Ισως είναι μια λύση κύριε Πόκκια

Λύση και για τα δικά μας αδέ­σπο­τα κα­τσί­κια που βλέ­πεις όπου γυ­ρί­σεις το μάτι σου πα­ντού πάνω στο νησί.

Όχι μόνο ανε­βα­σμέ­να πάνω σε ελιές και στους επαρ­χια­κούς δρό­μους της Ρόδου, αλλά ακόμη και κατά μήκος της Ρόδου-Λίν­δου, να περ­νούν από την μια πλευ­ρά στην άλλη ή ακόμη χει­ρό­τε­ρα να πε­τιού­νται ξαφ­νι­κά μπρο­στά σου με κίν­δυ­νο να βρε­θείς στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση είτε στο συ­νερ­γείο (εξ ιδίας πεί­ρας, όταν για να απο­φύ­γω το αδέ­σπο­το έριξα στο χα­ντά­κι το αυ­το­κί­νη­το), με κο­λά­ρο ( φίλος είχε “συ­νά­ντη­ση” με κα­τσί­κα που πε­τά­χτη­κε από το που­θε­νά, με απο­τέ­λε­σμα να βρε­θεί με κο­λά­ρο στον αυ­χέ­να), ας μην σκε­φτό­μα­στε κα­θό­λου την χει­ρό­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, λες και δεν μας φτά­νουν τα υπό­λοι­πα τρο­χαία.

Δεν με­λε­τούν λίγο εκεί στον Δήμο, που όλο συ­σκέ­ψεις κά­νουν, όλο μα­ζεύ­ουν τα κα­τσί­κια κι όλο αμά­ζευ­τα είναι, την πρα­κτι­κή-«πα­ρα­θυ­ρά­κι» του νόμου που εφάρ­μο­σαν στην Κρήτη;

Μ’ ένα σμπά­ρο δυο τρυ­γό­νια, λέει ο θυ­μό­σο­φος λαός μας για μία κί­νη­ση που δίνει λύ­σεις σε δύο δια­φο­ρε­τι­κά προ­βλή­μα­τα. Η Δη­μο­τι­κή Αρχή Ση­τεί­ας είχε την έξυ­πνη ιδέα, αφε­νός να προ­στα­τεύ­σει τις καλ­λιέρ­γειες από τις «επι­θέ­σεις» των αδέ­σπο­των αι­γο­προ­βά­των και αφε­τέ­ρου να δώσει τροφή σε άπο­ρες οι­κο­γέ­νειες της πε­ριο­χής. Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας λοι­πόν το νο­μι­κό «πα­ρα­θυ­ρά­κι» που υπάρ­χει στο ελ­λη­νι­κό δί­καιο, προ­χω­ρά στο μέτρο της σφα­γής των λε­γό­με­νων «ανε­πι­τή­ρη­των» ζώων και τη δια­νο­μή του κρέ­α­τός τους, μέσω του Δη­μο­τι­κού Κοι­νω­νι­κού Πα­ντο­πω­λεί­ου, σε οι­κο­γέ­νειες που αντι­με­τω­πί­ζουν σο­βα­ρά οι­κο­νο­μι­κά προ­βλή­μα­τα.

