Α-τυπος και υπογραμμός: Για τον Νικήτα

Τα χέρια τρέ­μουν… Τι να γρά­ψει κα­νείς για τον Νι­κή­τα, πώς να γρά­ψει… Ο,τι και να γρά­ψει θα είναι φτωχό, μπρο­στά στην πένα του Νι­κή­τα.

Είχε (αό­ρι­στος…) ένα μο­να­δι­κό χά­ρι­σμα να πλέ­κει λέ­ξεις με τέ­τοιο τρόπο που δια­βά­ζο­ντάς τες, ξε­δι­πλώ­νο­νταν μπρο­στά σου ει­κό­νες. Ξε­κά­θα­ρος, δί­καιος, πα­θια­σμέ­νος, δο­τι­κός, χα­μο­γε­λα­στός. Νιώθω λίγη και μικρή να γράψω για τον Νι­κή­τα, αλλά του το χρω­στώ.

Γνω­ρι­στή­κα­με πριν από πε­ρί­που 20 χρό­νια στα γρα­φεία της «Δρά­σης», εγώ μόλις ξε­κι­νού­σα τα βή­μα­τά μου στον χώρο της δη­μο­σιο­γρα­φί­ας κι εκεί­νος ήταν «Ο» Νι­κή­τας Οι­κο­νό­μου.

Το γρα­φείο μου τότε στη «Δράση» ήταν μπρο­στά από το δικό του. Ούτε μπορώ να θυ­μη­θώ πόσες φορές τον διέ­κο­πτα την ώρα που έγρα­φε για να με βοη­θή­σει ή για να μου λύσει απο­ρί­ες. Πάντα πρό­θυ­μος. Να με συμ­βου­λέ­ψει, να με προ­στα­τέ­ψει από κα­κο­το­πιές, να με μυ­ή­σει στα… άδυτα του το­πι­κού συ­στή­μα­τος.

Το πρω­ι­νό της Κυ­ρια­κής, ήταν αφιε­ρω­μέ­νο στο άρθρο του, που κάθε Δευ­τέ­ρα ανα­ζη­τού­σαν όλοι, για να δια­βά­σουν τι έγρα­φε ο Νι­κή­τας…

Θαύ­μα­ζα τον τρόπο που έγρα­φε, που έβαζε φαρ­διά-πλα­τιά την υπο­γρα­φή του, έχο­ντας το θάρ­ρος της γνώ­μης του και την ευ­θύ­νη του λόγου του. Με­γά­λη υπό­θε­ση…

«Μαριώ, ο δη­μο­σιο­γρά­φος πρέ­πει να υπο­γρά­φει τα θέ­μα­τά του. Με­γά­λη υπό­θε­ση η υπο­γρα­φή», μου έλεγε. Τα χρό­νια πέ­ρα­σαν, αλ­λά­ξα­με δου­λειές, αλ­λά­ξα­με κι εμείς. Ξα­να­συ­να­ντη­θή­κα­με όταν πια ήταν στο γρα­φείο τύπου της Νο­μαρ­χί­ας Δω­δε­κα­νή­σου και με­τέ­πει­τα Πε­ρι­φέ­ρειας Ν. Αι­γαί­ου.

Οποτε βό­λευε πί­να­με κα­νέ­να πρω­ι­νό κα­φε­δά­κι στο γρα­φείο του και λέ­γα­με τα νέα μας. Η πόρτα του γρα­φεί­ου του μο­νί­μως ανοι­χτή, για τους δη­μο­σιο­γρά­φους, για τους συ­να­δέλ­φους του, για όλο τον κόσμο.

Δεν εί­χα­με την ευ­και­ρία να τα λέμε από κοντά συχνά. Ομως για ό,τι χρεια­ζό­μα­σταν εμείς οι δη­μο­σιο­γρά­φοι ο Νι­κή­τας ήταν πάντα πρό­θυ­μος να βοη­θή­σει, αρ­κού­σε ακόμα κι ένα τη­λε­φώ­νη­μα.

