Τηλέμαχος Καμπούρης: Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν πρέπει να παρασύρεται από μικροπολιτικές ατζέντες

Επι­δί­ω­ξη της δη­μο­τι­κής αρχής είναι να δίνει πίσω στην κοι­νω­νία αυτά που κα­τα­βάλ­λει από το υστέ­ρη­μά της ως τέλη και φό­ρους, το­νί­ζει σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή», ο αντι­δή­μαρ­χος Οι­κο­νο­μι­κών- Προ­σό­δων και Ενερ­γεια­κών Επεν­δύ­σε­ων κ. Τη­λέ­μα­χος Κα­μπού­ρης, προ­σθέ­το­ντας ότι υπάρ­χουν για να την υπη­ρε­τούν και όχι για να υπη­ρε­τούν την ύπαρ­ξή τους.

«Το θέμα με την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση είναι να μην σε κα­τα­πιεί η φαυ­λό­τη­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας και να μην πα­ρα­σύ­ρε­σαι από τυχόν μι­κρο­πο­λι­τι­κές ατζέ­ντες… άλλων», το­νί­ζει ο κ. Κα­μπού­ρης, εκ­φρά­ζο­ντας την ευα­ρέ­σκειά του για το γε­γο­νός ότι ο Δήμος Ρόδου επί των ημε­ρών του ανέ­κτη­σε την αξιο­πι­στία του στην αγορά και εξο­φλεί τις υπο­χρε­ώ­σεις του.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του αντι­δή­μαρ­χου Οι­κο­νο­μι­κών – Προ­σό­δων και Ενερ­γεια­κών Επεν­δύ­σε­ων κ. Τη­λέ­μα­χου Κα­μπού­ρη:

• Κύριε Κα­μπού­ρη, να ξε­κι­νή­σου­με από την κρίση που δη­μιούρ­γη­σε η παν­δη­μία του κο­ρω­νοϊ­ού. Πώς αντι­με­τώ­πι­σε την κα­τά­στα­ση ο Δήμος Ρόδου – με δε­δο­μέ­νο ότι ένα με­γά­λο πο­σο­στό των συ­μπο­λι­τών μας δεν μπο­ρού­σε να ερ­γα­στεί;

Ήταν μία χρο­νιά που τη ζή­σα­με στο έπα­κρο και τώρα που την σκε­φτό­μα­στε μοιά­ζει τόσο εξω­πραγ­μα­τι­κή. Είναι τόσο με­γά­λη η εσω­τε­ρι­κή μας ανά­γκη να πά­ρου­με πίσω τις ζωές μας που μας φα­ντά­ζει σαν να την εί­δα­με σε… ται­νία. Στον Δήμο, όπως πολ­λές φορές έχουν ανα­φερ­θεί και οι συ­νά­δελ­φοί μου, εί­χα­με υπο­χρέ­ω­ση και έτσι έπρε­πε, να επι­τρέ­ψου­με σε εκα­το­ντά­δες στε­λέ­χη να απου­σιά­ζουν για να προ­στα­τεύ­σουν την υγεία τους και την οι­κο­γέ­νειά τους.

Όσοι μεί­να­με πίσω και δου­λεύ­α­με κα­θη­με­ρι­νά τα βγά­λα­με πέρα άξια. Στην πλειο­νό­τη­τά του το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό μας στά­θη­κε στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων.

