Μια συνέντευξη στην «δ» οδήγησε σε γνωριμία και σε happy end τον γάμο δύο μαχητών της ζωής!

Ηταν τον πε­ρα­σμέ­νο Αύ­γου­στο όταν ο Μι­χά­λης Λαγός, σε μια εκ βα­θέ­ων συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή», εξι­στο­ρού­σε την πε­ρι­πέ­τειά του με τον καρ­κί­νο από την δική του ξε­χω­ρι­στή οπτι­κή γωνία.

Ο Μι­χά­λης Λαγός, στα 28 του χρό­νια έχει κα­τα­φέ­ρει να ξε­γε­λά­σει τον καρ­κί­νο, πα­λεύ­ει μαζί του αδια­λεί­πτως επί 3,5 χρό­νια, κι ενώ οι για­τροί τού έδι­ναν μόλις με­ρι­κές ώρες ζωής (!), σή­με­ρα απο­τε­λεί πρό­τυ­πο δύ­να­μης και θέ­λη­σης, για πολ­λούς ασθε­νείς.

Η συ­νέ­ντευ­ξη του Μι­χά­λη, έκανε τον γύρο της Ελ­λά­δας και όχι μόνο… Ανά­με­σα στους χι­λιά­δες ανα­γνώ­στες της συ­νέ­ντευ­ξης ήταν και η Μαρία Κων­στα­ντί­νου από την Κύπρο η οποία είναι επί­σης μα­χή­τρια αφού στα 9 της χρό­νια, έδωσε την πρώτη της μάχη με την λευ­χαι­μία. Κι ακο­λού­θη­σαν κι άλλες μάχες τις οποί­ες κέρ­δι­σε…

Η Μαρία απο­φά­σι­σε να στεί­λει μή­νυ­μα στον Μι­χά­λη και να του συ­στη­θεί, για να του δώσει δύ­να­μη να συ­νε­χί­σει τον αγώνα του. Κάπως έτσι ξε­κί­νη­σε το κοινό τους τα­ξί­δι στη ζωή. Απο­φά­σι­σαν να ενώ­σουν τις δυ­νά­μεις τους και τα όνει­ρά τους. Η Μαρία ζει πια στη Ρόδο και απο­φά­σι­σαν οι δύο τους να γυ­ρί­σουν σε­λί­δα στη ζωή τους και να γρά­ψουν το δικό τους βι­βλίο…

Η Μαρία μι­λά­ει σή­με­ρα στη «δη­μο­κρα­τι­κή» για το πώς από την ημέρα που διά­βα­σε την συ­νέ­ντευ­ξη του Μι­χά­λη έφτα­σε σή­με­ρα να ζει στη Ρόδο αλλά και για τον δικό της αγώνα με την λευ­χαι­μία και τον καρ­κί­νο…

Και επει­δή όλα τα πα­ρα­μύ­θια έχουν δρά­κους, αλλά πάντα στο τέλος το καλό… νι­κά­ει, ο Μι­χά­λης και η Μαρία σχε­διά­ζουν να πα­ντρευ­τούν στην Κύπρο το 2020 και φυ­σι­κά η «δη­μο­κρα­τι­κή» που ήταν η αιτία για να γνω­ρι­στούν, θα είναι εκεί!

• Μαρία, ας ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη με το πώς βρέ­θη­κες στη Ρόδο.

Στη Ρόδο βρέ­θη­κα, λόγω μιας συ­νέ­ντευ­ξης που διά­βα­σα στη «δη­μο­κρα­τι­κή»! Εγώ ζούσα στην Κύπρο και έτυχε να δια­βά­σω την συ­νέ­ντευ­ξη του Μι­χά­λη Λαγού, ο οποί­ος ανα­φε­ρό­ταν στην μάχη του με τον καρ­κί­νο. Πριν χρό­νια είχα κι εγώ λευ­χαι­μία και δια­βά­ζο­ντας την συ­νέ­ντευ­ξη, του έστει­λα μή­νυ­μα στο facebook για να του δώσω δύ­να­μη.

