Κατ. Σακελλαροπούλου: «Δεν θα αφήσουμε να μας κυριεύσει ο φόβος»

Η ανα­γκαιό­τητα των αυστη­ρών μέτρων απα­γό­ρευ­σης των μετα­κι­νή­σεων και πρω­το­φα­νούς κρα­τι­κού ελέγχου των κοι­νω­νι­κών δράσεων και των ατο­μι­κών απο­φά­σεων είναι τόσο αδιαμ­φι­σβή­τητη και σαφής όσο είναι και η προ­σω­ρι­νό­τητά τους, τονίζει η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας στο μήνυμά της για την 25η Μαρτίου, ανα­ζη­τώ­ντας  για μια ακόμα φορά τη χρυσή τομή ανάμεσα σε φαι­νο­με­νικά ασυμ­βί­βα­στες νομο­θε­τι­κές και πολι­τι­κές επι­τα­γές.

Ουσια­στικά μετα­δί­δει το μήνυμα ότι ανάμεσα στην υγεία και στη δημο­κρα­τία δεν υπάρχει δίλημμα – η υγεία θα προ­α­σπι­στεί στο ακέραιο και το κράτος δικαίου και τα ατομικά δικαιώ­ματα, που εν μέρει τώρα τελούν εν ανα­στολή, θα επι­στρέ­ψουν στην προ της κρίσης υψηλή, εγγυ­η­μένη και αδια­φι­λο­νί­κητη θέση τους.

Η Πρό­ε­δρος επι­χεί­ρησε έναν παραλ­λη­λι­σμό ανάμεσα στο καθήκον που επι­βάλ­λει η κρίση και στο δια­χρο­νικό νόημα της 25ης Μαρτίου.

«Η 25η Μαρτίου μας διδά­σκει ότι, για να πετύχει μια εθνική προ­σπά­θεια, το «εμείς» πρέπει να μπει πριν από το «εγώ»», υπο­γράμ­μισε. Τοπο­θέ­τησε την ατομική ευθύνη, τη συνερ­γα­σία και την αλλη­λεγ­γύη στην καρδιά του «νέου πατριω­τι­σμού» και πρό­σθεσε: Κι όπως τότε, έτσι και σήμερα, για να θωρα­κί­σουμε το «εμείς» και να κρα­τή­σουμε την πατρίδα όρθια, καλού­μα­στε να παρα­με­ρί­σουμε το «εγώ». Να θυσιά­σουμε προ­σω­ρινά ατο­μι­κές μας ελευ­θε­ρίες, για να προ­α­σπί­σουμε το υπέρ­τατο συλ­λο­γικό αγαθό της δημό­σιας υγείας.»

Η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου φρό­ντισε να προ­σθέ­σει μια ακόμα εγγύηση, πέρα από την έμφαση στη λέξη «προ­σω­ρινά», υπεν­θυ­μί­ζο­ντας την αδιάρ­ρη­κτη ταύτιση της Ελλάδας με το ευρω­παϊκό κεκτη­μένο. «Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου και τα περι­θώ­ρια περιο­ρι­σμού των ατο­μι­κών ελευ­θε­ριών ορί­ζο­νται στο Σύνταγμα και στον χάρτη θεμε­λιω­δών δικαιω­μά­των της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης», είπε με νόημα. «Είμαι σίγουρη ότι η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των πολιτών κατα­λα­βαί­νει την ανα­γκαιό­τητα των μέτρων. Και θα τα τηρήσει σχο­λα­στικά, όσο οδυνηρά κι αν είναι, αφού απο­τε­λούν τον μόνο τρόπο, ώστε να αντι­με­τω­πι­σθεί η παν­δη­μία».

