Παρέμβαση Εισαγγελέως Αρ. Πάγου για την καθαρίστρια -Για αναίρεση ποινής

Την παρέμ­βαση της Εισαγ­γε­λέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημη­τρίου προ­κά­λεσε η κατα­δίκη της καθα­ρί­στριας σε κάθειρξη 10 ετών από το Πεντα­με­λές Εφετείο με απο­τέ­λε­σμα η κατη­γο­ρού­μενη να οδη­γη­θεί στη φυλακή.

Η κ. Δημη­τρίου ζήτησε να πάρει στα χέρια της την απόφαση , προ­κει­μέ­νου να  τη μελε­τή­σει  για να κινη­θούν οι δια­δι­κα­σίες αναί­ρε­σης της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης. Παράλ­ληλα, η κ. Δημη­τρίου  θα  μελε­τή­σει  τη δικο­γρα­φία αλλά και το σκε­πτικό της από­φα­σης, προ­κει­μέ­νου να ελεγ­χθεί εάν προ­κύ­πτουν πει­θαρ­χι­κές ευθύνες για τα μέλη της σύν­θε­σης που εξέ­δω­σαν την απόφαση.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, δεν απο­κλεί­ε­ται τις επό­με­νες ημέρες οι δικη­γό­ροι της κατα­δι­κα­σμέ­νης καθα­ρί­στριας να ζητή­σουν και την ανα­στολή εκτέ­λε­σης της ποινής της μέχρι την συζή­τηση της αναί­ρε­σης από τον Αρειο Πάγο.

Ο σάλος που προ­κλή­θηκε μετά την εξο­ντω­τική ποινή

Η απόφαση του δικα­στη­ρίου να στείλει στην φυλακή με την εξο­ντω­τική ποινή των 10 χρόνων κάθειρ­ξης, την καθα­ρί­στρια που είχε πλα­στο­γρα­φή­σει το πτυχίο της του δημο­τι­κού, για να διο­ρι­στεί στο δημόσιο, έχει προ­κα­λέ­σει σάλο.

Η γυναίκα διο­ρί­στηκε το 1996 και για να μπο­ρέ­σει να διο­ρι­στεί σε παιδικό σταθμό, με τις εξε­τά­σεις του ΑΣΕΠ πλα­στο­γρά­φησε το πτυχίο που είχε της Ε΄ δημο­τι­κού και το έκανε της ΣΤ΄Δημοτικού. Οταν η πλα­στό­τητα εντο­πί­στηκε απο­λύ­θηκε, πέρασε απο δίκη και επειδή κρίθηκε οτι επί 20ετία πλη­ρω­νό­ταν παρά­νομα, της επι­βλή­θηκε η εξο­ντω­τική ποινή των 10 χρόνων κάθειρ­ξης.

Οι συνά­δελ­φοί της – που επι­ση­μαί­νουν ότι η γυναίκα συντη­ρεί μια ολό­κληρη οικο­γέ­νεια αφού ο σύζυγός της είναι ανά­πη­ρος– ζητούν να απο­φυ­λα­κι­στεί, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για ποινή που πλήττει το κοινό περί δικαίου αίσθημα, το ΚΚΕ επίσης ζητάει την απο­φυ­λά­κισή της, ενώ η Ελλη­νική Ενωση για τα Δικαιώ­ματα του Ανθρώ­που επι­ση­μαί­νει οτι:

Ναί μεν πρέπει να τιμω­ρη­θεί, αλλά η Δικαιο­σύνη πρέπει να τηρεί την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας. Η ποινή ανα­φέ­ρει η Ενωση είναι απάν­θρωπη και οφεί­λε­ται στην μεσαιω­νική αντί­ληψη ορι­σμέ­νων δικα­στών, που ερμη­νεύ­ουν τον παλιό νόμο περι κατα­χρα­στών του Δημο­σίου. Με μονα­δική τους έγνοια να μην κατη­γο­ρη­θούν οτι κάνουν τα στραβά μάτια για την δια­φθορά.

Λύση η απονομή χάριτος;

Μετά την αυστη­ρό­τατη κρίση της δικαιο­σύ­νης, στον νομικό αλλά και στον πολι­τικό κόσμο αρχίζει να ανα­πτύσ­σε­ται ένας προ­βλη­μα­τι­σμός για την υπόθεση της καθα­ρί­στριας.

