Παραιτείται ο Δήμος Ρόδου από την προσφυγή στο ΣτΕ για την μεταφορά των αποθεματικών του στην ΤτΕ

Την πα­ραί­τη­ση του Δήμου Ρόδου από ασκη­θεί­σα και εκ­δι­κα­ζό­με­νη στις 26 Οκτω­βρί­ου 2021 στο Δ’ Τμήμα του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας αί­τη­ση ακύ­ρω­σης κατά απο­φά­σε­ων υπο­χρε­ω­τι­κής με­τα­φο­ράς των απο­θε­μα­τι­κών του στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος ει­ση­γή­θη­κε η νο­μι­κή υπη­ρε­σία στην Οι­κο­νο­μι­κή Επι­τρο­πή.

Ο Δήμος Ρόδου είχε προ­σφύ­γει ενώ­πιον του Δ΄ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας την 21η Μαρ­τί­ου 2019 κατά της υπ’αριθμ. 02/6748/ΔΠΚ/24-01-2019 (ΦΕΚ Β194) από­φα­σης του Ανα­πλη­ρω­τή Υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών όπως τρο­πο­ποι­ή­θη­κε με την υπ’αρ. 2/16606/ΔΠΓΚ/21-02-2019 από­φα­ση του Υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών (ΦΕΚ Β568) για την ακύ­ρω­ση της υπο­χρε­ω­τι­κής με­τα­φο­ράς των πλε­ο­να­ζό­ντων τα­μεια­κών δια­θε­σί­μων των Ο.Τ.Α. στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος.

Η νο­μι­κή υπη­ρε­σία ει­ση­γή­θη­κε την πα­ραί­τη­ση από την ως άνω αί­τη­ση ακύ­ρω­σης προς απο­φυ­γή κα­τα­λο­γι­σμού σε βάρος του Δήμου Ρόδου των δι­κα­στι­κών εξό­δων της δίκης, διότι κατά την προ­ε­τοι­μα­σία της δια­πι­στώ­νε­ται ότι υπάρ­χει ήδη απορ­ρι­πτι­κή νο­μο­λο­γία του ΣτΕ και μά­λι­στα σε μεί­ζο­να σύν­θε­ση Ολο­μέ­λειας που απορ­ρί­πτει όμοιες αι­τή­σεις ακύ­ρω­σης άλλων Δήμων της χώρας, οι οποί­ες κατά τον ίδιο τύπο και πε­ριε­χό­με­νο σύμ­φω­να με υπό­δειγ­μα της Κ.Ε.Δ.Ε. είχαν κα­τα­τε­θεί.

Συ­γκρι­μέ­να η μεί­ζων Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας με μια σειρά απο­φά­σε­ών της (11 στον αριθ­μό) έκρι­νε ότι δεν είναι αντί­θε­τες στις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 102 του Συ­ντάγ­μα­τος οι δυο απο­φά­σεις του ανα­πλη­ρω­τή υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών με τις οποί­ες είναι υπο­χρε­ω­τι­κή η κα­τά­θε­ση των δια­θε­σί­μων των Δήμων (ΟΤΑ Α΄ βαθ­μού), Πε­ρι­φε­ρειών κλπ, σε ει­δι­κό λο­γα­ρια­σμό της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος.

Ει­δι­κό­τε­ρα, σύμ­φω­να με τις με τις υπ΄ αριθμ. 698-702 και 714-719/2020 απο­φά­σεις της η Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ απερ­ρί­φθη­σαν οι αι­τή­σεις της Κε­ντρι­κής ΄Ε­νω­σης Δήμων Ελ­λά­δας, των Δήμων Πει­ραιώς, Καλ­λι­θέ­ας, Αλί­μου, Και­σα­ρια­νής, Μαρ­κο­πού­λου Με­σο­γαί­ας Ατ­τι­κής, Κα­λα­μα­ριάς, Θάσου Ν. Κα­βά­λας, Ξάν­θης και Λή­μνου, καθώς και της κοι­νω­φε­λούς επι­χεί­ρη­σης του Δήμου Κα­λα­μα­ριάς, που στρε­φό­ντου­σαν κατά του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Η Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ έκρι­νε ότι η υπο­χρε­ω­τι­κή συ­γκέ­ντρω­ση και δια­χεί­ρι­ση των τα­μεια­κών δια­θε­σί­μων των Φο­ρέ­ων Γε­νι­κής Κυ­βερ­νή­σε­ως στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος, επι­λέ­χθη­κε από τον νο­μο­θέ­τη ως το κα­τάλ­λη­λο μέτρο προ­κει­μέ­νου ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών, ο οποί­ος έχει εκ του Συ­ντάγ­μα­τος και του νόμου την ευ­θύ­νη για την πα­ρα­κο­λού­θη­ση του ύψους του δη­μο­σί­ου ελ­λείμ­μα­τος και του δη­μο­σί­ου χρέ­ους, να απο­κτά πλήρη και σαφή ει­κό­να της ρευ­στό­τη­τας και των τα­μεια­κών ανα­γκών του συ­νό­λου των Φο­ρέ­ων Γε­νι­κής Κυ­βερ­νή­σε­ως, τα οι­κο­νο­μι­κά στοι­χεία των οποί­ων λαμ­βά­νο­νται υπ’ όψη -κατά τις επι­τα­γές του ενω­σια­κού δι­καί­ου- για τον κα­θο­ρι­σμό του ύψους του δη­μο­σί­ου ελ­λείμ­μα­τος και του δη­μό­σιου χρέ­ους, με σκοπό την ενί­σχυ­ση της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας ως προς την χρήση της δια­θέ­σι­μης ρευ­στό­τη­τας, την επί­τευ­ξη αξιό­πι­στων προ­βλέ­ψε­ων σχε­τι­κώς προς τις τα­μεια­κές ροές του συ­νό­λου της Γε­νι­κής Κυ­βερ­νή­σε­ως και την απο­φυ­γή άσκο­που δα­νει­σμού.