Με άλλα λόγια, τα μέτρα είναι τόσο ανα­γκαία, όσο είναι και προ­σω­ρινά αφού θα αρθούν ταυ­τό­χρονα με την αντι­με­τώ­πιση των κιν­δύ­νων της παν­δη­μίας. Πολλοί παρα­τη­ρη­τές, αλλά και επι­στή­μο­νες που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στο πεδίο των δικαιω­μά­των θα έλεγαν ότι η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας θα μπο­ρούσε – και ίσως θα όφειλε – να  ήταν ακόμα πιο κατη­γο­ρη­μα­τική στο εγγυ­η­τικό μήνυμα που θέλησε να μετα­δώ­σει. Προ­φα­νώς η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου εκτί­μησε ότι είναι ήδη αρκετά σαφής και ότι δεν χρειά­ζε­ται αυτή την ώρα να δρα­μα­το­ποι­ή­σει περισ­σό­τερο τις πρω­το­φα­νείς, αλλά ασφαλώς ανα­γκαίες,  μετα­βο­λές που έχουν επέλθει στον ίδιο τον πυρήνα των ελευ­θε­ριών.

Δωρικά λόγια

Στην αρχή του μηνύ­μα­τός της η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας εμφα­νί­στηκε δωρική κλεί­νο­ντας 200 χρόνια σε 60 λέξεις: «Με την επα­νά­σταση του 1821 ενάντια στον οθω­μα­νικό δεσπο­τι­σμό, ο λαός μας διεκ­δί­κησε και κέρδισε ορι­στικά το δικαί­ωμα να ορίζει ο ίδιος τη μοίρα του. Ο αγώνας του ’21 και οι θυσίες των προ­γό­νων μας άνοιξαν τον δρόμο για ένα σύγ­χρονο κράτος, που σήμερα βρί­σκε­ται στον πυρήνα της ενω­μέ­νης Ευρώπης και είναι εγγυ­η­τής στα­θε­ρό­τη­τας στη Νοτιο­α­να­το­λική Μεσό­γειο και τα Βαλ­κά­νια».

Στη συνέ­χεια αξιο­ποί­ησε τη μετα­φορά της παρέ­λα­σης, που δεν θα γίνει φέτος για πρώτη φορά στη ζωντανή μνήμη, με την «παρέ­λαση» που γίνεται για πρώτη φορά φέτος, την παρέ­λαση των συμπο­λι­τών μας, των ηρώων της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, όπως είπε, που «μας κάνουν να νιώ­θουμε περή­φα­νοι»:  «Οι ένοπλες δυνά­μεις που προ­στα­τεύ­ουν τα σύνορά μας από την επι­θε­τι­κό­τητα της Τουρ­κίας, τα σώματα ασφα­λείας που επα­γρυ­πνούν, οι γιατροί και οι νοση­λευ­τές, οι άνθρω­ποι του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού, οι εργα­ζό­με­νοι που καλύ­πτουν τις καθη­με­ρι­νές μας ανάγκες, όσοι ανώνυμα προ­σφέ­ρουν χωρίς να προσ­δο­κούν όφελος ή ανα­γνώ­ριση».

Ασφαλώς, δεν παρέ­λειψε να επα­να­λά­βει την εμπι­στο­σύνη της στην επι­στη­μο­νική επάρ­κεια, στο ήθος, την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα και την πειθώ του επι­κε­φα­λής των αρμο­δίων επι­στη­μό­νων του Υπουρ­γείου Υγείας, ενώ επι­σή­μανε ότι παρά­γο­ντας ελπίδας είναι επίσης το γεγονός ότι «τα πολι­τικά κόμματα συνεν­νο­ού­νται και ομο­νο­ούν». Σε τόσο κρί­σι­μες στιγμές, πρό­σθεσε, «η ομο­ψυ­χία του πολι­τι­κού κόσμου εμπνέει και καθο­δη­γεί τους πολίτες.»

Η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου τόνισε ακόμα ένα κυρί­αρχο χαρα­κτη­ρι­στικό της εποχής μας που ανα­δεί­χθηκε για μια ακόμα φορά λόγω των τελευ­ταίων εξε­λί­ξεων. Το γεγονός ότι πολλά από τα προ­βλή­ματά μας προ­ϋ­πο­θέ­τουν τη διεθνή συνερ­γα­σία για την επίλυσή τους. «Η παν­δη­μία που ζούμε ξεπερνά κατά πολύ τα εθνικά όρια και συμπα­ρα­σύ­ρει κράτη και κοι­νω­νίες σε μεγάλες αλλαγές. Απο­δει­κνύ­ε­ται, για άλλη μια φορά, ότι οι προ­κλή­σεις που απει­λούν όλους μας δεν μπορούν να αντι­με­τω­πι­σθούν παρά σε διεθνές επίπεδο, κοι­νω­νικό, πολι­τικό, οικο­νο­μικό και επι­στη­μο­νικό».