Δεν είναι λίγοι όσοι προ­στρέ­χουν την – μονα­δική πλέον – δια­δι­κα­σία που προ­έ­βλεψε ο νομο­θέ­της για τέτοιες περι­πτώ­σεις: Την απονομή χάριτος.

Η απονομή χάριτος, απο­τε­λεί αρμο­διό­τητα του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας και ασκεί­ται με βάση τη γνώμη του Συμ­βου­λίου Χαρίτων και τη σύμφωνη ή διάφορη με αυτήν πρόταση του Υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης, Δια­φά­νειας και Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των. Η δια­δι­κα­σία αυτή κινεί­ται εφόσον υπάρχει αμε­τα­κλητη κατα­δίκη. Ηδη ο συνη­γο­ρος της καθα­ρί­στριας κατέ­θεσε αίτηση αναί­ρε­σης της από­φα­σης στον Αρειο Πάγο.

Η δια­δι­κα­σία απο­νο­μής χάριτος μπορεί να προ­κλη­θεί και από τον Υπουργό Δικαιο­σύ­νης, Δια­φά­νειας και Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των, συνη­θέ­στερα όμως κινεί­ται μετά από πρω­το­βου­λία και αίτηση του ενδια­φε­ρό­με­νου πολίτη.

Νομικοί και πολι­τι­κοί κύκλοι επε­σή­μαι­ναν την ανάγκη να κινήσει την δια­δι­κα­σία ο συνή­γο­ρος της καθα­ρί­στριας ή ο υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης. Εξέ­φρα­ζαν δε την πεποί­θηση χωρίς να προ­κα­τα­λαμ­βά­νουν την κρίση του – ότι ο σημε­ρι­νός πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας, Προ­κό­πης Παυ­λό­πουλος, με την συγ­γνω­στή ευαι­σθη­σία του και την ενα­σχό­λησή του με ευπα­θείς κοι­νω­νι­κές ομάδες χωρίς να το γνω­ρί­ζουν οι περισ­σό­τε­ροι, θα έβλεπε θετικά την απονομή χάριτος στην συγκε­κρι­μένη γυναίκα.

Η ανα­κοί­νωση των συνα­δέλ­φων της καθα­ρί­στριας:

«Η αστική δικαιο­σύνη, αφού εξά­ντλησε όλη την αυστη­ρό­τητά της σε μια φτωχή εργα­ζό­μενη, κατα­δί­κασε μια γυναίκα που αγω­νι­ζό­ταν να ζήσει την οικο­γέ­νειά της σε 10 χρόνια φυλακή! Διο­ρί­στηκε το 1996 σε δια­γω­νι­σμό του ΑΣΕΠ δηλώ­νο­ντας ότι είναι τελειό­φοιτη της ΣΤ΄ δημο­τι­κού για να μπο­ρέ­σει να βρει δουλειά να ζήσει τα παιδιά της και να βοη­θή­σει τον σύζυγό της που είχε 67% ανα­πη­ρία.

» Επί μια 20ετία προ­σέ­φερε συνει­δητά τις υπη­ρε­σίες σε παιδικό σταθμό του Δήμου Βόλου, προ­σέ­φερε εργασία και πλη­ρω­νό­ταν γι’ αυτή. Δεν έκλεψε! Δεν κατα­χρά­στηκε τα δημόσια χρήματα! Τα δούλεψε! Για να μπορεί να αντα­πε­ξέλ­θει στις οικο­γε­νεια­κές της ανάγκες. Αυτή τη στιγμή, ύστερα από την απόφαση του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των Λάρισας, εκτίει την άδικη ποινή που της έχει επι­βλη­θεί στις Φυλακές Θήβας.

» Ζητάμε να απο­φυ­λα­κι­στεί άμεσα η συνά­δελ­φός μας γιατί δεν είναι έγκλημα να εργά­ζε­ται κάποιος για να ζήσει και μάλιστα όταν αντι­με­τω­πί­ζει ιδιαί­τε­ρες δυσκο­λίες. Γιατί δεν είναι έγκλημα ο αγώνας για επι­βί­ωση ενός φτωχού ανθρώ­που σε ένα σύστημα όπου νόμιμα και παρά­νομα κλέ­βο­νται δεκάδες δισε­κα­τομ­μύ­ρια, όπου νόμιμα και παρά­νομα φυσικά πρόσωπα και επι­χει­ρη­μα­τι­κοί όμιλοι πλου­τί­ζουν σε βάρος του λαού.