Κατά συ­νέ­πεια επί­σης, ανα­φέ­ρει η Ολο­μέ­λεια, «πρό­κει­ται περί δη­μο­σιο­νο­μι­κού μέ­τρου, το οποίο, κατά το μέρος που εφαρ­μό­ζε­ται στους ΟΤΑ, ως φο­ρείς Γε­νι­κής Κυ­βερ­νή­σε­ως, εμπο­δί­ζει μεν την ελεύ­θε­ρη εκ μέ­ρους τους δια­χεί­ρι­ση των τα­μεια­κών δια­θε­σί­μων τους, πλην, όμως, δεν προ­κα­λεί πε­ριου­σια­κή τους βλάβη και δεν εμπο­δί­ζει την εκτέ­λε­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού τους, όπως ανα­λυ­τι­κά εκτί­θε­ται στις ανω­τέ­ρω απο­φά­σεις».

Τέλος κρί­θη­κε ότι οι προ­σβαλ­λό­με­νες υπουρ­γι­κές απο­φά­σεις: 1) Δεν πα­ρα­βιά­ζουν την συ­νταγ­μα­τι­κή αρχή της ισό­τη­τας, 2) Δεν αφο­ρούν το­πι­κή υπό­θε­ση, αλλά την δη­μο­σιο­νο­μι­κή δια­χεί­ρι­ση των πόρων τού υπό ευ­ρεία έν­νοια δη­μό­σιου τομέα και, επο­μέ­νως, δεν υφί­στα­ται συ­νταγ­μα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση να ζη­τεί­ται η προη­γού­με­νη γνώμη των ΟΤΑ , 3) Δεν τί­θε­ται ζή­τη­μα πα­ρα­βί­α­σης του άρ­θρου 13 της Ευ­ρω­παϊ­κής οδη­γί­ας 2011/85/ΕΕ δεν θε­σπί­ζουν υπο­χρέ­ω­ση των κρα­τών μελών να προ­βούν σε δη­μο­σιο­νο­μι­κή απο­κέ­ντρω­ση και 4) Δεν πα­ρα­βιά­ζει το άρθρο 9 του Ευ­ρω­παϊ­κού Χάρτη Το­πι­κής Αυ­το­νο­μί­ας του Συμ­βου­λί­ου της Ευ­ρώ­πης.

Ση­μειώ­νε­ται εξάλ­λου ότι νέα εμπλο­κή στην δια­χεί­ρι­ση των απο­θε­μα­τι­κών του Δήμου Ρόδου προ­κά­λε­σε, μετά την από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου του Οκτω­βρί­ου του 2019 για την με­τα­φο­ρά στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος των τα­μεια­κών υπο­λοί­πων, νέα εγκύ­κλιος για την με­τα­φο­ρά του συ­νό­λου των κα­τα­θέ­σε­ων του!

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, η Γε­νι­κή Διεύ­θυν­ση Οι­κο­νο­μι­κών Τ.Α. του Υπουρ­γεί­ου Εσω­τε­ρι­κών σε έγ­γρα­φο που υπο­γρά­φει ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας Εσω­τε­ρι­κών και Ορ­γά­νω­σης κ. Μι­χά­λης Ι. Σταυ­ρια­νου­δά­κης κα­θι­στά σαφές ότι απαι­τεί­ται άμεσα το άνοιγ­μα λο­γα­ρια­σμού τα­μεια­κής δια­χεί­ρι­σης στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος και η με­τα­φο­ρά των δια­θε­σί­μων των δήμων σε αυτόν, σύμ­φω­να με τα ορι­ζό­με­να στο αρ. 69Α του ν. 4270/2014 και στην υπ’ αριθμ. 2/45619/ΔΛΤΠ/5-2-2021 (ΦΕΚ 604 Β) από­φα­ση του Υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών, για την επί­σπευ­ση των απαι­τού­με­νων σχε­τι­κών ενερ­γειών τους.

Επι­ση­μαί­νει ιδιαί­τε­ρα ότι, όχι μόνο το άνοιγ­μα, του εν λόγω λο­γα­ρια­σμού τα­μεια­κής δια­χεί­ρι­σης αλλά και η με­τα­φο­ρά των πλε­ο­να­ζό­ντων τα­μεια­κών δια­θε­σί­μων σε αυτόν, απο­τε­λεί εκ του νόμου υπο­χρέ­ω­ση, για τους φο­ρείς της Γε­νι­κής Κυ­βέρ­νη­σης.

Σε πί­να­κα που συ­νο­δεύ­ει το έγ­γρα­φο κα­θί­στα­ται σαφές ότι εκτός της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος είναι δια­θέ­σι­μα σε πο­σο­στό 100% στον Δη­μο­τι­κό Ορ­γα­νι­σμό Πρό­νοιας, 49,71% στον Δήμο Ρόδου και 89.08% στον ΔΟΠΑΡ.