Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Φιλήμονα Πατσάκη “Ας ξαναχτίσουμε τους ανεμόμυλους”

Τα PublicΡόδου (Αυ­στρα­λί­ας 84-86) και οι εκ­δό­σεις Εξάρ­χεια σας προ­σκα­λούν στην πα­ρου­σί­α­ση του νέου βι­βλί­ου του Φι­λή­μο­να Πα­τσά­κη «Ας ξα­να­χτί­σου­με τους ανε­μό­μυ­λους. Λο­γο­τε­χνία και αυ­τε­ξού­σιο», την Πα­ρα­σκευή 24 Μαρ­τί­ου και ώρα 19:00 στον χώρο του βι­βλιο­πω­λεί­ου του κα­τα­στή­μα­τος. Ο συγ­γρα­φέ­ας θα συ­νο­μι­λή­σει με το κοινό του και θα υπο­γρά­ψει αντί­τυ­πα του βι­βλί­ου του.

 Ο Φι­λή­μο­νας Πα­τσά­κης γεν­νή­θη­κε το 1970 στη Ρόδο. Σπού­δα­σε Μα­θη­μα­τι­κά στο Πα­νε­πι­στή­μιο Πα­τρών. Έχει δια­τε­λέ­σει μέλος του πε­ριο­δι­κού Μαρ­μί­τα και Βα­βυ­λω­νία. Κεί­με­νά του έχουν δη­μο­σιευ­θεί σε εφη­με­ρί­δες και πε­ριο­δι­κά (Εφη­με­ρί­δα των Συ­ντα­κτών, Αυγή, Unfollowκ.α.). Είναι μέλος της συ­ντα­κτι­κής ομά­δας του πε­ριο­δι­κού Το Έρμα. Από τις εκ­δό­σεις Εξάρ­χεια κυ­κλο­φο­ρεί και το βι­βλίο του «Ο Ευ­τυ­χι­σμέ­νος Σί­συ­φος».

 

 

Η τέχνη δεν μπο­ρεί να βο­λεύ­ε­ται στην οκνη­ρή αιω­νιό­τη­τα των ει­δώ­λων,

σε κα­τα­σκευα­σμέ­νες στα­θε­ρές, αλλά πρέ­πει να ξε­βο­λεύ­ει, να συμ­βά­λει

σε μια κα­θο­λι­κή αλ­λα­γή. Ποια θέση έχει η λο­γο­τε­χνία σε έναν κόσμο που

υπο­λο­γί­ζει μόνο τους κώ­δι­κες της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας; Κι όμως, η

λο­γο­τε­χνία μπο­ρεί να ανι­χνεύ­ει τα κενά και να τα αφου­γκρά­ζε­ται, καθώς

αυτά οι­κο­δο­μούν ένα έξω. Μπο­ρεί να ανα­πο­λεί το μη χρή­σι­μο ως

κι­νη­τή­ριο, να εγκα­θι­δρύ­ει το αυ­τε­ξού­σιο και να φα­ντά­ζε­ται το νέο. Αυτό

που θα προ­σπα­θή­σου­με να δι­η­γη­θού­με είναι οι ατε­λεί­ω­τες δυ­να­τό­τη­τες

του Είναι. Αυτές οι δυ­να­τό­τη­τες είναι που πα­ρά­γουν τις πολ­λα­πλό­τη­τες

και αντι­μά­χο­νται τις επι­τη­δευ­μέ­νες τε­λε­ο­λο­γί­ες και σα­φή­νειες που

με­τέ­τρε­ψαν τον κόσμο σε αυτό το ζο­φε­ρό τοπίο. Αυτές οι

πολ­λα­πλό­τη­τες είναι που γεν­νούν ασυ­νέ­χειες και το­νί­ζουν τις σχέ­σεις

του κοι­νω­νι­κού με την ελευ­θε­ρία.

Το λο­γο­τε­χνι­κό έργο δεν είναι ένα αντι­κεί­με­νο που υφί­στα­ται κα­θαυ­τό

και που προ­σφέ­ρει σε κάθε εποχή την ίδια πά­ντο­τε ει­κό­να στον

ανα­γνώ­στη του. Δεν είναι ένα μνη­μείο το οποίο μο­νο­λο­γώ­ντας

απο­κα­λύ­πτει την αχρο­νι­κή ουσία του. Βα­σί­ζε­ται πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο,

όπως μια παρ­τι­τού­ρα, στους πά­ντο­τε νέους ήχους μιας ανά­γνω­σης, η

οποία απε­λευ­θε­ρώ­νει το κεί­με­νο από το υλικό βάρος των λέ­ξε­ων.

Κα­θι­στά την ύπαρ­ξή του διαρ­κώς επί­και­ρη, καθώς προσ­δο­κά την

ανά­γνω­ση των υπαρ­ξια­κών αμ­φι­βο­λιών.