» Όπου η αστική δικαιο­σύνη έχει “ερμη­τικά κλειστά τα μάτια” μπροστά στην πραγ­μα­τική κοι­νω­νική αδικία, που κατα­δι­κά­ζει στη φτώχεια και στην ανέχεια χιλιά­δες εργα­ζό­με­νους και συντα­ξιού­χους, που ανα­ζη­τούν απελ­πι­σμένα τρόπο να ζήσουν».

Ανα­λυ­τικά η ανα­κοί­νωση της Ενωσης για τα Δικαιώ­ματα του Ανθρώ­που:

Μία γυναίκα 53 ετών κατα­δι­κά­στηκε σε 10 χρόνια κάθειρξη και φυλα­κί­στηκε. Το έγκλημά της ήταν ότι, σε συν­θή­κες προ­φα­νούς ανάγκης και προ­κει­μέ­νου να βρει δουλειά ως καθα­ρί­στρια, ενώ είχε τελειώ­σει μόνο την πέμπτη δημο­τι­κού, εμφά­νισε «χαρτί» ότι είχε τελειώ­σει και την έκτη. Η απόφαση δεν είναι απλώς απάν­θρωπη. Είναι και ένα ακόμα κρούσμα, πολύ ενδει­κτικό, μιας μόνιμης παθο­γέ­νειας της ποι­νι­κής δικαιο­σύ­νης: ουδέ­ποτε εξ όσων γνω­ρί­ζουμε έχει ελεγ­χθεί δικα­στής για υπερ­βο­λική αυστη­ρό­τητα, ενώ αυτό έχει συμβεί κατά κόρον για επιει­κείς ή αθω­ω­τι­κές απο­φά­σεις. Τούτο συμ­βαί­νει συνήθως σε υπο­θέ­σεις που σχε­τί­ζο­νται με τους κατά καιρούς ηθικούς πανι­κούς, ιδιαί­τερα δε σε υπο­θέ­σεις «δια­φθο­ράς». Στις υπο­θέ­σεις αυτές εφαρ­μό­ζε­ται, υπερ­βο­λικά συχνά, ο μετεμ­φυ­λια­κός νόμος περί κατα­χρα­στών του δημο­σίου. Ο νόμος 1608/1950, μεσαιω­νι­κής νοο­τρο­πίας, προ­έ­βλεπε αρχικά για πλείστα αδι­κή­ματα μόνο την ποινή του θανάτου, σήμερα ισόβια κάθειρξη. Κατα­κρί­νε­ται επί δεκα­ε­τίες, η ποινική θεωρία ομόφωνα ζητά την κατάρ­γησή του, κατά καιρούς οι ηγεσίες του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης και οι δια­δο­χι­κές επι­τρο­πές για το νέο Ποινικό Κώδικα προ­σα­να­το­λί­ζο­νται προς αυτήν την κατεύ­θυνση, αλλά έως σήμερα ουδέν έχει γίνει, λόγω του φόβου του πολι­τι­κού κόστους, μην τύχει και κατη­γο­ρη­θεί κανείς ότι χαρί­ζε­ται στη δια­φθορά. Και τούτο παρά το γεγονός ότι αυτός ο νόμος, ενώ ισχύει ήδη σχεδόν 70 χρόνια, μάλλον δεν έλυσε το πρό­βλημα της δια­φθο­ράς στην Ελλάδα.

Ο διο­ρι­σμός στο δημόσιο με πλαστά ή ανα­κριβή πιστο­ποι­η­τικά, ακόμα και ενός φτωχού ανθρώ­που, ακόμα και σε θέση καθα­ρί­στριας, είναι απο­λύ­τως λογικό να τιμω­ρεί­ται. Αλλά τόσο ο ποι­νι­κός νόμος όσο και ο ποι­νι­κός δικα­στής, από την απόφαση του οποίου κρί­νε­ται η μοίρα ενός ανθρώ­που, οφεί­λουν να σέβο­νται σε κάθε περί­πτωση την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας. Θεμέλιο της τερα­τώ­δους ποινής που επι­βλή­θηκε στην καθα­ρί­στρια φαί­νε­ται πως ήταν η μεγάλη ζημία του Δημο­σίου, που το δικα­στή­ριο την εξίσωσε με τους μισθούς δύο δεκα­ε­τιών, όσο χρόνο δηλαδή αυτή η γυναίκα καθά­ριζε παι­δι­κούς σταθ­μούς. Έλεος!