Όσον αφορά στις οφει­λές, να επι­ση­μά­νω ότι πολ­λές κα­τη­γο­ρί­ες, όπως γνω­ρί­ζε­τε, απαλ­λά­χθη­καν από υπο­χρε­ώ­σεις είτε συ­νο­λι­κά είτε με­ρι­κώς ανά­λο­γα με το εκά­στο­τε νο­μο­θε­τι­κό πλαί­σιο της κε­ντρι­κής κυ­βέρ­νη­σης. Και μαζί με τις γεν­ναί­ες έκτα­κτες επι­χο­ρη­γή­σεις που κα­τα­φέ­ρα­με να έχου­με ως Δήμος από το Υπουρ­γείο, οι όποιες υστε­ρή­σεις ανα­πλη­ρώ­νο­νται. Και μην ξε­χνά­με, ότι εν μέσω κο­ρω­νοϊ­ού αλλά όχι εξαι­τί­ας αυτού, μειώ­σα­με ση­μα­ντι­κά τα αντα­πο­δο­τι­κά τέλη που είναι ορι­ζό­ντια για την κοι­νω­νία. Ήταν ένα από τα πολλά πράγ­μα­τα που έπρε­πε να νοι­κο­κυ­ρέ­ψου­με.

• Εί­χα­τε δη­λώ­σει ότι υπο­στη­ρί­ζε­τε τις ανά­γκες της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας των Δη­μο­τι­κών Ενο­τή­των στο νησί της Ρόδου. Τε­λι­κά, υλο­ποι­ή­θη­κε αυτή η δέ­σμευ­ση; Θα ήθελα το σχό­λιό σας.

Ομο­λο­γου­μέ­νως πρό­κει­ται για μια εξαι­ρε­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Δί­νου­με στις δη­μο­τι­κές ενό­τη­τες ό,τι χρειά­ζο­νται για να δια­χει­ρί­ζο­νται την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των το­πι­κών κοι­νω­νιών και να αντα­πο­κρί­νο­νται στις υπο­χρε­ώ­σεις τους. Φα­ντα­στεί­τε τον αντι­δή­μαρ­χο π.χ. της Νό­τιας Ρόδου να χρειά­ζε­ται ένα σακκί ασβέ­στη και να πρέ­πει να έρ­χε­ται στην πόλη να το πάρει και να κάνει αι­τή­μα­τα και ίσως να έφευ­γε χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Τώρα οι Δη­μο­τι­κές Ενό­τη­τες σύν­νο­μα και απο­τε­λε­σμα­τι­κά έχουν τις δικές τους προ­μή­θειες, δεν μπλέ­κε­ται η μία με την άλλη και δεν χρειά­ζε­ται να… εκλι­πα­ρούν για τα αυ­το­νό­η­τα, όπως μας έχουν πει πολ­λοί ότι συ­νέ­βαι­νε. Και οι το­πι­κοί μας αντι­δή­μαρ­χοι πα­ρά­γουν με τα ερ­γα­λεία που τους πα­ρέ­χου­με πολύ απο­τε­λε­σμα­τι­κό έργο.

• Στις αρχές του έτους εί­χα­τε μι­λή­σει για τις λη­ξι­πρό­θε­σμες υπο­χρε­ώ­σεις του Δήμου Ρόδου, λέ­γο­ντας σε σχό­λιό σας ότι βρί­σκο­νταν σε “ιστο­ρι­κό χα­μη­λό”. Πώς είναι τώρα τα πράγ­μα­τα;

Βε­βαί­ως. Και είμαι στην ευ­χά­ρι­στη θέση να πω ότι σή­με­ρα που μι­λά­με έχου­με φτά­σει σε ακόμη πιο χα­μη­λά. Από τα στοι­χεία που σας είχα ανα­κοι­νώ­σει στις αρχές του έτους εί­μα­στε σχε­δόν 40% χα­μη­λό­τε­ρα στις λη­ξι­πρό­θε­σμες υπο­χρε­ώ­σεις του Δήμου. Είχα πει επί­σης ότι βά­ζου­με τον πήχη ψηλά για κάθε επό­με­νη δια­χεί­ρι­ση του Δήμου. Και αυτό κά­νου­με και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Προ­ϊ­ό­ντος του χρό­νου επι­λέ­γου­με να βά­ζου­με πιο αυ­στη­ρούς στό­χους. Η εμπει­ρία δεί­χνει ότι όταν ερ­γά­ζε­σαι με­θο­δι­κά και στο­χευ­μέ­να, φέρ­νεις απο­τέ­λε­σμα. Το θέμα με την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση είναι να μην σε κα­τα­πιεί η φαυ­λό­τη­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας και να μην πα­ρα­σύ­ρε­σαι από τυχόν μι­κρο­πο­λι­τι­κές ατζέ­ντες … άλλων. Να μην χά­νεις τους στό­χους που έχεις θέσει. Αυτό άλ­λω­στε δεν ισχύ­ει και στη ζωή μας;

