Απάντηση WWF στον Χατζηδάκη για το νομοσχέδιο για την Παράκτια Ζώνη – “Την αντιμετωπίζει ως οικόπεδο για οικοδομική ανάπτυξη”

Πολ­λές αντι­δρά­σεις και σο­βα­ρές επι­φυ­λά­ξεις για σειρά θε­μά­των προ­κά­λε­σε το νο­μο­σχέ­διο του υπουρ­γεί­ου Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας για τον αι­για­λό και την πα­ρα­λία, το οποίο κα­τα­τέ­θη­κε στη Βουλή.

Στην κα­τάρ­γη­ση του ελά­χι­στου πλά­τους της ζώνης πα­ρα­λί­ας και στο επί­πε­δο προ­στα­σί­ας των ακτών, σε πε­ριο­χές Natura, εστιά­στη­καν οι πε­ρισ­σό­τε­ρες από τις πα­ρα­τη­ρή­σεις των κοι­νω­νι­κών φο­ρέ­ων, κατά τη χθε­σι­νή συ­ζή­τη­ση του σχε­δί­ου νόμου στις επι­τρο­πές της Βου­λής.

Το σχέ­διο νόμου για την αξιο­ποί­η­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας στις πα­ρα­θα­λάσ­σιες πε­ριο­χές ει­σή­χθη στη Βουλή, σύμ­φω­να με ανα­κοί­νω­ση του Υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών, προ­κει­μέ­νου οι νέες μι­σθώ­σεις που θα συ­να­φθούν για τη φε­τι­νή πε­ρί­ο­δο να διέ­πο­νται από τους νέους κα­νό­νες ανα­φο­ρι­κά, με­τα­ξύ άλλων, με τις ελά­χι­στες απο­στά­σεις με­τα­ξύ των πα­ρα­χω­ρή­σε­ων, το μέ­γι­στο εμ­βα­δόν της πα­ρα­λί­ας που επι­τρέ­πε­ται να πα­ρα­χω­ρεί­ται προς εκ­με­τάλ­λευ­ση και τη δια­σφά­λι­ση απά­τη­των πα­ρα­λιών όπου αυτό επι­βάλ­λε­ται.

Πρό­σφα­τα με κοινή τους ανα­κοί­νω­ση 8 πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές ορ­γα­νώ­σεις (Εται­ρία Προ­στα­σί­ας Πρε­σπών, Ελ­λη­νι­κή Εται­ρία Προ­στα­σί­ας της Φύσης, Ελ­λη­νι­κή Ορ­νι­θο­λο­γι­κή Εται­ρεία, Καλ­λι­στώ, Οι­κο­λο­γι­κή Εται­ρεία Ανα­κύ­κλω­σης, Greenpeace, MEDASSET, WWF Ελλάς) κα­τήγ­γει­λαν, με­τα­ξύ άλλων, ότι με νο­μο­σχέ­διο εξ­πρές, η κυ­βέρ­νη­ση επι­χει­ρεί να κα­ταρ­γή­σει το, ήδη ανε­παρ­κές σε καιρό κλι­μα­τι­κής κρί­σης, ελά­χι­στο όριο προ­στα­σί­ας των 30 μέ­τρων πα­ρα­λί­ας, δη­λα­δή της αδό­μη­της ζώνης από το όριο του αι­για­λού

Η απά­ντη­ση της WWF στον Κ. Χα­τζη­δά­κη

Σχε­τι­κά με τις χθε­σι­νές δη­λώ­σεις του Υπουρ­γού Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας και Οι­κο­νο­μι­κών, Κωστή Χα­τζη­δά­κη, για το νο­μο­σχέ­διο για την πα­ρά­κτια ζώνη, το WWF Ελλάς απα­ντά τα εξής:

Ο υπουρ­γός απο­κά­λε­σε “fake news” τις αντι­δρά­σεις για την αύ­ξη­ση της δό­μη­σης στις πα­ρα­λί­ες. Η αλή­θεια είναι πως το νο­μο­σχέ­διο αυ­ξά­νει υπέρ­με­τρα την οι­κο­δο­μι­κή πίεση στις πα­ρα­λί­ες, καθώς από τον ορι­σμό της ‘πα­ρα­λί­ας’ (άρθ. 3) εξα­φα­νί­ζει την ήδη ανε­παρ­κή ζώνη πλά­τους 30 μέ­τρων από τη γραμ­μή αι­για­λού στην οποία απα­γο­ρεύ­ε­ται σή­με­ρα η δό­μη­ση.

Ο υπουρ­γός δεν ανα­φέρ­θη­κε κα­θό­λου στις υπο­χρε­ώ­σεις της χώρας ένα­ντι του διε­θνούς και του ενω­σια­κού δι­καί­ου. Το Πρω­τό­κολ­λο για την Ολο­κλη­ρω­μέ­νη Δια­χεί­ρι­ση της Πα­ρά­κτιας Ζώνης (ΟΔΠΖ) στη Σύμ­βα­ση της Βαρ­κε­λώ­νης για τη Με­σό­γειο έχει κυ­ρω­θεί από την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, και απο­τε­λεί ενω­σια­κό δί­καιο. Η Ελ­λά­δα δεν έχει ακόμα κυ­ρώ­σει το Πρω­τό­κολ­λο ΟΔΠΖ. Βα­σι­κή υπο­χρέ­ω­ση που προ­βλέ­πει για τα συμ­βαλ­λό­με­να μέρη το ΟΔΠΖ είναι ο κα­θο­ρι­σμός αδό­μη­της ζώνης πα­ρα­λί­ας που δεν μπο­ρεί να έχει πλά­τος μι­κρό­τε­ρο των 100 μέ­τρων.

