Το Εθνικό Θέατρο ταξιδεύει στα νησιά του Αιγαίου

Tο Εθνικό Θέατρο παρου­σιά­ζει τη Σκηνή περιο­δείας, που για πρώτη φορά «πιάνει» λιμάνι στα ελλη­νικά νησιά. «Όχημα» της θεα­τρι­κής δράσης είναι το Αρμα­τα­γωγό «Ρόδος».

Με τη βοήθεια του Υπουρ­γείου Εθνικής Άμυνας και του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού, που από την πρώτη στιγμή «αγκά­λια­σαν» το εγχεί­ρημα, το αρμα­τα­γωγό «Ρόδος» μετα­τρέ­πε­ται σε μέσο μετα­φο­ράς της θεα­τρι­κής τέχνης, καθώς η σκηνή , τα καμα­ρί­νια και οι θέσεις των θεατών βρί­σκο­νται στα «σπλάχνα» του πλοίου.

Εκεί, μέσα στο «Ρόδος», οι ηθο­ποιοί του Εθνικού Θεάτρου παρου­σιά­ζουν το έργο ένας έλληνας ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΝΗ. Μια παρά­σταση που φωτίζει το κείμενο ενός αυθε­ντικά λαϊκού ανθρώ­που εστιά­ζο­ντας όχι μόνο στο παρελ­θόν, αλλά στο παρόν και το μέλλον.

Το Εθνικό Θέατρο δεν είναι μόνο θέατρο της Αθήνας, αλλά ολό­κλη­ρης της Ελλάδας και ιδιαί­τερα των ανθρώ­πων της περι­φέ­ρειας που δεν έχουν τη δυνα­τό­τητα πρό­σβα­σης στη θεα­τρική πράξη. Η φετινή περιο­δεία θα διαρ­κέ­σει από τις 28 Απρι­λίου μέχρι τις 16 Μαΐου προ­σεγ­γί­ζο­ντας και λιμάνια της άγονης γραμμής.

Συγκε­κρι­μένα, οι σταθμοί του αρμα­τα­γω­γού είναι οι εξής:

● 30/4 Ικαρία (Άγιος Κήρυκος)

● 2-3/5 Πάτμος (Σκάλα)

● 4-5/5 Λέρος (Λακκί)

● 7/5 Αστυ­πά­λαια (Λιμάνι)

● 9/5 Νίσυρος (Μαν­δράκι)

● 11/5 Τήλος (Λιβάδια)

● 12-13/5 Κάρ­πα­θος (Πηγάδια)

● 15/5 Κάσος (Φρυ)

Για την ίδρυση της Σκηνής περιο­δείας και τη σημασία της δράσης του Εθνικού Θεάτρου στην περι­φέ­ρεια ο Καλ­λι­τε­χνι­κός Διευ­θυ­ντής Σωτήρης Χατζά­κης σημειώ­νει τα εξής:

«Το Εθνικό Θέατρο, από την ιδρυ­τική του δια­κή­ρυξη και τον κατα­στα­τικό του χάρτη, ορί­ζε­ται ως θέατρο όχι μόνο της Αθήνας αλλά και ολό­κλη­ρης της Ελλάδας. Στο πλαίσιο αυτής της υπο­χρέ­ω­σης ιδρύ­ε­ται η Σκηνή περιο­δείας του Εθνικού θεάτρου, που θα αφορά στους χει­με­ρι­νούς και εαρι­νούς μήνες και θα απευ­θύ­νε­ται σε ομάδες πλη­θυ­σμού της περι­φέ­ρειας που δεν έχουν την δυνα­τό­τητα πρό­σβα­σης στη θεα­τρική πράξη.

Η πρώτη περιο­δεία πραγ­μα­τώ­νε­ται σε συνερ­γα­σία με το Υπουρ­γείο Άμυνας και το Πολε­μικό Ναυτικό. Η θεα­τρική σκηνή, τα καμα­ρί­νια και οι θέσεις των θεατών θα βρί­σκο­νται μέσα σ’ ένα αρμα­τα­γωγό του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού, το οποίο θα προ­σεγ­γί­ζει λιμάνια άγονης γραμμής και συγκε­κρι­μένα τα νησιά Ικαρία, Πάτμος, Λέρος, Αστυ­πά­λαια, Νίσυρος, Τήλος, Κάρ­πα­θος και Κάσος το χρονικό διά­στημα από 28 Απρι­λίου έως και 16 Μαΐου 2014. Εκεί, μέσα στο πλοίο, οι ηθο­ποιοί του Εθνικού Θεάτρου θα παρου­σιά­ζουν το έργο ένας έλληνας ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ.

Το όλο εγχεί­ρημα στο­χεύει στην ψυχα­γω­γία αλλά και στην παρη­γο­ρη­τική παρου­σία του Εθνικού Θεάτρου, του Υπουρ­γείου Άμυνας και του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού κοντά σε πολίτες απο­μα­κρυ­σμέ­νων περιο­χών της χώρας. Το ζητού­μενο είναι η ενί­σχυση της κοι­νω­νι­κής συνοχής και σ’ αυτό είναι αυτο­νό­ητη η προ­τε­ραιό­τητα του πολι­τι­σμού και ιδιαί­τερα του θεάτρου.

Το Εθνικό Θέατρο καλεί τις τοπικές, περι­φε­ρεια­κές και αυτο­διοι­κη­τι­κές δυνά­μεις να συν­δρά­μουν τη Σκηνή περιο­δείας, η οποία θα απο­τε­λεί μόνιμο θεσμό του Εθνικού Θεάτρου».