• Η δη­μο­τι­κή αρχή Ρόδου, έκλει­σε πάνω από έναν χρόνο θη­τεί­ας. Είστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νος; Πέ­τυ­χε τους στό­χους που έθεσε από την αρχή, κατά την άποψή σας;

Και τί χρό­νος! Κο­ρω­νο­χρό­νος. Πριν προ­λά­βου­με καλά καλά να ξε­κι­νή­σου­με τον πρώτο δικό μας προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, ήρθε ο κο­ρω­νο­ϊ­ός με όλες τις πρω­το­φα­νείς και απρό­βλε­πτες προ­ε­κτά­σεις σε κοι­νω­νι­κό, οι­κο­νο­μι­κό, φυ­σι­κό, διοι­κη­τι­κό επί­πε­δο. Μην ξε­χνά­τε ότι επί ένα χρόνο και πλέον στο Δήμο δου­λεύ­ου­με λει­ψοί. Και όλοι, με αυτήν την απί­θα­νη κα­τά­στα­ση, εί­μα­στε κου­ρα­σμέ­νοι. Κου­ρα­σμέ­νοι στα σπί­τια μας, στην παρέα μας, στη δου­λειά μας. Πρό­κει­ται για συν­θή­κες που ξε­φεύ­γουν από τις δυ­να­τό­τη­τες του αν­θρώ­πι­νου μέ­τρου. Και πάλι καλά τα κα­τα­φέρ­νου­με. Εί­μα­στε εντός του πλαι­σί­ου που προσ­δο­κού­σα­με δε­δο­μέ­νων των συν­θη­κών. Το πιο ση­μα­ντι­κό είναι ότι μπρο­στά μας έχου­με μόνον τα κα­λύ­τε­ρα. Και ως δήμος και ως κοι­νω­νία και ως χώρα.

• Είστε μέλος του δ.σ. του Ανα­πτυ­ξια­κού Ορ­γα­νι­σμού του Δήμου Ρόδου. Πόσο χρή­σι­μο θα μπο­ρέ­σει να είναι αυτό το ερ­γα­λείο;

Πολύ σωστά το θέ­σα­τε. Ερ­γα­λείο. Αυτό είναι ο κάθε νέος Ανα­πτυ­ξια­κός Ορ­γα­νι­σμός. Σε όλη τη χώρα η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση α’ και β’ βαθ­μού προ­χω­ρά στη σύ­στα­ση των νέων αυτών φο­ρέ­ων που θα απο­τε­λέ­σουν μο­χλούς ανά­πτυ­ξης, υλο­ποί­η­σης επεν­δύ­σε­ων, τα­χύ­τη­τας και μεί­ω­σης της γρα­φειο­κρα­τί­ας. Η Ρόδος των αξιώ­σε­ων και των προσ­δο­κιών δεν μπο­ρεί να μεί­νει πίσω. Ούτε μια μέρα. Ενό­ψει μά­λι­στα του κο­λοσ­σιαί­ου ύψους των πόρων από το Τα­μείο Ανά­καμ­ψης της Ε.Ε. Γνω­ρί­ζου­με όλοι πολύ καλά τις αγκυ­λώ­σεις των θε­σμι­κών και νο­μο­θε­τι­κών πλαι­σί­ων σή­με­ρα με τις υφι­στά­με­νες δομές. Για να γίνει ένα έργο στην Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται με­γά­λη σπα­τά­λη χρό­νου που ανα­λώ­νε­ται σε διοι­κη­τι­κό χρόνο και άρα κό­στος. Η χώρα χρειά­ζε­ται ευ­έ­λι­κτα ερ­γα­λεία για να με­τε­ξε­λι­χθεί και να αντα­γω­νί­ζε­ται σε υπο­δο­μές το σύγ­χρο­νο κόσμο. Η Ρόδος μας πρέ­πει να πα­τή­σει το κα­τώ­φλι της επό­με­νης επο­χής εξο­πλι­σμέ­νη με νέα ει­κό­να αλλά και νέα ουσία. Κάθε ερ­γα­λείο που μας επι­τρέ­πει αυτό το άλμα θα το αξιο­ποιού­με εφό­σον πα­ρέ­χε­ται από την ισχύ­ου­σα νο­μο­θε­σία.

