ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τα ελληνικά ΑΕΙ στη «μάχη» κατά της πετρελαιοκηλίδας: «Πετρελαιοφάγα» βακτήρια μπορούν να καθαρίσουν φυσικά τον Σαρωνικό

news room 4 λεπτά ανάγνωση
899

Βακτή­ρια που τρέ­φο­νται από το πετρέ­λαιο δύνα­νται να εξυ­γιά­νουν το οικο­σύ­στημα του Σαρω­νι­κού ή να διευ­κο­λύ­νουν τη συλλογή του πετρε­λαίου, μετά τη ρύπανση που προ­κλή­θηκε από τη βύθιση του δεξα­με­νό­πλοιου «Αγία Ζώνη ΙΙ».

Βακτή­ρια που τρέ­φο­νται από το πετρέ­λαιο δύνα­νται να εξυ­γιά­νουν το οικο­σύ­στημα του Σαρω­νι­κού ή να διευ­κο­λύ­νουν τη συλλογή του πετρε­λαίου, μετά τη ρύπανση που προ­κλή­θηκε από τη βύθιση του δεξα­με­νό­πλοιου «Αγία Ζώνη ΙΙ».

Οι μικρο­βια­κοί πλη­θυ­σμοί με τις απορ­ρυ­πα­ντι­κές ιδιό­τη­τες έχουν απο­μο­νω­θεί από το ηφαί­στειο της Σαντο­ρί­νης, την παραλία στον Ασπρό­πυργο και τη λίμνη Κου­μουν­δού­ρου, και σύμφωνα με επι­στή­μο­νες του Εθνικού Καπο­δι­στρια­κού Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) απο­τε­λούν μία ερευ­νη­τικά τεκ­μη­ριω­μένη απο­τε­λε­σμα­τική και, κυρίως, φυσική λύση, για να απο­μα­κρυν­θούν οι υδρο­γο­νάν­θρα­κες από τη θάλασσα και τις παρα­λίες, που έχουν υποστεί τη μόλυνση.

«Μέσα από τη δική μας έρευνα (δύο διδα­κτο­ρικά, ένα Μάστερ και αρκετές εργα­σίες των φοι­τη­τών μας), έχει συγκε­ντρω­θεί ένας αρκετά σημα­ντι­κός αριθμός βακτη­ρίων στη μικρο­βιακή συλλογή του εργα­στη­ρίου μας (ATHUBA), εκ των οποίων άλλα αποι­κο­δο­μούν το πετρέ­λαιο και άλλα το συσ­σω­ρεύ­ουν σε μπάλες.

Στην πρώτη περί­πτωση γίνεται ταχύ­τερα η εξυ­γί­ανση του οικο­συ­στή­μα­τος χωρίς επι­πλέον επι­πτώ­σεις, ενώ στη δεύτερη περί­πτωση γίνεται ευκο­λό­τερη η συλλογή του πετρε­λαίου με τα μηχα­νικά μέσα», ανα­φέ­ρει στο Αθη­ναϊκό – Μακε­δο­νικό Πρα­κτο­ρείο Ειδή­σεων ο Δρ Αλέ­ξαν­δρος Σαβ­βί­δης, Υπεύ­θυ­νος Ποιό­τη­τας και ανα­λυ­τής στο Εργα­στή­ριο Μικρο­βιο­λο­γίας του Τομέα Βοτα­νι­κής του ΕΚΠΑ.