Δεν ξέρω τι να πρω­το­γρά­ψω, σκόρ­πιες σκέ­ψεις… 20 χρό­νια είναι πολλά, πώς να χω­ρέ­σεις τόσες ξε­χω­ρι­στές στιγ­μές σε μια στήλη…

Τε­λευ­ταία φορά που τον είδα συ­να­ντη­θή­κα­με τυ­χαία στο σού­περ μάρ­κετ. Στα βια­στι­κά. Είχε πάει να ψω­νί­σει, για να ετοι­μά­σει φα­γη­τό για την Κα­τε­ρί­να του. Δεν ξέρω αν υπάρ­χουν κι άλλοι άν­δρες που να έχουν τι­μή­σει την σύ­ζυ­γό τους τόσο όσο ο Νι­κή­τας το Κα­τε­ρι­νιώ του. Κι εκεί­νη δίπλα του, βρά­χος… Μέχρι την τε­λευ­ταία στιγ­μή.

-Νι­κή­τα λεί­πει η πένα σου και η φωνή σου, του είπα εκεί στη μέση του δια­δρό­μου του σού­περ μάρ­κετ.

-Μαριώ, απο­γοη­τεύ­τη­κα. Κου­ρά­στη­κα. Αγριο πράγ­μα η δη­μο­σιο­γρα­φία. Προς το παρόν κάνω απο­το­ξί­νω­ση. Μια χαρά είμαι τώρα, απο­λαμ­βά­νω το σπίτι μου με το Κα­τε­ρι­νιώ μου και την Λητώ (το αγα­πη­μέ­νο του σκυ­λά­κι).

Επει­δή βια­ζό­ταν να ετοι­μά­σει το φα­γη­τό για να το βρει έτοι­μο η Κα­τε­ρί­να του, δεν προ­λά­βα­με να πούμε πολλά. Φεύ­γο­ντας, γύ­ρι­σε πίσω για να μου πει: «Μαριώ, σε δια­βά­ζω. Χαί­ρο­μαι που βλέπω άρθρα με την υπο­γρα­φή σου. Με­γά­λη υπό­θε­ση για έναν δη­μο­σιο­γρά­φο να κα­τα­θέ­τει επω­νύ­μως την άποψή του». Ψέλ­λι­σα ένα «να ΄σαι καλά». Με­γά­λη υπό­θε­ση για μένα, ήταν να ακού­σω από το στόμα του Νι­κή­τα ότι δια­βά­ζει τα άρθρα μου. Ο άν­θρω­πος που η πένα του κα­θή­λω­νε (πάλι αό­ρι­στος…) τους ανα­γνώ­στες και τους χρή­στες του facebook… Ο δη­μο­σιο­γρά­φος που θα μπο­ρού­σε να είχε κάνει κα­ριέ­ρα σε μέσα πα­νελ­λα­δι­κής εμ­βέ­λειας, δεν είχε ίχνος κό­μπλεξ πάνω του. Κο­ντο­στά­θη­κε για να μου πει ότι με δια­βά­ζει.

Πέ­ρα­σαν σχε­δόν 20 χρό­νια για να αντι­λη­φθώ, την ευ­θύ­νη, το κό­στος, το τί­μη­μα και την βα­ρύ­τη­τα της υπο­γρα­φής.

Φίλε και συ­νά­δελ­φε Νι­κή­τα με την όποια βα­ρύ­τη­τα της υπο­γρα­φής μου, σή­με­ρα κα­τα­θέ­τω ότι η δη­μο­σιο­γρα­φία, ναι, είναι φτω­χό­τε­ρη. Η το­πι­κή μας κοι­νω­νία, ναι, είναι φτω­χό­τε­ρη.

Ολο και πε­ρισ­σό­τε­ροι μα­ζεύ­ε­στε εκεί πάνω…

Καλή αντά­μω­ση φίλε μου.