Το 1% των σούπερ πλουσίων κατέχει το 82% του παγκόσμιου πλούτου

Η ψαλίδα πλου­σίων – φτωχών διαρκώς ανοίγει, καθώς η δια­δι­κα­σία συγκέ­ντρω­σης του πλούτου σε όλο και λιγό­τε­ρους – δια­δι­κα­σία η οποία αφα­νί­ζει τη μεσαία τάξη που δημιούρ­γησε η Βιο­μη­χα­νική Επα­νά­σταση – μοιάζει μη ανα­στρέ­ψιμη. Το 2017 το 1% των πλου­σιό­τε­ρων ανθρώ­πων του πλανήτη μοι­ρά­στηκε το 82% του παγκό­σμιου πλούτου, σύμφωνα με την ετήσια έρευνα της Oxfam.

Η παγκό­σμια συνο­μο­σπον­δία φιλαν­θρω­πι­κών οργα­νώ­σεων, που ιδρύ­θηκε στην Οξφόρδη της Βρε­τα­νίας εν μέσω του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου – το 1942 συγκε­κρι­μένα – ως οργά­νωση για την κατα­πο­λέ­μηση της πείνας, προ­σθέ­τει ότι η οικο­νο­μική κατά­σταση του 50% των χαμη­λό­τε­ρων εισο­δη­μα­τι­κών στρω­μά­των διόλου δεν βελ­τιώ­θηκε τη χρονιά που πέρασε.

«Τα στοι­χεία της έρευνας απο­κα­λύ­πτουν ένα χρε­ο­κο­πη­μένο σύστημα δια­χεί­ρι­σης του παγκό­σμιου πλούτου» σημειώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά η Oxfam. Η οργά­νωση θεωρεί ότι η φορο­δια­φυγή, η επιρροή των επι­χει­ρή­σεων στον πολι­τικό κόσμο, ο εκφυ­λι­σμός και η στα­διακή έκπτωση των εργα­σια­κών δικαιω­μά­των και η παγκό­σμια «μόδα» των περι­κο­πών κόστους διεύ­ρυ­ναν το χάσμα που χωρίζει φτωχούς και πλου­σί­ους και συνέ­βα­λαν στη φτω­χο­ποί­ηση ενός ακόμα τμή­μα­τος της μεσαίας εισο­δη­μα­τι­κής τάξης.

Είναι η πέμπτη συνε­χό­μενη χρονιά που η Oxfam διε­νερ­γεί παρό­μοια έρευνα. Ο διευ­θύ­νων σύμ­βου­λός της Μαρκ Γκόλ­ντρινγκ διευ­κρί­νισε ότι η έρευνα βασί­ζε­ται σε ελεγ­μένα και αδιά­σει­στα στοι­χεία και τόνισε ότι «όπως και να προ­σεγ­γί­σεις τα πορί­σματά της, δια­πι­στώ­νεις ότι η ανι­σό­τητα στον κόσμο έχει φθάσει σε απα­ρά­δε­κτο επίπεδο».

Ως παρά­δειγμα ο Γκόλ­ντρινγκ ανέφερε τη δια­πί­στωση ότι οι οκτώ πρώτοι σε πλούτο άνθρω­ποι στον πλανήτη δια­θέ­τουν σήμερα περισ­σό­τερο πλούτο από όσο δια­θέ­τει το ήμισυ των 3,6 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων φτω­χό­τε­ρων!

Πρό­κει­ται για τον αμε­ρι­κανό συνι­δρυτή της Microsoft Μπιλ Γκέιτς με προ­σω­πική περιου­σία $75 δισ., τον ισπανό ιδρυτή της αλυ­σί­δας ενδυ­μά­των «Zara» και ιδιο­κτήτη του ομίλου Inditex Αμάνθιο Ορτέγκα ($67 δισ.), τον αμε­ρι­κανό μεγα­λο­ε­πεν­δυτή Γουόρεν Μπάφετ ($60,8 δισ.), τον μεξι­κανό μεγι­στάνα των τηλε­φώ­νων Κάρλος Σλιμ ($50 δισ.), τον κου­βα­νι­κής κατα­γω­γής αμε­ρι­κανό ιδρυτή της Amazon Τζεφ Μπέζος ($45,2 δισ.), τον συνι­δρυτή του Facebook Μαρκ Ζάκερ­μπεργκ ($44,6 δισ.), τον συνι­δρυτή της Oracle Λάρι Ελισον ($43,6 δισ.) και τον ιδρυτή του πρα­κτο­ρείου ειδή­σεων Bloomberg Μάικλ Μπλού­μπεργκ ($40 δισ.).

Η έρευνα της Oxfam δέχθηκε, πάντως, και κριτική. Ο βρε­τα­νός οικο­νο­μο­λό­γος Τζέ­ραρντ Λάιονς, για παρά­δειγμα, δήλωσε στο BBC ότι το να εστιά­ζει κανείς στον υπερ­βο­λικό πλούτο των ολίγων «δεν δίνει πάντα την πλήρη εικόνα της κατά­στα­σης», διότι υπο­τι­μά­ται το γεγονός ότι «χρόνο με τον χρόνο, ταυ­τό­χρονα με τη συγκέ­ντρωση του πλούτου στους λίγους, μεγα­λώ­νει και η συνο­λική οικο­νο­μική πίτα».

Ο Λάιον πρό­σθεσε, πάντως, ότι η συνο­μο­σπον­δία των φιλαν­θρω­πι­κών οργα­νώ­σεων ορθώς υπο­δει­κνύει κάποιες επι­χει­ρή­σεις που πιστεύ­ε­ται ότι υπο­θάλ­πουν και οξύνουν την οικο­νο­μική ανι­σό­τητα στον πλανήτη, διότι «οι επι­χει­ρή­σεις αυτές προ­ω­θούν εται­ρικά μοντέλα που έχουν ως απο­κλει­στικό στόχο την εξα­σφά­λιση όλο και υψη­λό­τε­ρων απο­δό­σεων στους πάμπλου­τους ιδιο­κτή­τες τους και όλο και υψη­λό­τε­ρων αμοιβών στα ανώτατα στελέχη τους».

BHMA