Σημεί­ωμα του σκη­νο­θέτη της παρά­στα­σης Περικλή Μου­στάκη

Η έννοια της ελλη­νι­κό­τη­τας κυρίως έχει επι­βιώ­σει και κατά καιρούς εξε­λι­χθεί μέσα από στρα­τη­γή­ματα κάποιων σημα­ντι­κών προ­σω­πι­κο­τή­των, που έχουν κατα­φέ­ρει να εμπνεύ­σουν και να μετα­το­πί­σουν το «εγώ» στο «εμείς». Μια τέτοια εμβλη­μα­τική προ­σω­πι­κό­τητα είναι ο Μακρυ­γιάν­νης.

Ο τίτλος ένας έλληνας είναι ται­ρια­στός για μια θεα­τρική εμπει­ρία βασι­σμένη στα Απο­μνη­μο­νεύ­ματα του Μακρυ­γιάννη. Ο Μακρυ­γιάν­νης είναι πριν από οτι­δή­ποτε άλλο ένας Έλληνας, επειδή ο βίος του συμπί­πτει χρονικά με τα γεγο­νότα που δια­μόρ­φω­σαν τη σημε­ρινή Ελλάδα, από τη Επα­νά­σταση στην οποία συμ­με­τείχε πρω­τα­γω­νι­στικά, μέχρι το Σύνταγμα της 3ης Σεπτεμ­βρίου του οποίου ήταν βασικός υπο­κι­νη­τής, με την ατο­μι­κό­τητά του να σβήνει όλο και πιο πολύ αφή­νο­ντας την προ­τε­ραιό­τητα στο εθνικό στοι­χείο. «Είμαστε στο εμείς» έλεγε.

Ο ίδιος, λοιπόν, πρώτος φιλο­δό­ξησε να μην είναι παρά ένας Έλληνας και κατά­φερε εντέλει να γίνει ένα πρότυπο, επειδή αγω­νί­στηκε σ’ όλη του τη ζωή ενάντια σε καθετί που στε­κό­ταν εμπόδιο στην ελευ­θε­ρία και τη δικαιο­σύνη, επειδή δεν ήταν χλιαρός αλλά από­λυ­τος στο φρόνημά του, έτοιμος πάντα για τη μεγα­λύ­τερη και την έσχατη θυσία. Και επειδή κου­βά­λησε μέχρι τέλους την ελλη­νι­κό­τητά του σαν σταυρό, αφού η πατρίδα, που της είχε δώσει τα πάντα, έφτασε να τον κατα­δι­κά­σει σε θάνατο δια απο­κε­φα­λι­σμού. Του δόθηκε χάρη, βέβαια, και η ποινή μετα­τρά­πηκε σε ισόβια δεσμά που στα­διακά κατέ­λη­ξαν σε δύο χρόνια φυλά­κι­σης πριν αφεθεί τελικά ελεύ­θε­ρος. Αλλά σάπισε το κορμί του στο μεταξύ στο νοσο­κο­μείο από τα τραύ­ματα που του είχε αφήσει ο αγώνας. Αυτή η ζωή η βιωμένη ως θυσία, που ο ακλό­νη­τος λαϊκός χρι­στια­νι­σμός του τη γεμίζει αγάπη και γεν­ναιο­δω­ρία, τον κάνει στα μάτια μας έναν μεγάλο Έλληνα.

Η παρά­σταση σκύβει πάνω στο κείμενό του και ανοίγει ερω­τή­ματα. Τι σημαί­νουν για μας πατρίδα-έθνος-κράτος-πίστη-θρησκεία-πάθος-αγώνας-θυσία; Τι περιε­χό­μενο μπο­ρούμε να τους δώσουμε εμείς σήμερα; Αφου­γκρα­ζό­μενη το κείμενο του Μακρυ­γιάννη η παρά­σταση φωτίζει το παρελ­θόν και το παρόν, σχο­λιά­ζει, χει­ρο­νο­μεί, σαρ­κά­ζει, βάζο­ντας το τότε και το τώρα δίπλα δίπλα. Η ιστορία επα­να­λαμ­βά­νε­ται με άλλη μορφή κάθε φορά. Αλλά η διά­ψευση της επα­νά­στα­σης, η απο­γο­ή­τευση, αισθα­νό­μα­στε να μένουν σαν ένας συν­δε­τι­κός ιστός κοινός. Το ίδιο, όμως, και η πεποί­θηση ότι η ουτοπία ποτέ δεν είναι ουτο­πική.

Ταυ­τό­τητα παρά­στα­σης:

Δρα­μα­τουρ­γική επε­ξερ­γα­σία: Χρήστος Μαρ­σέλ­λος, Περι­κλής Μου­στά­κης, Ντίνα Στα­μα­το­πού­λου

Σύλληψη- Σκη­νο­θε­σία: Περι­κλής Μου­στά­κης

Σκηνικά-κοστούμια: Στέλλα Ρότσιου

Φωτι­σμοί: Βασίλης Παπα­κων­στα­ντί­νου

Μουσική διδα­σκα­λία: Πανα­γιώ­της Τσεβάς

Μουσική επιλογή: Ντίνα Στα­μα­το­πού­λου

Μαριο­νέτ­τες: Θανάσης Γκότσης

Βοηθός σκη­νο­θέτη: Ντίνα Στα­μα­το­πού­λου

Βοηθός Σκη­νο­γρά­φου: Βασι­λική Τσι­λι­γκρού

Διανομή (αλφα­βη­τικά):

Ελένη Γαρυ­φαλλή, Περι­κλής Μου­στά­κης, Γιάννης Μπόγρης, Τάνια Παλαιο­λό­γου, Σήφης Πολυ­ζω­ί­δης