• Από το μή­νυ­μα λοι­πόν αυτό, πώς έφτα­σες να με­τα­κο­μί­σεις στη Ρόδο;

Μετά το μή­νυ­μα που του έστει­λα, ξε­κι­νή­σα­με να συ­ζη­τά­με. Το ένα έφερε το άλλο… Μετά ήρθα στη Ρόδο για μια εβδο­μά­δα, για να τον δω και από κοντά. Εί­χα­με ήδη συν­δε­θεί πνευ­μα­τι­κά, ψυ­χι­κά… Και πήρα την από­φα­ση να με­τα­κο­μί­σω στη Ρόδο γνω­ρί­ζο­ντας ήδη πώς έχει η κα­τά­στα­ση με την υγεία του. Τα έβαλα όλα κάτω, τα ζύ­γι­σα και απο­φά­σι­σα ότι αξί­ζει τον κόπο να το κάνω και το έκανα.

• Πώς έφτα­σε στα χέρια σου η συ­νέ­ντευ­ξη;

Δεν είχα καμία σχέση με τη Ρόδο απο­λύ­τως. Είχα μπει την επό­με­νη ημέρα των γε­νε­θλί­ων μου στο δια­δί­κτυο για να απα­ντή­σω στις ευχές των φίλων μου και εμ­φα­νί­στη­κε ξαφ­νι­κά μπρο­στά μου η συ­νέ­ντευ­ξη του Μι­χά­λη που είχε δώσει σε εσάς. Την διά­βα­σα, την ξα­να­διά­βα­σα και πήρα το θάρ­ρος να τον ανα­ζη­τή­σω στο facebook. Του έστει­λα μή­νυ­μα, του συ­στή­θη­κα, του είπα ότι έχω πε­ρά­σει λευ­χαι­μία, του είπα ότι είμαι σί­γου­ρη πως θα ξε­πε­ρά­σει το πρό­βλη­μα της υγεί­ας του και του ζή­τη­σα να κρα­τά­ει γερά και να μην εγκα­τα­λεί­ψει. Κι έτσι ξε­κι­νή­σα­με να μι­λά­με.

• Με τον Μι­χά­λη τι είναι αυτό που σας έφερε κοντά;

Η συ­νέ­ντευ­ξη, ο τρό­πος που πε­ριέ­γρα­ψε αυτό που βιώ­νει με τον καρ­κί­νο, ο δυ­να­μι­σμός που έβγαι­νε όσο τη διά­βα­ζα, η με­γά­λη του πίστη… Αυτό.

• Βρή­κες δη­λα­δή κοινά ση­μεία με ‘σενα;

Ναι. Ει­δι­κά στο θέμα της πί­στης. Εγώ πάντα είχα πίστη στη ζωή μου. Είχα πε­ρά­σει λευ­χαι­μία μικρή, μετά εμ­φά­νι­σα καρ­κί­νο στον έναν μαστό, μετά και στον άλλον και πριν από λί­γους μήνες εμ­φά­νι­σα ξανά λευ­χαι­μία αλλά δεν έπαψα να ελ­πί­ζω και να πι­στεύω, δεν έχασα την πίστη μου. Ελεγα «δεν έχω τί­πο­τα και προ­χω­ράω μπρο­στά».

• Πόσες φορές χρειά­στη­κε να αντι­με­τω­πί­σεις την ασθέ­νεια;

Στα 9 μου χρό­νια, νό­ση­σα με λευ­χαι­μία. Καρ­κί­νος στο στή­θος εμ­φα­νί­σθη­κε στα 25 μου και τώρα στα 33 μου, το πε­ρα­σμέ­νο κα­λο­καί­ρι πάλι αρ­ρώ­στη­σα, μου πα­ρου­σιά­στη­κε ασθέ­νεια στο αίμα.