Ο υπουρ­γός δή­λω­σε ότι στην Ισπα­νία δεν υπάρ­χει ζώνη 150 μέ­τρων από τη θά­λασ­σα, στην οποία απα­γο­ρεύ­ε­ται η δό­μη­ση. Η αλή­θεια είναι πως η Ισπα­νία έχει από το 2011 κυ­ρώ­σει το Πρω­τό­κολ­λο για την ολο­κλη­ρω­μέ­νη δια­χεί­ρι­ση της πα­ρά­κτιας ζώνης. Όπως ανα­φέ­ρου­με στις ανα­κοι­νώ­σεις μας, “σε έναν κόσμο που υφί­στα­ται ολο­έ­να και συ­χνό­τε­ρα κλι­μα­τι­κές κα­τα­στρο­φές, οι υπό­λοι­πες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες (π.χ. Γαλ­λία, Ισπα­νία) εύ­λο­γα θε­σπί­ζουν αδό­μη­τες πα­ρά­κτιες ζώνες που ξε­κι­νούν από τα 100 μέτρα και φθά­νουν μέχρι και στα 250 μέτρα από τον αι­για­λό, προ­ω­θώ­ντας την απαι­τού­με­νη προ­στα­σία των ακτών τους και ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την κρί­σι­μη συμ­βο­λή τους στην αντι­με­τώ­πι­ση της κλι­μα­τι­κής κρί­σης”.

Ακρι­βώς επει­δή η Ισπα­νία έχει ήδη βιώ­σει στο πα­ρελ­θόν με τον χει­ρό­τε­ρο τρόπο, τις κα­τα­στρο­φι­κές συ­νέ­πειες της αυ­θαί­ρε­της δό­μη­σης πάνω στο κύμα, τα τε­λευ­ταία χρό­νια έχει ενι­σχύ­σει τη σχε­τι­κή με τις ακτές νο­μο­θε­σία της. Ει­δι­κό­τε­ρα, στον εθνι­κό της νόμο για την πα­ρά­κτια ζώνη (Ley 22/1988, de 28 de julio, de Costas), πε­ριέ­χει ξε­κά­θα­ρη πρό­βλε­ψη αδό­μη­της ζώνης 100-200 μέ­τρων. Συ­γκε­κρι­μέ­να:

Η προ­στα­τευ­τι­κή ζώνη εκτεί­νε­ται σε μια πε­ριο­χή 100 μέ­τρων στην εν­δο­χώ­ρα από το εσω­τε­ρι­κό όριο του αι­για­λού.

Η έκτα­ση της ζώνης αυτής μπο­ρεί να επε­κτα­θεί από την Κρα­τι­κή Διοί­κη­ση, σε συμ­φω­νία με την Αυ­τό­νο­μη Κοι­νό­τη­τα και το αντί­στοι­χο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο, μέχρι το μέ­γι­στο όριο των επι­πλέ­ον 100 μέ­τρων, όταν αυτό είναι ανα­γκαίο για να εξα­σφα­λι­στεί η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της προ­στα­σί­ας, λαμ­βα­νο­μέ­νων υπόψη των ιδιαι­τε­ρο­τή­των του εν λόγω τμή­μα­τος της ακτής.

Υπό την ολο­έ­να και εντο­νό­τε­ρη απει­λή της κλι­μα­τι­κής κρί­σης, τα ευ­ρω­παϊ­κά κράτη της Με­σο­γεί­ου, πλην Ελ­λά­δας, εφαρ­μό­ζουν πο­λι­τι­κές ολο­έ­να αυ­στη­ρό­τε­ρης προ­στα­σί­ας της πα­ρά­κτιας ζώνης από τη δό­μη­ση. Επεν­δύ­ουν επί­σης, σε στρα­τη­γι­κές και δρά­σεις απο­κα­τά­στα­σης κρί­σι­μης ση­μα­σί­ας πα­ρά­κτιων οι­κο­συ­στη­μά­των που έχουν υπο­βαθ­μι­στεί από την έντο­νη και αλό­γι­στη του­ρι­στι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση και είναι ιδιαί­τε­ρα ευά­λω­τα σε κλι­μα­τι­κές κα­τα­στρο­φές. Στην Ελ­λά­δα, η δια­χεί­ρι­ση της πα­ρά­κτιας ζώνης και των πα­ρα­λιών μας συ­νε­χί­ζει να απο­τε­λεί αντι­κεί­με­νο και νο­μο­θε­τι­κή αρ­μο­διό­τη­τα του Υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών, το οποίο την αντι­με­τω­πί­ζει ως οι­κό­πε­δο για οι­κο­δο­μι­κή ανά­πτυ­ξη και οι­κο­νο­μι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση.

Πηγή thetoc.gr