• Ποιες είναι οι μελ­λο­ντι­κές σας επι­διώ­ξεις στο χαρ­το­φυ­λά­κιο που υπη­ρε­τεί­τε, αυτό του αντι­δη­μάρ­χου Οι­κο­νο­μι­κών;

Η επι­δί­ω­ξη είναι μία: να δί­νου­με πίσω στην κοι­νω­νία αυτά που μας κα­τα­βάλ­λει. Υπάρ­χου­με για να την υπη­ρε­τού­με και όχι για να υπη­ρε­τού­με την ύπαρ­ξή μας. Αυτή είναι η θε­με­λιώ­δης κα­τεύ­θυν­ση από την οποία δεν θα απο­κλί­νου­με για κα­νέ­να λόγο. Πάνω σε αυτήν την επι­δί­ω­ξη τώρα ορ­θώ­νο­νται μι­κρό­τε­ροι και με­γα­λύ­τε­ροι στό­χοι. Εφι­κτοί και υλο­ποι­ή­σι­μοι.

Είτε πρό­κει­ται από ένα λο­γι­σμι­κό που η χρήση του μας επι­τρέ­πει να γλι­τώ­σου­με χρόνο σε εσω­τε­ρι­κές δια­δι­κα­σί­ες είτε πρό­κει­ται για δο­μι­κές αλ­λα­γές στον τρόπο λει­τουρ­γί­ας μας είτε για την υλο­ποί­η­ση ενός γεν­ναί­ου επεν­δυ­τι­κού προ­γράμ­μα­τος. Όλα έχουν τη ση­μα­σία τους και την αξία τους.

Κάθε τι που ολο­κλη­ρώ­νου­με, με­γά­λο ή μικρό, κα­τα­νοη­τό ή δυσ­νό­η­το για το ευρύ κοινό, ορατό ή άυλο, έχει για εμάς με­γά­λη ση­μα­σία, γιατί βλέ­που­με την απο­στο­λή μας ολι­στι­κά. Και ένα μικρό κομ­μα­τά­κι να λεί­πει από την ει­κό­να θα είναι πρό­βλη­μα. Στο «άχαρο» αλλά κομ­βι­κής και βα­ρύ­νου­σας ση­μα­σί­ας χαρ­το­φυ­λά­κιο που υπη­ρε­τώ, όλα είναι τόσο ση­μα­ντι­κά. Άλ­λω­στε τί­πο­τε δεν μπο­ρεί να γίνει χωρίς έσοδα και χωρίς δα­πά­νες και χωρίς τις εκ του νόμου απαι­τού­με­νες δια­δι­κα­σί­ες. Από τη στιγ­μή που ο δή­μαρ­χος μου ανέ­θε­σε αυτό τον τομέα, αφο­σιώ­θη­κα με όρεξη και το αγά­πη­σα ομο­λο­γώ. Μαζί με τα υπη­ρε­σια­κά μας στε­λέ­χη αλλά και τους αι­ρε­τούς συ­να­δέλ­φους πο­ρευό­μα­στε υπε­ρα­πο­δο­τι­κά.