Εδώ και 16 χρόνια η εξει­δι­κευ­μένη στη Μικρο­βιακή Βιο­τε­χνο­λο­γία ερευ­νη­τική ομάδα του Τμή­μα­τος Βιο­λο­γίας του ΕΚΠΑ, υπό την καθο­δή­γηση της διευ­θύ­ντριας του Εργα­στη­ρίου, καθη­γή­τριας Αμαλίας Καρα­γκούνη, ασχο­λεί­ται με τους μικρο­ορ­γα­νι­σμούς, οι οποίοι χρη­σι­μο­ποιούν το πετρέ­λαιο σαν πηγή άνθρακα και ενέρ­γειας. Πιο συγκε­κρι­μένα, η ομάδα ερευνά τη βιο­α­ποι­κο­δό­μηση του πετρε­λαίου με χρήση ενδο­γε­νών βακτη­ρίων απο­μο­νω­μέ­νων από ελλη­νικά ακραία περι­βάλ­λο­ντα, όπως το ηφαί­στειο της Σαντο­ρί­νης, περιο­χές από­θε­σης πετρε­λαϊ­κών απο­βλή­των, θαλάσ­σιες ακτές που συνο­ρεύ­ουν με διυ­λι­στή­ρια κ.α.

Δεν είναι αργά για λύσεις που υπάρ­χουν

«Ακόμα και σήμερα δεν είναι αργά να εφαρ­μο­στούν τέτοιες μέθοδοι στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση, αφού η δια­δι­κα­σία της απο­κα­τά­στα­σης θα πάρει σίγουρα μήνες ή και χρόνια», επι­ση­μαί­νει ο κ. Σαβ­βί­δης, δια­βε­βαιώ­νο­ντας πως «έχουμε τη δυνα­τό­τητα στο εργα­στή­ριο να κάνουμε συνεχή παρα­γωγή τέτοιων μικρο­βια­κών πλη­θυ­σμών».

«Σαν επι­στή­μο­νες πάντα παρα­κο­λου­θούμε, ακο­λου­θούμε και ψάχνουμε τις εξε­λί­ξεις στην έρευνα που μας αφορά. Στο αντι­κεί­μενο που συζη­τάμε υπάρ­χουν ερευ­νη­τι­κές ομάδες εκτός από το δικό μας Πανε­πι­στή­μιο, στη Σχολή Χημικών Μηχα­νι­κών του Μετσό­βιου Πολυ­τε­χνείου Αθηνών, στο Τμήμα Μηχα­νι­κών Περι­βάλ­λο­ντος στο Πανε­πι­στή­μιο Κρήτης και ίσως και σε άλλα ΑΕΙ της χώρας μας», σημειώ­νει, διευ­κρι­νί­ζο­ντας, πως «αν οι ενδια­φε­ρό­με­νοι δια­χει­ρι­στές της κατά­στα­σης στον Σαρω­νικό επι­θυ­μούν να ακο­λου­θή­σουν αυτές τις πρω­το­πό­ρες λύσεις της Μικρο­βια­κής Βιο­τε­χνο­λο­γίας είτε μπορούν να εμπι­στευ­τούν τους επι­στή­μο­νες των ελλη­νι­κών ΑΕΙ, είτε τα έτοιμα σκευά­σματα που κυκλο­φο­ρούν σε άλλες χώρες με μίγμα βακτη­ρίων ικανών να κάνουν αυτή τη δουλειά».

Ακίν­δυνη μέθοδος

Ερω­τη­θείς εάν τα συγκε­κρι­μένα «πετρε­λαιο­φάγα» βακτή­ρια θα μπο­ρού­σαν να επι­βα­ρύ­νουν με οποιον­δή­ποτε τρόπο το θαλάσ­σιο οικο­σύ­στημα, ο κ. Σαβ­βί­δης δια­βε­βαιώ­νει πως «δεν υπάρχει κίν­δυ­νος από τη χρήση τους, καθώς είναι βακτή­ρια μη παθο­γόνα του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος».

«Η αγα­πη­μένη τους τροφή είναι το πετρέ­λαιο και όταν αυτό εξα­ντλη­θεί θα αδρα­νο­ποι­η­θούν, γιατί δεν θα έχουν πλέον πηγή άνθρακα και ενέρ­γειας και θα μείνουν άπραγα στο περι­βάλ­λον, χωρίς να δημιουρ­γή­σουν κανένα πρό­βλημα», εξηγεί.