Οπως δή­λω­σε ο δή­μαρ­χος Ση­τεί­ας κ.Θε­ό­δω­ρος Πα­τε­ρά­κης: «Μόνο την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα 37 κα­τσι­κά­κια και τρά­γοι έγι­ναν τροφή για άπο­ρους δη­μό­τες της Ση­τεί­ας, οι οποί­οι μοι­ρά­στη­καν πε­ρισ­σό­τε­ρα από 500 κιλά κρέας!» «Το πρό­βλη­μα στον δήμο μας, αλλά και σε πολ­λές ακόμη πε­ριο­χές του Λα­σι­θί­ου, από τις κα­τα­στρο­φές που προ­κα­λούν τα αι­γο­πρό­βα­τα τα οποία αφή­νο­νται από τους ιδιο­κτή­τες τους να βό­σκουν ανε­ξέ­λεγ­κτα είναι πολύ με­γά­λο», δή­λω­σε ο κ. Πα­τε­ρά­κης. «Τα τρία τε­λευ­ταία χρό­νια συ­νερ­γεία της Δη­μο­τι­κής Αρχής έχουν πε­ρι­συλ­λέ­ξει πε­ρισ­σό­τε­ρα από 300 ανε­πι­τή­ρη­τα ζω­ντα­νά. Πρό­κει­ται κυ­ρί­ως για κα­τσί­κες και τρά­γους, που προ­κα­λούν κα­τα­στρο­φές στις πε­ριου­σί­ες των ντό­πιων, φτά­νο­ντας πολ­λές φορές μέχρι και τις αυλές των σπι­τιών», λέει στην «Νέα Κρήτη», που ανέ­δει­ξε το θέμα, ο δή­μαρ­χος Ση­τεί­ας. Ετσι η Δη­μο­τι­κή Αρχή Ση­τεί­ας απο­φά­σι­σε να ανα­λά­βει δράση, εφαρ­μό­ζο­ντας τη δια­δι­κα­σία που προ­βλέ­πει το άρθρο 17 του Νόμου 4056/12. Δη­λα­δή, εάν δια­πι­στω­θεί ότι τα ζώα που έχουν πε­ρι­συλ­λε­γεί δεν έχουν ιδιο­κτή­τη, μετά την πα­ρέ­λευ­ση δέκα ημε­ρών, αυτά πε­ριέρ­χο­νται στην ιδιο­κτη­σία του δήμου.

«Ο δήμος δύ­να­ται να δια­θέ­τει δω­ρε­άν σε φο­ρείς με φι­λαν­θρω­πι­κή στό­χευ­ση τα προ­ϊ­ό­ντα», ανα­φέ­ρε­ται, με­τα­ξύ άλλων, στο σχε­τι­κό νο­μο­θέ­τη­μα. Με βάση αυτόν το νόμο, συ­νερ­γεία του δήμου, που απαρ­τί­ζο­νται από εθε­λο­ντές, ανά­με­σά τους και βο­σκοί που γνω­ρί­ζουν καλά την πε­ριο­χή, εντο­πί­ζουν τα ζώα και τα πα­γι­δεύ­ουν. Πα­ράλ­λη­λα, στον ιδιο­κτή­τη τους, που ταυ­το­ποιεί­ται από τη σή­μαν­ση του ζώου, επι­βάλ­λε­ται πρό­στι­μο που ανέρ­χε­ται σε 50 ευρώ για αι­γο­πρό­βα­τα και σε 150 ευρώ για βο­οει­δή. Αν βέ­βαια ο ιδιο­κτή­της ζη­τή­σει την επι­στρο­φή του ζώου του μέσα σε διά­στη­μα δέκα ημε­ρών από την πε­ρι­συλ­λο­γή του από τα συ­νερ­γεία του δήμου, μπο­ρεί να το πάρει πίσω, αφού πρώτα κα­τα­βά­λει το χρη­μα­τι­κό ποσό των 10 ευρώ για κάθε ημέρα που το ζω­ντα­νό του πα­ρέ­μει­νε στην εκά­στο­τε δη­μο­τι­κή κτη­νο­τρο­φι­κή εγκα­τά­στα­ση.

Οπως λέει όμως ο κ. Πα­τε­ρά­κης, οι ιδιο­κτή­τες των ανε­πι­τή­ρη­των ζώων σχε­δόν ποτέ δεν εμ­φα­νί­ζο­νται για να τα ζη­τή­σουν πίσω…

Ο κ. Πα­τε­ρά­κης επι­ση­μαί­νει ότι «η πο­λι­τεία θα πρέ­πει να σκύ­ψει πάνω στα προ­βλή­μα­τα αυτά και όταν με­τα­φέ­ρει αρ­μο­διό­τη­τες, να τις συ­νο­δεύ­ει με ανά­λο­γες χρη­μα­το­δο­τή­σεις, ώστε οι ορ­γα­νι­σμοί το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης να εν­θαρ­ρύ­νο­νται σε τέ­τοιου εί­δους δρά­σεις. Ει­δι­κά όταν οι δρά­σεις αυτές έχουν κοι­νω­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα και στη­ρί­ζο­νται στον εθε­λο­ντι­σμό».

(Με πλη­ρο­φο­ρί­ες από δη­μο­σί­ευ­μα της «Κα­θη­με­ρι­νής»)