• Και οδη­γός σου σε αυτή την πε­ρι­πέ­τεια ήταν η πίστη σου;

Ναι.

• Και ως παιδί;

Ναι. Ως παιδί η μαμά μου με έψα­χνε και εγώ ήμουν έξω, «για να μι­λή­σω με τον Θεό». Μου έλεγε η μαμά μου «με ποιον μιλάς;» κι εγώ της απα­ντού­σα «με τον Θεό, με ακού­ει»… Η πίστη μου με έσωσε και τις τρεις φορές. Όταν είχα νο­σή­σει με λευ­χαι­μία, οι για­τροί είπαν στη μαμά μου ότι δεν θα ξυ­πνού­σα το πρωί, ότι είχα μόλις 12 ώρες ζωή. Τε­λι­κά ξύ­πνη­σα το πρωί, αλλά χρειά­στη­κε να μείνω μέσα στην κλι­νι­κή τέσ­σε­ρις μήνες. Ρω­τού­σα τη μαμά μου «τι έχω μαμά;», κι εκεί­νη δεν μου έλεγε για να μην με στε­νο­χω­ρή­σει. Ανα­ρω­τιό­μουν «μαμά, μήπως έφαγα πολλά πα­γω­τά; Μήπως έφαγα πολλά τσιπς;… Θα πε­ρά­σει όμως μαμά». Και με ρω­τού­σε η μαμά μου, «το πι­στεύ­εις ότι θα πε­ρά­σει;» και εγώ της απα­ντού­σα «ναι, το πι­στεύω γιατί δεν έχω τί­πο­τα».

• Και μετά, πότε εμ­φα­νί­στη­κε ο καρ­κί­νος;

Στα 25 μου. Είδα κά­ποια ση­μά­δια στο στή­θος μου, στον αρι­στε­ρό μαστό και πήγα με την κολ­λη­τή μου φίλη στον για­τρό ο οποί­ος διέ­γνω­σε κα­κο­ή­θεια. Ξε­κί­νη­σα αγωγή, κι όταν με­ρι­κές μέρες αρ­γό­τε­ρα πήγα για να με δει, τα ση­μά­δια είχαν εξα­πλω­θεί και στους δύο μα­στούς. Τότε ο για­τρός μου, μου είπε ότι πρέ­πει να ξε­κι­νή­σω χη­μειο­θε­ρα­πεί­ες. Εγώ έκλαι­γα, δεν ήθελα να ξε­κι­νή­σω θε­ρα­πεί­ες, φο­βή­θη­κα ότι θα χάσω τα μαλ­λιά μου… Πήρα τη­λέ­φω­νο την γε­ρό­ντισ­σα στον Αγιο Εφραίμ, στην Νέα Μάκρη, την οποία συμ­βου­λεύ­ο­μαι και μου είπε «Μαρία, πού είναι η πίστη σου; Τόσο καιρό τα κα­τα­φέρ­νεις μόνη σου, γιατί λυ­γί­ζεις τώρα;»… Τότε γο­νά­τι­σα, προ­σευ­χή­θη­κα και είπα «Κύριέ μου, σε πα­ρα­κα­λώ, διώξε μού το αυτό το πράγ­μα, όπως το έκα­νες και τότε». Κι έτσι κι έγινε… Πήγα στον για­τρό για να ξε­κι­νή­σω θε­ρα­πεί­ες και σε 20 λεπτά είχα βγει έξω! Και ρώ­τη­σε η κολ­λη­τή μου «τι έγινε;» και λέει ο για­τρός «δεν έχει τί­πο­τα!». Αυτό το οποίο έζησα, είναι θαύμα… Φέτος τον Μάιο, αι­σθάν­θη­κα αδια­θε­σία και λι­πο­θύ­μη­σα. Δεν είχα δύ­να­μη να ση­κω­θώ. Πάω στη για­τρό και εκεί συ­νει­δη­το­ποιού­με ότι το ανο­σο­ποι­η­τι­κό μου σύ­στη­μα έχει κα­ταρ­ρεύ­σει και επί­σης είχα ξανά πρό­βλη­μα στο αίμα. Εμει­να μέσα δύο μέρες και βγήκα και από εκεί νι­κή­τρια και μά­λι­στα πήρα και 10 κιλά μετά από αυτό. Εκανα θε­ρα­πεί­ες και έπαιρ­να φάρ­μα­κα μέχρι και τον Σε­πτέμ­βριο που μας πέ­ρα­σε.