Θα χρεια­στεί πολύς χρόνος για να έχουμε πλήρη εικόνα

Σε ό, τι αφορά στην έκταση και το βάθος της ρύπαν­σης στον Σαρω­νικό, ο ερευ­νη­τής λέει πως «οι συνι­στώ­σες που καθο­ρί­ζουν την εξά­πλωση είναι η ποσό­τητα του πετρε­λαίου που διέρ­ρευσε, οι και­ρι­κές συν­θή­κες, το είδος του οικο­συ­στή­μα­τος που έχει υποστεί τη μόλυνση κ.λπ.», συνεπώς, «πλήρη εικόνα της εξά­πλω­σης θα έχουμε όταν συνε­κτι­μη­θούν όλες αυτές οι παρά­με­τροι με ακρί­βεια».

«Θα χρεια­στεί ενδε­λε­χής έλεγχος και πολύς χρόνος», εκτιμά.

Όμως, μετά από πόσο καιρό θα επα­νέλ­θει το οικο­σύ­στημα στην πρότερη κατά­σταση; Και η καταλ­λη­λό­τητα των αλιευ­μά­των – εφόσον δια­πι­στώ­νε­ται από τους σχε­τι­κούς ελέγ­χους – δε συνιστά και από­δειξη ότι στην περιοχή που αλιεύ­θη­καν δεν υπάρ­χουν συγκε­ντρώ­σεις υδρο­γο­ναν­θρά­κων;

«Η καταλ­λη­λό­τητα των αλιευ­μά­των δεν είναι από­δειξη ότι η περιοχή αλί­ευ­σης έχει απαλ­λα­γεί από υδρο­γο­νάν­θρα­κες. Το θέμα είναι πιο σύνθετο και γι’ αυτό επιμένω ότι οι σχε­τι­κές έρευνες επι­τάσ­σε­ται να είναι πολύ­πλευ­ρες, μακρο­χρό­νιες και λεπτο­με­ρείς» υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Σαβ­βί­δης και εξηγεί ότι «όταν ένα περι­βάλ­λον επι­βα­ρύ­νε­ται από έναν τόσο επι­κίν­δυνο ρύπο όπως το πετρέ­λαιο, είναι δυνατόν να επα­να­κάμ­ψει, να βελ­τιω­θεί με πολλή προ­σπά­θεια και φρο­ντίδα, αλλά πολύ δύσκολα θα φθάσει στην αρχική του κατά­σταση».

«Όλες οι ενέρ­γειες απο­κα­τά­στα­σης αφορούν τον περιο­ρι­σμό της εξά­πλω­σης και στην πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι μια μάχη με τον χρόνο, με σκοπό η πετρε­λαιο­κη­λίδα να μην υποστεί γαλα­κτω­μα­το­ποί­ηση. Όταν το πετρέ­λαιο γαλα­κτο­ποι­η­θεί, αραιώ­νει, ξεθω­ριά­ζει και είναι δύσκολη η φαι­νο­τυ­πική του ανί­χνευση, χωρίς τις απα­ραί­τη­τες και συνε­χείς εργα­στη­ρια­κές ανα­λύ­σεις, είναι σχεδόν αδύνατη η άμεση και γρήγορη απο­μά­κρυνσή του από το θαλασ­σινό νερό. Κατά συνέ­πεια, ποσό­τη­τες πετρε­λαίου είναι σίγουρο ότι θα παρα­μεί­νουν στη θάλασσα και τότε έρχεται η φυσική δια­δι­κα­σία διά­σπα­σής τους, η οποία είναι εξαι­ρε­τικά χρο­νο­βόρα.

Σε ιδα­νι­κές συν­θή­κες η αποι­κο­δό­μηση μιας ποσό­τη­τας πετρε­λαίου μπορεί να γίνει σε έναν μήνα, οι συν­θή­κες όμως στο φυσικό περι­βάλ­λον δεν είναι σχεδόν ποτέ στα­θε­ρές και ιδα­νι­κές και γι’ αυτό η αποι­κο­δό­μηση μπορεί να διαρ­κέ­σει μήνες και χρόνια», ανα­φέ­ρει ο κ. Σαβ­βί­δης στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

newpost.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.