Ιστορίες δακρύων (και ντροπής)

Απελ­πι­σμέ­νες οι­κο­γέ­νειες προ­σέρ­χο­νται κα­θη­με­ρι­νά στους δι­κα­στι­κούς λει­τουρ­γούς ζη­τώ­ντας να εξα­σφα­λί­σουν στα παι­διά τους στέγη και ένα πιάτο φα­γη­τό σε κά­ποιο ίδρυ­μα, μέχρι να ορ­θο­πο­δή­σουν. Απελ­πι­σμέ­νοι γο­νείς,  αφή­νουν τα παι­διά τους  τις πέντε ημέ­ρες της εβδο­μά­δας σε ιδρύ­μα­τα και τα παίρ­νουν στο σπίτι Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα. Κα­θη­με­ρι­νά αυ­ξά­νε­ται ο αριθ­μός των γο­νιών που δεν μπο­ρούν να θρέ­ψουν τα παι­διά τους. Η αν­θρω­πι­στι­κή κρίση σα­ρώ­νει τις κοι­νω­νι­κές δομές και τα εφιαλ­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα απο­τυ­πώ­νο­νται στα παι­δι­κά χωριά SOS, όπου απευ­θύ­νο­νται εκα­το­ντά­δες οι­κο­γέ­νειες ζη­τώ­ντας βο­ή­θεια. Αυτά και ιστο­ρί­ες δα­κρύ­ων έλεγε το ρε­πορ­τάζ, ανή­με­ρα της «γιορ­τής» των  Δι­καιω­μά­των των Παι­διών. Κά­ποιοι βέ­βαια, θα σπεύ­σουν να χλευά­σουν, όπως έκα­ναν με τις πε­ρι­πτώ­σεις ασι­τί­ας ( δύ­σκο­λο βλέ­πε­τε να το πά­θουν αυτό κά­ποια παι­διά που δεν τρέ­φο­νται σωστά), να κα­τη­γο­ρή­σουν για λαϊ­κι­σμό, να απο­δώ­σουν ευ­θύ­νες στους γο­νείς γιατί «μαζί τα φά­γα­με»  στις Αρά­χω­βες και στα δια­κο­πο­δά­νεια και χα­σκο­κο­ροϊ­δεύ­ο­ντας να γυ­ρί­σουν το βλέμ­μα στο ποιος δελ­φί­νος θα πάρει τη σφρα­γί­δα της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, και με ποιους τσα­κώ­θη­κε σή­με­ρα ο Πο­λά­κης.