Eνας Ροδίτης συγγραφέας φτάνει στα best seller της Amazon με το βιβλίο του!

Δίνει πο­λύ­τι­μες συμ­βου­λές για το πώς να ανα­πτύ­ξου­με τις δε­ξιό­τη­τές μας την πε­ρί­ο­δο του εγκλει­σμού

Ο Ρό­διος Κων­στα­ντί­νος Σα­μαρ­τζής, πρό­σφα­τα κα­τά­φε­ρε να ξε­χω­ρί­σει, καθώς το βι­βλίο του ανα­δεί­χθη­κε ανά­με­σα στα best seller της με­γα­λύ­τε­ρης πλατ­φόρ­μας στον κόσμο, της Amazon!

Πο­λυ­τά­λα­ντος και πο­λυ­γρα­φό­τα­τος, μιλά στη «δη­μο­κρα­τι­κή» για το πρό­σφα­το επί­τευγ­μά του, για την ενα­σχό­λη­ση σε διε­θνές μά­λι­στα επί­πε­δο με την κρι­τι­κή κι­νη­μα­το­γρά­φου, κλα­σι­κής μου­σι­κής και βι­βλί­ων, και δίνει συμ­βου­λές στους ανα­γνώ­στες ως σύμ­βου­λος πα­ρα­γω­γι­κής ερ­γα­σί­ας.

• Κύριε Σα­μαρ­τζή, θα θέ­λα­με ξε­κι­νώ­ντας, να μας πείτε λίγα λόγια για το βι­βλίο σας.

Φυ­σι­κά. Ασχο­λού­μαι χρό­νια με τη συγ­γρα­φή, τη δη­μιουρ­γι­κή γραφή αλλά και με κάτι που πολύς κό­σμος αμε­λεί: τη δια­δι­κα­σία έκ­δο­σης του βι­βλί­ου από τη στιγ­μή που θα γρα­φτεί μέχρι τη στιγ­μή που θα φτά­σει στο ράφι του βι­βλιο­πω­λεί­ου ή του ηλε­κτρο­νι­κού ανα­γνώ­στη. Και στο πα­ρελ­θόν έχω συμ­βου­λεύ­σει κόσμο γι΄ αυτό το θέμα. Το δικό μου βι­βλίο ου­σια­στι­κά, είναι ένας οδη­γός για το πρό­γραμ­μα Scrivener, για πολ­λούς το νο.1 λο­γι­σμι­κό συγ­γρα­φής βι­βλί­ων. Είμαι χρή­στης του προ­γράμ­μα­τος και σκέ­φτη­κα να γράψω ένα βι­βλίο γι΄ αυτό — θε­ω­ρεί­ται ένα αρ­κε­τά απαι­τη­τι­κό πρό­γραμ­μα με απε­ριό­ρι­στες δυ­να­τό­τη­τες — και ήξερα ότι έτσι θα βοη­θού­σα τους πιο δι­στα­κτι­κούς συγ­γρα­φείς να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν. Κι έπει­τα ήταν οι γνώ­σεις μάρ­κε­τινγκ που είχα…

• Μιας που το ανα­φέ­ρα­τε, θα θέ­λα­τε μας μι­λή­σε­τε για τις σπου­δές σας;

Σπού­δα­σα στην Αγ­γλία, με πτυ­χίο BA στις Ευ­ρω­παϊ­κές Σπου­δές (από το Πα­νε­πι­στή­μιο του Λον­δί­νου) και έπει­τα με Μά­στερ στην Ευ­ρω­παϊ­κή Πο­λι­τι­κή (στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Μπρί­στολ). Αυτή τη στιγ­μή πραγ­μα­το­ποιώ το δι­δα­κτο­ρι­κό μου στο δικό μας Παν/μιο Αι­γαί­ου, στο ΤΕ­ΠΑ­ΕΣ, και συ­γκε­κρι­μέ­να στην εκ­παι­δευ­τι­κή πο­λι­τι­κή. Ερ­γά­ζο­μαι νό­μι­μα ως πι­στο­ποι­η­μέ­νος κα­θη­γη­τής αγ­γλι­κών απο­κλει­στι­κά online – κι αυτό όχι απλώς λόγω της παν­δη­μί­ας, αλλά από επι­λο­γή μου.

