Γιάννης Παρασκευάς: Που είσαι Στάθη μου;

Για κάτι που έχεις και το θεωρείς δεδο­μένο κατα­λα­βαί­νεις την αξία του όταν το χάσεις. Με εσένα δεν χρειά­στηκε να περάσει και πολύς καιρός. Πολλοί είναι αυτοί που σε ψάχνουν τώρα που κατά­λα­βαν (το έλεγε ένας παλιός Λατίνος συγ­γρα­φέας, όταν έχεις την πλη­ρό­τητα, επι­ζη­τείς την έλλειψη και όταν σε κατα­πλα­κώ­νει η έλλειψη ζητάς την πλη­ρό­τητα) ότι έφυγες και σε έχασαν και σε συγκρί­νουν με αυτό που βρήκαν ηθε­λη­μένα η αθέλητα μπροστά τους.

Τα έχει η ζωή Στάθη μου, ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημε­ρώ­νει, την βρί­σκεις κατά το κοινώς λεγό­μενο από εκεί που δεν το περι­μέ­νεις, δεν σου λέω ότι το φταί­ξιμο είναι όλο δικό σου, τι να έκανες και εσύ, που και πως να αντέ­ξεις τόσες τρι­κλο­πο­διές από γνω­στούς φίλους και εχθρούς.

Την ξέρεις την παροι­μία που λέει “σηκώ­θη­καν τα ποδάρια και βαράνε το κεφάλι” κάπως έτσι την πάθαμε μαζί με εσένα από κάποιους την είδαν αλλιώς και όλοι εμείς και όταν λέω εμείς εννοώ όλους εμάς που φάγαμε κάμποσα χρόνια από τη ζωή μας στο ΠΑΣΟΚ.

Σίγουρα εσύ δεν το ξέχασες, ειλι­κρινά σε τιμά το γεγονός ότι σε όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια για αυτό το έρημο το Κίνημα ποτέ σου δεν είπες κακή κου­βέ­ντα, ποτέ δεν το αρνή­θη­κες, ποτέ σου δεν είπες ότι σου χρωστά πολλά, ποτέ σου δεν του γύρισες την πλάτη.

Ξέρεις ότι συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, “τα στερνά τιμούν τα πρώτα” ΣΤΑΘΗ μου, το κακό είναι ότι πολλοί το ξεχνούν και όταν η στραβή η τύχη φέρει αέρα στα πανιά τους καβα­λούν το καλάμι και όποιον πάρει ο χάρος.

Τι να σου θυμίσω, στις περα­σμέ­νες εκλογές Στάθη μου θυμάσαι, σφα­ζό­ντου­σαν παλ­λη­κά­ρια στη πόδια των δήθεν αφε­ντι­κών του ΠΑΣΟΚ για το ποιος θα πάρει το ΧΡΙΣΜΑ, άλλες εποχές και άλλα ήθη, τότε το ΠΑΣΟΚ ανέβαζε και κατέ­βαζε Δημάρ­χους και άρχο­ντες.

Σήμερα ΣΤΑΘΗ μου κατά­ντησε το κακό­μοιρο μίασμα, κανένας δεν θέλει να ακούσει για το ΠΑΣΟΚ και κάποιοι φτάνουν και στο σημείο να λένε που σε είδα που σε ξέρω, εγώ που με βλέπεις ότι κατά­φερα το κατά­φερα μόνος μου, το θυμάσαι το περι­στα­τικό με τον Από­στολο ΠΕΤΡΟ, αυτό το “τρις αρνηθεί με”, εκείνος και εννοώ τον Πέτρο, ήρθε η στιγμή και μετά­νιωσε, οι δικοί μας δεν πρό­κει­ται να το κάνουν γιατί τους λείπει η μεγα­λο­σύνη.

Γούστο δεν θα έχει ΣΤΑΘΗ μου αυτή η άρνηση να έχει την ίδια απά­ντηση, άρνηση στην άρνηση, θα μου πεις ήταν δυνατόν να αρνηθεί ο ΧΡΙΣΤΟΣ τον ΠΕΤΡΟ, έλα όμως που το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ΧΡΙΣΤΟΣ και οι αρνητές δεν είναι ΠΕΤΡΟΣ.

Τι είναι το ΠΑΣΟΚ, το ξέρεις δεν είναι οι Αρχηγοί του και τα γραφεία του, ΠΑΣΟΚ είναι ο κόσμος του, αυτός που μεθαύ­ριο θα πάει στην κάλπη και με τη ψήφο του θα πει αυτός μας κάνει ο άλλος ας πάει καλύ­τερα στο σπίτι του.

Κάποιος το έχει πει και το δανεί­ζο­μαι, δεν υπάρχει έλεγε ποιο αγνώμων από αυτόν που έχεις ευερ­γε­τή­σει, θα φταίει ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ να πλη­ρώ­σει με το ίδιο νόμισμα τους αγνώ­μο­νες, τους ται­ριά­ζει ή δεν τους ται­ριά­ζει το μαύ­ρι­σμα στην κάλπη για να κατα­λά­βουν τι εστί “βερί­κοκο” και να μην γυρνούν στην πλάτη σε αυτό το κόμμα και σε αυτόν τον κόσμο που τους έδωσε ότι πιο πολύ­τιμο είχε, την στήριξη του και την ανάθεση αξιω­μά­των.

Τους άφησες και βρήκαν στρω­μένο κρεβάτι και αυτοί πάνε να που­λή­σουν και το πάπλωμα, δεν θέλω να στε­να­χω­ριέ­σαι, έλεγαν οι Αρχαίοι ημών πρό­γο­νοι, “μηδένα προ του τέλους μακά­ριζε”, που ξέρεις, στο χωριό μου λένε πως η εκδί­κηση σερ­βί­ρε­ται κρύο πιάτο, καμιά φορά ο κόσμος συμπε­ρι­φέ­ρε­ται σαν τον καθρέ­πτη, σε βλέπει ο καθρέ­φτης όπως τον βλέπεις, σε αυτούς ή αυτόν που λένε δεν έχω και δεν θέλω να έχω καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ, που ξέρεις, οι άνθρω­ποι του ΠΑΣΟΚ μπορεί να λει­τουρ­γή­σουν σαν τον καθρέ­πτη και να του πουν δεν μας θέλεις μία, δεν σε θέλουμε δέκα, τράβα από εκεί που ήρθες και άσε μας στην ησυχία μας.

Ποιος να σου το έλεγε ΣΤΑΘΗ μου ότι θα έφτανε η ώρα άνθρω­ποι που λιώσανε τις σόλες των παπου­τσιών τους να ανε­βο­κα­τε­βαί­νουν τα σκαλιά του ΠΑΣΟΚ μπας και κατα­φέ­ρουν κάτι να το αρνού­νται και να σου λένε δεν έχω ανάγκη ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε αυτούς που ακόμα και σήμερα το έχουν σαν σημείο ανα­φο­ράς, εγώ είμαι ο εκλε­κτός, εγώ πορεύ­ο­μαι μόνος και μόνος μου θα κατα­κτήσω τον Δημαρ­χιακό θώκο, πως το έλεγαν οι Ρωμαίοι, Ο TEMPORA! Ο MORES!

Και πάλι σου λέω, έχει ο καιρός γυρί­σματα, όσο πιο ψηλά ανε­βαί­νεις τόσο φαί­νε­ται η μικρό­τητα σου.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

22/5/2014