• Η συ­νέ­ντευ­ξη του Μι­χά­λη δη­μο­σιεύ­θη­κε τον πε­ρα­σμέ­νο Αύ­γου­στο, που ήσουν κι εσύ ακόμα σε θε­ρα­πεία.

Ναι. Το ήξερε ο Μι­χά­λης πως και εγώ ήμουν σε θε­ρα­πεία.

• Αρα ήρ­θα­τε κοντά σε μια πε­ρί­ο­δο που και οι δύο δί­να­τε την μάχη σας.

Ναι. Ο Μι­χά­λης, ήταν σε φάση που έπρε­πε να απο­φα­σί­σει αν θα κάνει ή όχι το χει­ρουρ­γείο γιατί οι πι­θα­νό­τη­τες ήταν 50%-50%, τε­λι­κά το έκανε αφού το συ­ζη­τή­σα­με. Εγώ ήμουν στη φάση που είχα πε­ρά­σει τόσες αρ­ρώ­στιες και τόσα προ­βλή­μα­τα υγεί­ας και ήθελα να τα αφήσω όλα πίσω και να βρω την ευ­τυ­χία. Μι­λού­σα­με και λέ­γα­με ο ένας στον άλλον τις εμπει­ρί­ες μας… Οσα άτομα και να έχεις δίπλα σου, και όσοι και να θέ­λουν να σου στα­θούν, στην ουσία μόνος σου το περ­νάς.

• Πόσο καιρό είσαι τώρα στη Ρόδο;

Είμαι πε­ρί­που έναν μήνα εδώ. Μου αρέ­σει και το νησί και οι άν­θρω­ποι. Ο Μι­χά­λης μου άνοι­ξε την καρ­διά του, οι δικοί του άν­θρω­ποι μού άνοι­ξαν την πόρτα τους… Θέλω να προ­χω­ρή­σω στη ζωή μου, θέλω να το φτάσω μέχρι το τέρμα.

• Ποιο είναι το τέρμα για σένα;

Θέλω μετά από χρό­νια να έχω τη δική μου οι­κο­γέ­νεια, να κάνω αυτό που μου αρέ­σει στον ερ­γα­σια­κό τομέα και ένα όνει­ρο που έχω από μικρή είναι να εκ­δώ­σω το βι­βλίο μου. Θέλω πολύ επί­σης να προ­σφέ­ρω σε παι­διά που είναι άρ­ρω­στα, με καρ­κί­νο ή λευ­χαι­μία αλλά και σε παι­διά που με­γα­λώ­νουν σε ορ­φα­νο­τρο­φεία.

• Ηρθες λοι­πόν στη Ρόδο, άφη­σες την Κύπρο πίσω σου, τη ζωή σου εκεί, τους γο­νείς σου…

Ναι, πα­ρ΄ό­τι είχα πει ότι δεν θα εγκα­τα­λεί­ψω ποτέ τη χώρα μου και τη ζωή μου, το έκανα γνω­ρί­ζο­ντας τις αντι­κει­με­νι­κές δυ­σκο­λί­ες. Πι­στεύω ότι πολύ σύ­ντο­μα θα ξε­πε­ρά­σου­με τα εμπό­δια και θα ζή­σου­με τη ζωή μας όπως θέ­λου­με. Ο Μι­χά­λης είναι η δύ­να­μή μου και είμαι η δύ­να­μή του.