• Βλέπω ότι υπάρ­χει ένα εύρος των γνω­στι­κών σας αντι­κει­μέ­νων. Γνω­ρί­ζω όμως ότι ασχο­λεί­στε και με την κρι­τι­κή τέ­χνης, σωστά;

Πράγ­μα­τι! Από μι­κρός (από τα 17) ασχο­λού­μαι ερα­σι­τε­χνι­κά με την κρι­τι­κή κι­νη­μα­το­γρά­φου. Αρ­γό­τε­ρα, όσο ζούσα στην Αγ­γλία, άρ­χι­σα να δη­μο­σιεύω κρι­τι­κές, όχι μόνο για ται­νί­ες, αλλά και για βι­βλία και για την κλα­σι­κή μου­σι­κή. Απο­φά­σι­σα να τα συν­δυά­σω όλα σε ένα ηλε­κτρο­νι­κό πε­ριο­δι­κό στα αγ­γλι­κά, το The High Arts Review (https://thehigharts.com). Πρό­κει­ται για ένα site κρι­τι­κής τέ­χνης που έχει γνω­ρί­σει με­γά­λη απή­χη­ση όχι μόνο από το κοινό, αλλά και από ση­μα­ντι­κούς καλ­λι­τέ­χνες πα­γκο­σμί­ως. Μου έχουν γρά­ψει σχό­λια και email διά­ση­μοι Αμε­ρι­κά­νοι και Ευ­ρω­παί­οι συγ­γρα­φείς, π.χ., αλλά και με­γά­λοι σύγ­χρο­νοι συν­θέ­τες και μου­σι­κο­λό­γοι. Το πιο βα­σι­κό για μένα είναι ότι έχω έναν κύκλο καλ­λι­τε­χνών, στο πα­γκό­σμιο στε­ρέ­ω­μα, που με δια­βά­ζει και επι­κρο­τεί το πε­ριε­χό­με­νό μου, πέρα από τους φί­λους της τέ­χνης φυ­σι­κά. Έτσι ξέρω ότι κάτι κάνω σωστά.

• Όσο μου πε­ρι­γρά­φα­τε όλες αυτές τις δρα­στη­ριό­τη­τες, ένα πράγ­μα είχα διαρ­κώς στο μυαλό μου: Πώς βρί­σκε­τε χρόνο για όλα αυτά και τι βαθ­μός δυ­σκο­λί­ας υπάρ­χει;

Θα ξε­κι­νή­σω με τον βαθμό δυ­σκο­λί­ας. Όσον αφορά στην κρι­τι­κή τέ­χνης είναι τε­ρά­στιος: δια­φο­ρε­τι­κή ορο­λο­γία και άλλα κρι­τή­ρια έχει η κρι­τι­κή λο­γο­τε­χνί­ας, το σι­νε­μά πάλι είναι ένας ολό­κλη­ρος ξε­χω­ρι­στός κό­σμος. Τώρα, για την κρι­τι­κή κλα­σι­κής μου­σι­κής είναι τόσο δύ­σκο­λη που πρέ­πει οι κρι­τι­κοί στην Ελ­λά­δα να εί­μα­στε με­τρη­μέ­νοι στα δά­χτυ­λα. Πρέ­πει να γνω­ρί­ζεις πολύ καλά το κομ­μά­τι και την παρ­τι­τού­ρα. Για να γράψω κρι­τι­κή για ένα νέο CD πρέ­πει να κάνω σύ­γκρι­ση με του­λά­χι­στον 20 άλλες ερ­μη­νεί­ες (από το 1950 μέχρι και σή­με­ρα).

• Και όσον αφορά τον χρόνο; Έχετε να δώ­σε­τε κά­ποια συμ­βου­λή στους ανα­γνώ­στες μας; Το λέω γνω­ρί­ζο­ντας ότι γρά­φε­τε και άρθρα και ως σύμ­βου­λος πα­ρα­γω­γι­κής ερ­γα­σί­ας.

Φυ­σι­κά. Υπάρ­χει μόνο μία συμ­βου­λή (δυ­στυ­χώς): η σκλη­ρή δου­λειά και η επι­μο­νή. Ξε­κί­νη­σα να γράφω το βι­βλίο μου δύο χρό­νια πριν, γύρω στον 15αυ­γου­στο. Είπα, «Ως εδώ! Έκανα τις δια­κο­πές μου Ιού­λιο, ξε­κου­ρά­στη­κα. Μπο­ρεί μέσα Αυ­γού­στου να είναι μέρες δια­σκέ­δα­σης, αλλά τώρα είναι και­ρός για δου­λειά!» Όπως είπε και ένας γνω­στός personal trainer που πα­ρα­κο­λου­θώ, πρώτα πα­ρά­γω έργο και μετά μπορώ να κάνω πάρτι για να το γιορ­τά­σω και όχι το αντί­στρο­φο.

