξε­λί­χθη­καν μέσα στη διάρ­κεια πολ­λών αιώ­νων και οι ρίζες τους είναι τόσο μα­κραί­ω­νες όσο και η εποχή της Βυ­ζα­ντι­νής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Οι λαοί μας μοι­ρά­ζο­νται κοινή ιστο­ρία, πο­λι­τι­στι­κές και πνευ­μα­τι­κές αξίες. Και, φυ­σι­κά, υπάρ­χει μια βαθιά, αμοι­βαία συ­μπά­θεια με­τα­ξύ τους. Το επερ­χό­με­νο Έτος Ιστο­ρί­ας Ελ­λη­νο-Ρω­σι­κού Σταυ­ρού, θα δώσει την ευ­και­ρία στους λαούς και των δύο Κρα­τών να γνω­ρι­στούν ακόμα κα­λύ­τε­ρα.

3. Πε­ρι­βάλ­λου­με με ει­λι­κρι­νή αι­σθή­μα­τα αγά­πης τις σχέ­σεις φι­λί­ας και αμοι­βαί­ας κα­τα­νό­η­σης που πα­ρα­δο­σια­κά έχουν ανα­πτυ­χθεί ανά­με­σα στη Ρωσία και την Ελ­λά­δα. Συ­νι­στούν στέ­ρεα βάση για συ­νερ­γα­σία σε πλη­θώ­ρα το­μέ­ων, από τις με­τα­φο­ρές και την ενέρ­γεια, μέχρι την αγρο­τι­κή-γε­ωρ­γι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα και την υψηλή τε­χνο­λο­γία. Και, φυ­σι­κά, δεν είναι δυ­να­τόν να μην ανα­φερ­θού­με στο γε­γο­νός ότι οι Ρώσοι του­ρί­στες λα­τρεύ­ουν τα Ελ­λη­νι­κά θέ­ρε­τρα.

– Αναμ­φί­βο­λα, η κα­τά­στα­ση με τον κο­ρο­νο­ϊό έχει επι­φέ­ρει αλ­λα­γές στην κοινή μας ατζέ­ντα. Πι­στεύω ότι η Ρωσία και η Ελ­λά­δα θα πρέ­πει να προ­βούν σε κάθε τι ανα­γκαίο για να ενι­σχύ­σουν τη συ­νερ­γα­σία τους στην πράξη – να προ­α­γά­γουν τη συ­νερ­γα­σία και να εφαρ­μό­σουν νέα υπο­σχό­με­να έργα προς όφε­λος των λαών των χωρών μας, να ανα­πτύ­ξουν εποι­κο­δο­μη­τι­κό διά­λο­γο ανά­με­σα στη Ρωσία και την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, στη βάση της ισό­τη­τας και του αμοι­βαί­ου σε­βα­σμού συμ­φε­ρό­ντων και εν­δια­φε­ρό­ντων. Έχου­με κάθε ευ­και­ρία να το πρά­ξου­με.

– Πα­ρα­κα­λώ, απο­δε­χθεί­τε τα θερ­μό­τε­ρα συγ­χα­ρη­τή­ριά μας επ’ ευ­και­ρία της εθνι­κής εορ­τής της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας, για την Ανε­ξαρ­τη­σία της Ελ­λά­δας. Εύ­χο­μαι στην Ελ­λά­δα ευ­η­με­ρία, και στον φίλο λαό της υγεία και ευ­τυ­χία.

– Σας Ευ­χα­ρι­στώ.