Η Πρό­ε­δρος φαί­νε­ται ότι υπο­δει­κνύει ευθέως ότι σε αυτό το διεθνές πλαίσιο στο οποίο οι νέες ανα­γκαιό­τη­τες μας επι­βάλ­λουν να δρα­στη­ριο­ποιού­μα­στε, η Ελλάδα, όχι μόνο δεν υστερεί, αλλά με τις δυνα­τό­τη­τες που δια­θέ­τει μπορεί συχνά να πρω­το­στα­τεί.

«Ας βοη­θή­σουμε τους ηλι­κιω­μέ­νους και τους ανή­μπο­ρους»

Η συναι­σθη­μα­τική διά­σταση δεν θα μπο­ρούσε φυσικά να λείψει καθώς η Πρό­ε­δρος έχει απο­δεί­ξει ότι απο­δί­δει στο συναί­σθημα σημασία που δεν θα περί­μενε εύκολα κανείς από μια ανώτατη δικα­στικό. Το συναι­σθη­μα­τικό μήνυμα εκφρά­στηκε με την ίδια ευθύ­τητα με την οποία δια­τυ­πώ­θηκε το θεσμικό μήνυμα και το κάλεσμα συμ­μόρ­φω­σης στα μέτρα. Ανα­φέρ­θηκε ευθέως στον φόβο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και πώς ο φόβος μπορεί να νικηθεί αφενός με την απαι­τού­μενη σοβα­ρό­τητα και σχο­λα­στι­κό­τητα στη λήψη των  προ­στα­τευ­τι­κών μέτρων και αφε­τέ­ρου με πρω­το­βου­λίες κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύης, με το θάρρος της προ­σφο­ράς στους άλλους και ιδίως σε εκεί­νους που έχουν μεγα­λύ­τερη ανάγκη, τους ηλι­κιω­μέ­νους και τους ανή­μπο­ρους που σε καμία περί­πτωση δεν πρέπει να εγκα­τα­λει­φθούν

«Κατα­λα­βαίνω ότι υπάρχει φόβος. Τόσο για τις ζωές και την υγεία μας όσο και για τις οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες της κρίσης. Δεν θα τον αφή­σουμε να μας κυριεύ­σει. Μένο­ντας σπίτι, προ­φυ­λάσ­σουμε όχι μόνο τον εαυτό μας αλλά και άλλους. Ταυ­τό­χρονα πρέπει να δια­τη­ρή­σουμε απο­θέ­ματα συνοχής και αλλη­λεγ­γύης. Το «μακριά ο ένας από τον άλλον» να μην μετα­τρα­πεί σε παρα­μέ­ληση ή άγνοια των συμπο­λι­τών μας. Ας βοη­θή­σουμε ιδίως τους ηλι­κιω­μέ­νους και τους ανή­μπο­ρους, τους το χρω­στάμε.»

Την ελπίδα η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας την κράτησε για το τέλος. «Η κρίση θα περάσει. Και από την πρώτη στιγμή της επό­με­νης μέρας, όλοι θα συν­δρά­μουμε σε ένα εθνικό σχέδιο ανα­συ­γκρό­τη­σης. Σχέδιο που θα κινη­το­ποι­ή­σει το πολι­τικό σύστημα, την κοι­νω­νία των πολιτών και τις παρα­γω­γι­κές δυνά­μεις του ελλη­νι­σμού εντός και εκτός συνόρων. Θα αξιο­ποι­ή­σει κάθε δυνα­τό­τητα και θα έχει ως απο­στολή την επα­νεκ­κί­νηση της οικο­νο­μίας, την επα­να­φορά του τόπου σε κανο­νι­κές συν­θή­κες λει­τουρ­γίας, την ανόρ­θωση του ηθικού, την απά­λυνση των πληγών, τη μείωση των ανι­σο­τή­των».