• Οι γο­νείς σου, οι φίλοι σου τι σου είπαν όταν τους το ανα­κοί­νω­σες;

Νο­μί­ζω ότι πήραν δύ­να­μη από εμένα και από την από­φα­σή μου! Στε­νο­χω­ρή­θη­κα που άφησα τους γο­νείς μου πίσω. Τον μπα­μπά μου ακόμα δεν μπορώ να τον αντι­κρί­σω, κλαί­ει κι εκεί­νος και κλαίω κι εγώ λόγω του απο­χω­ρι­σμού… Η μαμά μου, είπε ότι θέλει να είμαι ευ­τυ­χι­σμέ­νη κι αφού η ευ­τυ­χία μου είναι στη Ρόδο να ακο­λου­θή­σω την καρ­διά μου. Πι­στεύ­ουν πολύ σ΄ε­μέ­να οι γο­νείς μου.

• Όταν ξα­πλώ­νεις το βράδυ, στην νέα σου πα­τρί­δα τι σκέ­φτε­σαι;

Βλέπω την Μαρία να τρα­γου­δά­ει… Μετά από τόσα χρό­νια και όσα πέ­ρα­σα, πι­στεύω ότι φέτος θα κα­τα­φέ­ρω επι­τέ­λους να τε­λειώ­σω το τρα­γού­δι. Με βλέπω να προ­σφέ­ρω στα παι­διά που έχουν την ανά­γκη μου… Θα έχω τη δική μου οι­κο­γέ­νεια και τα δικά μου παι­διά, αλλά θέλω να φρο­ντί­ζω και τα παι­διά που έχουν ανά­γκη. Πάνω απ΄ό­λα όμως θέλω να εί­μα­στε καλά και να έχου­με υγεία και το πι­στεύω ότι θα είναι έτσι. Πρέ­πει να πα­λεύ­ου­με για τους στό­χους μας. Εγώ έβαλα στόχο να τε­λειώ­σω τις σπου­δές μου στο τρα­γού­δι. Ξε­κί­νη­σα στα 18 και θα τε­λειώ­σω φέτος στα 33 μου, αλλά παρά τις δυ­σκο­λί­ες δεν τα πα­ρά­τη­σα ποτέ. Το βι­βλίο επί­σης ξε­κί­νη­σα από τα 18 μου να το γράφω και τε­λι­κά θα το τε­λειώ­σω τον ερ­χό­με­νο Φε­βρουά­ριο. Ηθελα να ασχο­λη­θώ με τον χορό και παρά το γε­γο­νός ότι δεν πί­στευα πως θα τα κα­τα­φέ­ρω, εντού­τοις το έκανα και αυτό έστω και στα 33 μου. Όλα γί­νο­νται όταν θέ­λου­με!

• Πότε άρ­χι­σες να κά­νεις ξανά σχέ­δια, να ονει­ρεύ­ε­σαι;

Ποτέ δεν στα­μά­τη­σα, πάντα είχα όνει­ρα και στό­χους. Αυτά μου έδι­ναν δύ­να­μη για να προ­χω­ρή­σω. Και ο Μι­χά­λης, είναι αυτό που είχα πάντα στο μυαλό μου… Τον ονει­ρευό­μουν πριν τον συ­να­ντή­σω.

• Ο Μι­χά­λης μού είπε ότι σχε­διά­ζε­τε να πα­ντρευ­τεί­τε!

Ναι! Το 2020, στην Κύπρο. Τον γάμο μου τον φα­ντά­ζο­μαι απλό και όμορ­φο, σαν πα­ρα­μύ­θι. Εχω βρει ήδη το νυ­φι­κό και κά­ποια άλλα πράγ­μα­τα… Θα είναι πα­ρα­δει­σέ­νια γιατί με τον Μι­χά­λη έχου­με δεθεί πρώτα ψυ­χι­κά και ο γάμος θα επι­σφρα­γί­σει όλα όσα έχουν προη­γη­θεί.