Ως σύμ­βου­λος πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας θα ήθελα να πω στον κόσμο ότι η παν­δη­μία μας έδει­ξε ότι δεν μπο­ρού­με να στη­ρι­χτού­με μόνο σε ένα επάγ­γελ­μα. Πρέ­πει επι­τέ­λους να επι­διώ­ξου­με αυτό που στο εξω­τε­ρι­κό είναι γνω­στό ως multiple income streams, δηλ. να απο­κτή­σου­με την ικα­νό­τη­τα να έχου­με ει­σο­δή­μα­τα όχι μόνο από τη βα­σι­κή μας επαγ­γελ­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, αλλά και από ό,τι όλοι ξέ­ρου­με και μπο­ρού­με νό­μι­μα να εξα­σκή­σου­με. Και εδώ είναι το πιο βα­σι­κό, όπου θέλω να σταθώ: αν δεν το ξέ­ρου­με, τότε μπο­ρού­με να το μά­θου­με.

• Θέ­λε­τε να μας πείτε τι ακρι­βώς εν­νο­εί­τε;

Μέσα σε αυτή την άσχη­μη πε­ρί­ο­δο που δια­νύ­ου­με, ο κό­σμος μπο­ρεί να εκ­με­ταλ­λευ­τεί τον εγκλει­σμό. Και να συ­νε­χί­σει την εκ­παί­δευ­σή του. Σύμ­φω­να με στα­τι­στι­κές της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, το 2017 το πο­σο­στό συμ­με­το­χής στην εκ­παί­δευ­ση ενη­λί­κων στην Ελ­λά­δα ήταν 4,5%! 4,5% μόνο! Ει­δι­κά στην χωρά μας πρέ­πει να εκ­με­ταλ­λευ­τού­με το γε­γο­νός ότι η εκ­παί­δευ­ση και τα πα­νε­πι­στή­μια είναι δω­ρε­άν! Αλλά και σε πα­νε­πι­στή­μιο να μην μπο­ρεί να μπει κά­ποιος για τον Α ή Β λόγο, υπάρ­χει μια πλη­θώ­ρα δω­ρε­άν ή έστω πολύ οι­κο­νο­μι­κών κύ­κλων σπου­δών και σε­μι­να­ρί­ων που γί­νε­ται εξ απο­στά­σε­ως.

Και το ση­μειώ­νω αυτό: πλέον, χωρίς να χρεια­στεί καν να βγεις από το σπίτι σου, μπο­ρείς να ακο­λου­θή­σεις σπου­δές online. Για πα­ρά­δειγ­μα, το Πα­νε­πι­στή­μιο Αι­γαί­ου προ­σφέ­ρει αρ­κε­τά προ­γράμ­μα­τα online και το πιο βα­σι­κό: απο­τε­λούν εγ­γύ­η­ση γιατί είναι πι­στο­ποι­η­μέ­να και προ­σφέ­ρο­νται από κα­ταρ­τι­σμέ­νους κα­θη­γη­τές.

Τώρα βέ­βαια θα μου πει κά­ποιος, εδώ ο κό­σμος καί­γε­ται κι αυτός μας λέει να συ­νε­χί­σου­με την εκ­παί­δευ­σή μας! Κι όμως, κι εγώ έχασα άν­θρω­πο του στε­νού οι­κο­γε­νεια­κού μου κύ­κλου λόγω της παν­δη­μί­ας και είμαι από τους πρώ­τους που πρε­σβεύω ότι πάνω από όλα προ­έ­χει η προ­στα­σία και η υγεία μας και η αυ­στη­ρή τή­ρη­ση των μέ­τρων!

Αλλά επι­μέ­νω ότι από το ίδιο μας το σπίτι έχου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να απο­κτή­σου­με νέες δε­ξιό­τη­τες, οι οποί­ες μπο­ρούν να μας βοη­θή­σουν και οι­κο­νο­μι­κά αν χρεια­στεί να εξα­σκή­σου­με κά­ποια στιγ­μή κά­ποιο άλλο επάγ­γελ­μα, αλλά και το βα­σι­κό­τε­ρο: να μας πάνε ένα βήμα πα­ρα­πά­νω στην πνευ­μα­τι­κή μας ανά­πτυ­ξη. Και αυτό δεν είναι εγω­ι­στι­κό: όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο επι­λέ­γου­με τη δια βίου εκ­παί­δευ­ση τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο μπο­ρού­με να συ­νει­σφέ­ρου­με στην ανά­πτυ­ξη της κοι­νω­νί­ας και των αν­θρω­πί­νων σχέ­σε­ων.