Προ­σβά­λει το κοινό περί δικαίου αίσθημα, λέει ο Σύριζα:

Το Πεντα­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Λάρισας εξά­ντλησε την αυστη­ρό­τητά του απέ­να­ντι σε μια φτωχή εργα­ζό­μενη καθα­ρί­στρια. Η απόφαση αυτή προ­σβάλ­λει το κοινό περί δικαίου αίσθημα και πλήττει την εμπι­στο­σύνη των πολιτών στη δικαιο­σύνη. Από τα παρα­πάνω προ­κύ­πτει η ανα­γκαιό­τητα της επα­νε­ξέ­τα­σης και του εξορ­θο­λο­γι­σμού του σχε­τι­κού νομικού πλαι­σίου.

Το ΚΚΕ ζητάει την απο­φυ­λά­κισή της:

Το ΚΚΕ ζητά «να απο­φυ­λα­κι­στεί άμεσα η εργα­ζό­μενη καθα­ρί­στρια σε παιδικό σταθμό του Βόλου, στον οποίο προ­σέ­φερε τις υπη­ρε­σίες της για σχεδόν 20 χρόνια, που κατα­δι­κά­στηκε σε 10ετή κάθειρξη γιατί, σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, εργα­ζό­ταν με πλαστό “τίτλο σπουδών” ΣΤ’ τάξης του Δημο­τι­κού Σχο­λείου, ενώ ήταν “από­φοιτη” της Ε’ τάξης του Δημο­τι­κού!».

Όπως ανα­φέ­ρει ανα­κοί­νωση του κόμ­μα­τος, «τόσο το κατη­γο­ρη­τή­ριο, με το οποίο παρα­πέμ­φθηκε για κακούρ­γημα, όσο και οι κατα­δι­κα­στι­κές σε βάρος της απο­φά­σεις των δικα­στη­ρίων και πολύ περισ­σό­τερο το γεγονός ότι η συγκε­κρι­μένη εργα­ζό­μενη εκτίει την αδια­νό­ητη 10ετή ποινή της στις Φυλακές της Θήβας, συνα­πο­τε­λούν μια κατά­φωρη αδικία σε βάρος μιας φτωχής γυναί­κας, που ουσια­στικά δεν αδίκησε κανέναν».

Το ΚΚΕ καταγ­γέλ­λει ως «απα­ρά­δε­κτο και εξορ­γι­στικό το γεγονός ότι το κράτος και η δικαιο­σύνη εξά­ντλη­σαν την αυστη­ρό­τητά τους και φυλά­κι­σαν την καθα­ρί­στρια, τη στιγμή που άλλες υπο­θέ­σεις, μεγάλου πολι­τι­κού και οικο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος και με απο­δε­δειγ­μέ­νες τερά­στιες ζημίες για το Δημόσιο εκκρε­μούν».

«Απο­δει­κνύ­ε­ται για ακόμα μια φορά ότι η πολι­τική που αντι­με­τω­πί­ζει τον λαό ως εχθρό και που υλο­ποιεί­ται δια­χρο­νικά από όλες τις κυβερ­νή­σεις και τη σημε­ρινή, αντι­δρα­στι­κο­ποιεί­ται διαρκώς. Η άδικη αυτή απόφαση, επίσης, καταρ­ρί­πτει τα όσα υπο­κρι­τικά κι αστή­ρι­κτα επι­κα­λού­νται τα κόμματα του κεφα­λαίου -κατά πώς βολεύ­ο­νται κάθε φορά- περί “ισό­τη­τας απέ­να­ντι στον νόμο” και “κράτους δικαίου» προ­σθέ­τει το ΚΚΕ και κατα­λή­γει: «Πρέπει τώρα να τερ­μα­τι­στεί η περι­πέ­τεια της καθα­ρί­στριας και να γυρίσει στην οικο­γέ­νεια και τη δουλειά της».