«Τα δύο χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ και το μαρτύριο του Σίσυφου»

Άρθρο του Προ­έ­δρου της ΝΟ.Δ.Ε. Παύλου Μπακίρη

Παρά τα ολέθρια λάθη των δανει­στών και τις αναμ­φι­σβή­τη­τες ευθύνες μας εξαι­τίας των χρόνιων παθο­γε­νειών της πατρί­δας μας, οι Έλληνες πολίτες κατα­βάλ­λο­ντας τερά­στιο, επώδυνο και πολλές φορές άδικο τίμημα, κατά­φε­ραν να θέσουν το 2014 σε πορεία, έστω και αδύ­να­μης, ανά­καμ­ψης της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, να στα­θε­ρο­ποι­η­θεί το φορο­λο­γικό βάρος και να αντι­με­τω­πί­ζε­ται η Ελλάδα ως άξια διε­ρεύ­νη­σης για επεν­δύ­σεις. Με λίγα λόγια, είχαν δημιουρ­γη­θεί οι ανα­γκαίες προ­ϋ­πο­θέ­σεις έτσι ώστε να στα­μα­τή­σει η οικο­νο­μική κατρα­κύλα και να ξεκι­νή­σει μια αργή αλλά σταθερή πορεία ανά­καμ­ψης και υπο­στή­ρι­ξης των πιο ευά­λω­των κοι­νω­νικά και οικο­νο­μικά ατόμων που είχαν πληγεί από την κρίση.

Προ­φα­νώς και κανείς δεν υπο­στη­ρί­ζει ότι όλα πήγαι­ναν καλά, ούτε ότι ήταν εύκολα. Ο καθένας κατα­νοεί ότι σε μια χώρα που έχει υποστεί τόσο σκληρά οικο­νο­μικά πλήγ­ματα, υπερ­δα­νει­σμένη και με παθο­γέ­νειες δεκα­ε­τιών, με αδύ­να­μους θεσμούς και με απο­σα­θρω­μένη δημόσια διοί­κηση, όλα γίνο­νται πιο δύσκολα. Και τα απο­τε­λέ­σματα στην πραγ­μα­τική οικο­νο­μία, αλλά και στην τσέπη των αφαι­μαγ­μέ­νων πολιτών, θέλουν χρόνο για να απο­δώ­σουν.

Παρόλα αυτά βρι­σκό­μα­σταν στο σημείο μηδέν, είχαμε πιάσει δηλαδή ‘πάτο’ και ανα­μέ­ναμε την άνοδο. Όμως, εξαι­τίας της πιο λαϊ­κί­στι­κης, εμμο­νι­κής και ανί­κα­νης Κυβέρ­νη­σης που γνώρισε μετα­πο­λε­μικά ο τόπος μας, βυθι­στή­καμε στο χαμη­λό­τερο σημείο εκκί­νη­σης από την κρίση.

Προ­σέξτε, δεν υπο­στη­ρίζω ότι για όλα ευθύ­νε­ται ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι τέτοιο θα ήταν ανορ­θο­λο­γικό και ψευδές. Υπο­στη­ρίζω όμως, με πλήρη βεβαιό­τητα, ότι ο κ. Τσίπρας πέταξε όλες τις θυσίες του ελλη­νι­κού λαού ξανα­γυρ­νώ­ντας μας στο χει­ρό­τερο σημείο.

Και αντί για την ελπίδα της ανά­καμ­ψης, επέφερε ακόμη μεγα­λύ­τερη φορο­κα­ται­γίδα, ακόμη περισ­σό­τε­ρες περι­κο­πές στις συντά­ξεις, ακόμη περισ­σό­τε­ρες ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές, ακόμη περισ­σό­τερη συμ­με­τοχή στις φαρ­μα­κευ­τι­κές δαπάνες, ακόμη περισ­σό­τερο αδύναμο κράτος, ακόμη περισ­σό­τε­ρες δυσχέ­ρειες στη λει­τουρ­γία των επι­χει­ρή­σεων.  Και τα δεινά δεν στα­μα­τούν αν κανείς ανα­λο­γι­στεί όσα συμ­βαί­νουν στα νησιά μας με τον ΦΠΑ, το προ­σφυ­γικό, τις ελλι­πείς υπο­δο­μές ή ακόμη και τους νέους της χώρας μας, με τα πολλά προ­σό­ντα, που ανα­ζη­τούν στο εξω­τε­ρικό την ευκαι­ρία για μια καλύ­τερη ζωή.

Και το χει­ρό­τερο δεν είναι όσα ανέφερα και όσα ο καθένας μπορεί να προ­σθέ­σει αντλώ­ντας παρα­δείγ­ματα από την καθη­με­ρι­νό­τητα.

Το χει­ρό­τερο και εφιαλ­τι­κό­τερο είναι που αυτή η Κυβέρ­νηση ούτε αυτή την κακή συμ­φω­νία που υπέ­γραψε δεν μπορεί να εφαρ­μό­σει. Ούτε τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις που χρειά­ζο­νται, ούτε τις αλλαγές για να λει­τουρ­γή­σει η πραγ­μα­τική οικο­νο­μία, ούτε τον περιο­ρι­σμό της σπα­τά­λης για να ελα­φρυν­θούν οι πιο αδύ­να­μοι, ούτε φυσικά τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και την προ­σέλ­κυση ξένων επεν­δύ­σεων, για να επα­νεκ­κι­νη­θεί η ελλη­νική οικο­νο­μία και να δημιουρ­γη­θούν θέσεις εργα­σίας. Ξέρει μόνο να κάνει κριτική και δε ξέρει τίποτε για να δίνει λύσεις.

Μετά το τρίτο μνη­μό­νιο, που εξαι­τίας των ανόητων λεο­ντα­ρι­σμών του κ. Τσίπρα και της κομ­μα­τι­κής του παρέας υπoστήκαμε, αν και θα μπο­ρού­σαμε να το απο­φύ­γουμε, νέες συζη­τή­σεις ξεκί­νη­σαν.

Γιατί μολο­νότι υπο­λεί­πο­νται άλλα δύο χρόνια για την ολο­κλή­ρωσή του, προ­ε­ξο­φλεί­ται η απο­τυ­χία του και γίνεται λόγος για ένα τέταρτο εξίσου σκληρό μνη­μό­νιο;

Γιατί δεν μπορούν. Γιατί είναι οι πολι­τι­κές τους που επι­βάλ­λουν στους Έλληνες το μαρ­τύ­ριο του Σίσυφου. Σα να μην μπορεί να υπάρξει τέλος στο μαρ­τύ­ριο, σαν τίποτα να μην έχει νόημα.  Αλλά δεν είναι έτσι. Το δικό τους αδιέ­ξοδο δεν είναι και αδιέ­ξοδο του ελλη­νι­κού λαού. Το έχουμε απο­δεί­ξει και τώρα ξέρουμε πάρα πολύ καλά και το τι πρέπει να κάνουμε.

Τα ιδε­ο­λο­γή­ματά τους πέθαναν. Η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα του λαϊ­κι­σμού τους τελεί­ωσε. Και για να μην τελειώ­σει  μαζί τους και η χώρα, οφεί­λουν έστω και στο τέλος να φανούν χρή­σι­μοι. Να επι­λέ­ξουν την πιο δημο­κρα­τική και ωφέλιμη διέξοδο, να απευ­θυν­θούν στην κρίση του ελλη­νι­κού λαού.  Και εκείνος ξέρει πάρα πολύ καλά και το τι πρέπει να γίνει.