Κι αν αύριο ο εορ­τα­σμός της 25ης Μαρτίου θα είναι λιτός και υπό το κράτος μιας απειλής για τη δημόσια υγεία, σε ένα χρόνο από σήμερα όλα θα είναι αλλιώς. «Σήμερα, οι Έλληνες δίνουμε ακόμα μια ιστο­ρική μάχη. Δεν είμαστε όμως μόνοι. Είμαι σίγουρη ότι θα νική­σουμε. Και ότι του χρόνου θα γιορ­τά­σουμε με λαμπρό­τητα τα 200 χρόνια από την επα­νά­σταση του 1821».

Ακο­λου­θεί το μήνυμα της Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρί­νας Σακελ­λα­ρο­πού­λου:

“Αγα­πη­τοί μου συμπα­τριώ­τες,

H 25η Μαρτίου είναι μέρα ανε­ξί­τηλα χαραγ­μένη στη συλ­λο­γική μας μνήμη. Με την επα­νά­σταση του 1821 ενάντια στον οθω­μα­νικό δεσπο­τι­σμό, ο λαός μας διεκ­δί­κησε και κέρδισε ορι­στικά το δικαί­ωμα να ορίζει ο ίδιος τη μοίρα του. Ο αγώνας του ’21 και οι θυσίες των προ­γό­νων μας άνοιξαν τον δρόμο για ένα σύγ­χρονο κράτος, που σήμερα βρί­σκε­ται στον πυρήνα της ενω­μέ­νης Ευρώπης και είναι εγγυ­η­τής στα­θε­ρό­τη­τας στη Νοτιο­α­να­το­λική Μεσό­γειο και τα Βαλ­κά­νια.

Η φετινή επέ­τειος βρίσκει την χώρα μας αντι­μέ­τωπη με μια πρω­τό­γνωρη απειλή που έχει αλλάξει δρα­μα­τικά την καθη­με­ρι­νό­τητά μας: την παν­δη­μία του κορω­νοϊού. Ανα­πό­φευ­κτα, δεν θα γίνουν οι καθιε­ρω­μέ­νες παρε­λά­σεις. Παρε­λαύ­νουν, όμως, μπροστά μας, και μας κάνουν να νιώ­θουμε περή­φα­νοι, οι ήρωες της όλο και πιο δύσκο­λης καθη­με­ρι­νό­τη­τας που βιώνει η χώρα: οι ένοπλες δυνά­μεις που προ­στα­τεύ­ουν τα σύνορά μας από την επι­θε­τι­κό­τητα της Τουρ­κίας, τα σώματα ασφα­λείας που επα­γρυ­πνούν, οι γιατροί και οι νοση­λευ­τές, οι άνθρω­ποι του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού, οι εργα­ζό­με­νοι που καλύ­πτουν τις καθη­με­ρι­νές μας ανάγκες, όσοι ανώνυμα προ­σφέ­ρουν χωρίς να προσ­δο­κούν όφελος ή ανα­γνώ­ριση.

Με γεμίζει ελπίδα η επι­στη­μο­νική επάρ­κεια, το ήθος, η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα και η πειθώ του επι­κε­φα­λής των αρμό­διων επι­στη­μό­νων του Υπουρ­γείου Υγείας.

Με γεμίζει επίσης ελπίδα το γεγονός ότι τα πολι­τικά κόμματα συνεν­νο­ού­νται και ομο­νο­ούν για την αντι­με­τώ­πιση του κοινού εχθρού. Σε τόσο κρί­σι­μες στιγμές, η ομο­ψυ­χία του πολι­τι­κού κόσμου εμπνέει και καθο­δη­γεί τους πολίτες.

Η 25η Μαρτίου μας διδά­σκει ότι, για να πετύχει μια εθνική προ­σπά­θεια, το “εμείς” πρέπει να μπει πριν από το “εγώ”. Η ατομική ευθύνη, η συνερ­γα­σία και η αλλη­λεγ­γύη βρί­σκο­νται στην καρδιά του νέου πατριω­τι­σμού που έχουμε ανάγκη. Κι όπως τότε, έτσι και σήμερα, για να θωρα­κί­σουμε το “εμείς” και να κρα­τή­σουμε την πατρίδα όρθια, καλού­μα­στε να παρα­με­ρί­σουμε το “εγώ”. Να θυσιά­σουμε προ­σω­ρινά ατο­μι­κές μας ελευ­θε­ρίες, για να προ­α­σπί­σουμε το υπέρ­τατο συλ­λο­γικό αγαθό της δημό­σιας υγείας. Τα νέα αυστηρά μέτρα που ισχύουν είναι απα­ραί­τητα για την αντι­με­τώ­πιση της κρίσης. Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου και τα περι­θώ­ρια περιο­ρι­σμού των ατο­μι­κών ελευ­θε­ριών ορί­ζο­νται στο Σύνταγμα και στον χάρτη θεμε­λιω­δών δικαιω­μά­των της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Είμαι σίγουρη ότι η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των πολιτών κατα­λα­βαί­νει την ανα­γκαιό­τητα των μέτρων. Και θα τα τηρήσει σχο­λα­στικά, όσο οδυνηρά κι αν είναι, αφού απο­τε­λούν τον μόνο τρόπο, ώστε να αντι­με­τω­πι­σθεί η παν­δη­μία.

Κατα­λα­βαίνω ότι υπάρχει φόβος. Τόσο για τις ζωές και την υγεία μας όσο και για τις οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες της κρίσης. Δεν θα τον αφή­σουμε να μας κυριεύ­σει. Μένο­ντας σπίτι, προ­φυ­λάσ­σουμε όχι μόνο τον εαυτό μας αλλά και άλλους. Ταυ­τό­χρονα πρέπει να δια­τη­ρή­σουμε απο­θέ­ματα συνοχής και αλλη­λεγ­γύης. Το “μακριά ο ένας από τον άλλον” να μην μετα­τρα­πεί σε παρα­μέ­ληση ή άγνοια των συμπο­λι­τών μας. Ας βοη­θή­σουμε ιδίως τους ηλι­κιω­μέ­νους και τους ανή­μπο­ρους, τους το χρω­στάμε.

Η κρίση θα περάσει. Και από την πρώτη στιγμή της επό­με­νης μέρας, όλοι θα συν­δρά­μουμε σε ένα εθνικό σχέδιο ανα­συ­γκρό­τη­σης. Σχέδιο που θα κινη­το­ποι­ή­σει το πολι­τικό σύστημα, την κοι­νω­νία των πολιτών και τις παρα­γω­γι­κές δυνά­μεις του ελλη­νι­σμού εντός και εκτός συνόρων. Θα αξιο­ποι­ή­σει κάθε δυνα­τό­τητα και θα έχει ως απο­στολή την επα­νεκ­κί­νηση της οικο­νο­μίας, την επα­να­φορά του τόπου σε κανο­νι­κές συν­θή­κες λει­τουρ­γίας, την ανόρ­θωση του ηθικού, την απά­λυνση των πληγών, τη μείωση των ανι­σο­τή­των.

Η παν­δη­μία που ζούμε ξεπερνά κατά πολύ τα εθνικά όρια και συμπα­ρα­σύ­ρει κράτη και κοι­νω­νίες σε μεγάλες αλλαγές. Απο­δει­κνύ­ε­ται, για άλλη μια φορά, ότι οι προ­κλή­σεις που απει­λούν όλους μας δεν μπορούν να αντι­με­τω­πι­σθούν παρά σε διεθνές επίπεδο, κοι­νω­νικό, πολι­τικό, οικο­νο­μικό και επι­στη­μο­νικό. Μας δίνεται η ευκαι­ρία να ξανα­σκε­φτούμε όλοι την πατρίδα, τη σχέση μας με το συλ­λο­γικό, τις ευθύνες και τις δυνα­τό­τη­τές μας ως ισότιμα μέλη της παγκό­σμιας κοι­νό­τη­τας.

Σήμερα, οι Έλληνες δίνουμε ακόμα μια ιστο­ρική μάχη. Δεν είμαστε όμως μόνοι. Είμαι σίγουρη ότι θα νική­σουμε. Και ότι του χρόνου θα γιορ­τά­σουμε με λαμπρό­τητα τα 200 χρόνια από την επα­νά­σταση του 1821″.

πηγή kathimerini.gr

ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